Terracota Leger

Trip Start Feb 27, 2010
1
17
45
Trip End May 29, 2010


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of China  , Shaanxi,
Friday, March 26, 2010

Xi'an dag 1

Vroeg in de ochtend stonden we op het perron, op zoek naar iemand van de hostel die ons zou komen oppikken. We hadden de dag voordien gebeld vanuit Beijing om deze afspraak te maken. Dit was "no ploblem" men zou ons komen halen. Maar om 5.20 was er nog steeds niemand te zien. Dus namen we maar een taxi naar het hostel, waar we voor een gesloten poort stonden. Lichtjes pissed off toch nog maar eens extra stevig op de bel geduwd, en kijk, de poort ging open.

Dit hostel is opgenomen in de lijst van de 10 meest spectaculairste hostels ter wereld, en het is inderdaad wel een speciaal gebouw. Het was een traditioneel Chinees woonerf, bedoeld voor meerdere gezinnen. De constructies waren allemaal nog min of meer in originele staat, uitgezonderd van de aanpassingen die gemaakt werden voor elektrische en water – leidingen te leggen. Helaas wordt genieten van deze prachtige omgeving een beetje moeilijk gemaakt door de het uitzonderlijk kramikkige Engels dat het personeel hanteert. Dit zou, op zich, geen probleem zijn. Wij verwachten ten slotte ook niet dat iedereen het Engels machtig is. Het wordt pas een probleem als de mensen doen alsof ze je begrepen hebben. We hadden tijdens de voorbereiding voor deze reis natuurlijk het één en het ander gelezen over de cultuur en de omgangsregels in China. We wisten dat “ja” niet steeds “ja” wil zeggen, en dat gezichtsverlies erg moeilijk ligt voor de Chinezen. Maar in de praktijk blijkt het toch wel wat moeilijker dan verwacht. Plots worden simpele dingen zoals een kop koffie bestellen erg moeilijk. Onze pogingen tot Mandarijn worden ook compleet genegeerd (waarschijnlijk is het nog meer onverstaanbaar als het Engels). Men blijft rustig verder doen in het “tjinglich”, alsof het hen niet opvalt dat dit niet werkt.

Het stukje van de stad dat we zagen was erg westers. Xi’an is de belangrijkste handelsstad van het binnenland. De winkels van Chanel, Dior en Burberry verdringen elkaar op de hoofdweg en maken met hun schreeuwerige reclamepanelen het straatbeeld erg universeel, vergelijkbaar met elke wereldstad. De beltoren en drumtoren worden omringt door al dit westers “schoon”, helaas.

Achter de drumtoren, en twee minuten wandelen van de hoofdweg, kwamen we terug terecht in het echte China. In dit geval in een Moslim wijk. Hier waren ook de eetstandjes, die we zo leuk vonden in Beijing, terug te vinden, uiteraard in de hallal versie. Er was ook erg veel gedroogd vlees te zien. Ik besloot een noedelgerecht met dit vlees te proberen. Ik heb uiteindelijk het vlees laten liggen, want het was extreem zout. 

Na onze wandeling probeerde we nog een avondmaal te pakken te krijgen in het hostel, wat na veel moeite en ongeveer 1 ½ uur lukte. Het moet wel gezegd worden dat het eten lekker was.

In het hostel verbleef ook een Belg, die op zijn eentje door China aan het trekken was. We geraakte aan de praat en naar goede Vlaamse gewoonte bleven we hangen en dronken nog de nodige pintjes. (het bier heette “hans” wat wij best grappig vonden, en naar mate de avond volgde werd dit steeds grappiger. “Mijnen hans staat droog”, “Een goe hanske is ni slecht” of “Nen hans op zijnen tijd is nooit niet kwijt”, …) En Hans, helaas was het een pils, dus je naamgenoot heeft helemaal niets met Palm te maken. Toch hebben we eens aan jou gedacht hoor.

Xi’an dag 2

Licht vermoeid van het achteroverslaan van de Hansen, begonnen we aan onze tweede dag Xi’an. Het bezoek aan het Terracotta Leger stond op het programma, dé reden waarom we een omweggetje  van ongeveer 800 km maakte.

Ons busje stond netjes op tijd te wachten, zodat we om 8.00 konden vertrekken. Eerst nog enkele andere toeristen oppikken in nabij gelegen hotels (een Brit, Australiër, en een Colombiaanse koppel). Onze gids bleek een jonge dame te zijn die, ook op dit vroege uur, vastberaden was ons een prachtige actieve dag te bezorgen. Dus de rit die ongeveer één uur duurde werd gevuld met quizvraagjes over de Chinese oudheid en een snelcursus Mandarijn. Er was geen ontkomen aan iedereen moest meedoen. We moesten ook plechtig beloven dat we het onderscheid zouden onthouden tussen de “Ching” en de “Tjing” dynastie, respectievelijk de eerste en de laatste keizerlijke familie (of net andersom, ik ben het …euh…vergeten) In ieder geval was het de eerste keizer die het Terrocotta Leger liet bouwen. Hij dacht trouwens op deze manier zijn macht te kunnen handhaven, ook na de dood. Het was nochtans een bezige bij, want ook de constructie van de Chinese Muur en de Verboden Stad zijn onder zijn bewind gestart. Zijn graftombe en het bijhorende leger werden echter in het grootste geheim opgetrokken. Hoewel dat relatief is want, volgens onze gids, waren er zo’n 10 000 arbeiders en beeldhouwers bij betrokken. Voor de keizer was dit geen bezwaar want hij zorgde ervoor dat alle ambachtslieden die meewerkte aan zijn tombe vakkundig vermoord werden. Nodeloos te zeggen dat dit soort maatregelen hem niet erg populair maakte. Zijn schrikbewind zorgde ervoor dat, na zijn dood, een heel deel van de terracotta krijgers verwoest werden. De revolutionairen dachten hem op deze manier in het hiernamaals een “ferme kloot af te trekken”. Gelukkig vonden ze niet alle beelden, die trouwens mee begraven werden, en is er nog steeds een stevig uitgebreid leger te bewonderen. Het bezoek was de omweg zeker waard. Er zijn drie afzonderlijke tombes voor de krijgers (althans ze hebben er reeds drie gevonden). De derde groep laten ze voorlopig nog onder het zand zitten tot ze betere manieren hebben gevonden om ze te preserveren.

Onderweg maakte we ook nog de verplichte stop bij het replica fabriekje, waar ze handgemaakte krijgers in alle formaten verkopen en kregen we ook nog een Chinese maaltijd voorgeschoteld. Alles was lekker en moe maar voldaan kropen we voor de laatste keer het busje in. Het Chinese verkeer bleek ook deze keer zoon onvoorspelbare zelf, want halverwege de rit maakte we een noodstop waardoor het busje slipte op de vier wielen en dwars op de baan kwam te staan. De chauffeur en de gids deden rustig voort alsof er niet aan de hand was. De passagiers op hun beurt zaten zo bleek als een prei en met een pak in de broek stilletjes te hopen dat we veilig terug in de stad zouden geraken.

En zo kreeg deze dag toch alles wat je als reiziger te wensen kan hebben: cultuur, culinaire ontdekkingen en net genoeg avontuur om eens ferm in de broek te doen.

Morgen staat er nog een hardsleeper treinrit op het programma, deze keer naar Sjanghai. (naar het schijnt is Eddy Wally daar ook al geweest)
Slideshow Report as Spam

Use this image in your site

Copy and paste this html: