Joe velly welcome!

Trip Start Feb 27, 2010
1
15
45
Trip End May 29, 2010


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of China  ,
Friday, March 19, 2010

Beijing dag 1

Het duurde even voor we bekomen waren van de mensenmassa aan het station. De volgende stappen die op het programma stonden waren: 1 een bankautomaat vinden, 2 de metro zien te begrijpen en gebruiken en 3 ons hostel zien te vinden.

De eerste opdracht viel best mee, buiten een klein praktisch knelpuntje. De bankcontact machines staan hier in een hokje, helaas is dit een hokje formaat Chinees, niet "gezellig gezonde Belg". In het hokje geraken lukte nog net, bukken om het schermpje te lezen echter, dat lag al heel wat moeilijker. Hier kregen we dan ook de eerste (er zouden er nog véél meer komen de volgende dagen) kijklustige Chinezen. Het lukte uiteindelijk om me terug uit het hokje te wringen en we konden op weg naar de metro. Gelukkig vonden de Olympische spelen 2008 plaats in Beijing, en zijn de Chinezen zo vriendelijk geweest om onder hun lettertekens ook de uitgeschreven versie in de straatnaam / metrohalte te schrijven (wij zitten in de buurt van halte Jishuitan). Ik vrees dat we dit geluk niet gaan blijven hebben, maar voorlopig zijn we er heel tevreden mee. De metro zelf is voorzien van de nodige veiligheidsagenten,en je moet ook je bagage elke keer door een scanner laten passeren. Het grote voordeel is dan weer dat het erg goedkoop is om met de metro te rijden ( 2 RMB = 0.20 €) het nadeel is dat je elke keer opnieuw een ticketje dient te kopen. Chinezen zijn nochtans geen fan van in de rij staan, ze kruipen voor, leiden anderen af en peuteren er dan tussen of duwen de eerste in de rij centen in hun hand om ticketjes te kopen, ook al kennen ze deze persoon niet en maakt deze bezwaar.  Na een tijdje in de rij te staan en niet vooruit te komen besloot ik dan maar om me wat breed te zetten en links en rechts een vieze blik uit te delen. Dit werkt wonderwel, want het ging ineens erg snel. Vijf minuutjes later stonden we op de metrohalte waar we moesten zijn, so far so good. Ondanks de erg nette en moderne metro mist hij één ding wat wij ondertussen normaal vinden in een metro, namelijk roltrappen. Het gevolg was dat we gepakt en gezakt een gigantische trap opklefferden met onze tong op de schoenen. Maar het was ons gelukt, we stonden in het hartje van Beijing nog een klein wandelingetje tot aan het hostel en we konden er even bij gaan zitten. De uitzicht van de stad is erg overweldigend, maar wat echt speciaal is zijn de geuren. Om de vijf stappen krijg je nieuwe indrukken: meestal ruik je heerlijke geuren die komen van de verkoopstandjes, maar soms krijg je ook walmen van de openbare toiletten, uitlaatgassen of een gek soort fruit dat onbeschrijfelijk hard stikt. Een andere factor is de drukte, het lijkt wel of iedereen tegelijk ergens moet zijn, en dan was het nog geen spitsuur. Het verkeer is net zoals in Mongolië, totale anarchie maar met beduidend minder getoeter en meer respect voor de verkeerslichten. Dit is ook wel nodig want de ringwegen, die gewoon door de stad lopen, inclusief fietsers en wandelaars hebben 6 rijstroken en kruisen heel regelmatig de andere straatjes.

We keken ons de ogen uit het hoofd en moesten regelmatig even stoppen om het allemaal te laten bezinken.  Aangekomen bij het hostel werden we onthaald door twee breed lachende jonge mensen die ons met veel enthousiasme inschreven.  Het hostel zelf zag er prachtig uit. Een mooie binnenkoer, compleet met overdekte wandelpaden en Chinese daken, alles zeer netjes en erg kleurrijk. 

's Avonds doken we de straatjes in, om de lokale straatventers die allerlei lekkers aan het verkopen waren wat van buitenlandse klandizie te bezorgen. We keken eerst even rond wat er allemaal te verkrijgen was: barbecue, wokgerechten, gestoomde pasteitjes, brochettes klaar gemaakt in een soort grote pan met bouillon in. We besloten te kiezen voor deze laatste optie, op deze manier konden we kiezen wat we wilden hebben (dachten we). We schoven bij aan een minuscuul soort krukje, en wezen de eerste brochette aan die we wilden proeven. Dit bleken kwarteleieren te zijn, niet slecht maar ook niet om over naar huis te bloggen. Er volgden: worstjes, kip, een soort kool, bouletjes, enz… de uitbater van het kraampje zwierde heel enthousiast het ene stokje na het andere op onze borden. Het werd ook steeds pikanter, op den duur had ik erg snel een halve liter lokale pils achterover moeten slaan om “het vlammende bakkes syndroom” wat tegen te gaan. Dit resulteerde in een geweldige boer, die niet tegen te houden was. Ik probeerde me te excuseren, maar de accidentele gasontsnapping werd met groot enthousiasme onthaalt (ze stonden net niet te klappen) en er werden nog meer stokjes in mijn bord gezwierd.  Ik hield het voor bekeken op het moment dat er stukken maag opgediend werden. De mensen die mijn eetgewoonten een beetje kennen weten dat ik zelden ergens vies van ben, maar de structuur van dit stukje vlees hield het midden tussen een spons en een stuk piepschuim. Moe maar voldaan (voor €1,4, twee personen drank inbegrepen) kropen we ons bedje in.

Beijing dag 2

We werden wakker en een eerste blik uit het raam vertelde ons al dat er iets raars aan de hand was met het weer. De lucht zag grijs en geel en er stond en stevig briesje. Eens we onze neus buiten staken merkte we dat er wel meer aan de hand was. Alles lag onder een dik pak geel stof en het briesje bleek en stevige wind te zijn. De lucht zat zo vol stof dat binnen de 10 minuten je neus compleet vol zat. Later hoorde we dat dit de zwaarste zandstorm in 4 jaar was geweest, maar wisten wij veel, wij gingen rustig verder met toeristen.

Al tijdens ons ontbijt kregen we een telefoontje van onze gastheer in Beijing. Aangezien hij zijn extra kamer verhuurd had kon hij ons niet te slapen leggen, maar op de momenten dat hij vrij was zou hij ons wel willen rondleiden. Dat kwam goed uit want wij stonden op het punt te vertrekken naar de verboden stad.

Dauchan kwam ons ophalen aan de hostel en hij had nog een studente bij. (D doseert engels aan de universiteit in Beijing) Het meisje was net afgestudeerd als gids en ook voor haar zou het een goede oefening zijn in het engels. Wij hadden natuurlijk geen bezwaar, hoe meer zielen hoe meer vreugd. Het meisje in kwestie zal hoogstwaarschijnlijk een erg goede gids zijn in het chinees, maar haar engels was, zelfs met de beste wil van de wereld, niet te verstaan. Het grappige aan engels sprekende Chinezen is dat ze, als je hen niet begrijpt, exact hetzelfde herhalen dan wat ze net daarvoor zeiden. “tie ie satutu foo plezeast emporor”  Wij: ??  “tie ie satutu foo plezeast emperor !”  Aha: It’s a plezant statue for the emperor, we understand. “nooo, no plezant, ies plezeast!” Euh? “ies someutieng yoe gieve to fliend, a…Gieft iet is gieft.” Oh, so the statue was a present to the emperor? ”jees ties is collect, joe spiek velly good English” Enz, enz,…

De verboden stad zelf was erg mooi, vooral de keizerlijke tuin was erg speciaal. De eigenlijke gebouwen waren ook speciaal en zeker de moeite waard om te gaan bekijken. Het tempo dat onze gidsen er op na hielden was echter iets anders dan wij gewoon zijn als we een stuk van het werelderfgoed gaan bekijken. Nu begrijpen we ook dat de bussen met Aziatische toeristen op 14 dagen “Europa” kunnen bezoeken. Na 2 uur stonden we reeds aan de uitgang van de verboden stad en op het plein waarvan je de naam niet kunt noemen op het internet hier. Het weer speelde ons ook wel parten want de zandstorm was nu zo erg geworden dat er zelfs stukjes dakpan naar beneden kwamen. Er is zelfs een stuk werelderfgoed op mijn hoofd gevallen. Geef toe, dat overkomt je niet elke dag.

We besloten onze toer in een restaurant waar we steamed buns (Chinese naam ben ik vergeten)  zijn gaan eten. Dit was best lekker, maar niet beter dan diegene die je aan de standjes kan krijgen.

Onze begeleiders moesten hier afscheid nemen, maar wij besloten de stad verder te verkennen. 300 meter na de toeristische straat belanden we weer in het echte Beijing. De steegjes met de kleine opeen gepakte huisjes, mini restaurantjes en mensen die één of andere handel proberen te drijven. Ik denk dat we op de twee uur dat we door deze wijken wandelde wel zeker 30 fietsenmakers zagen. Soms werkten ze vanuit hun bakfiets, anderen hadden dan weer een winkeltje van 2m op 2m. De ene repareerde banden dan andere had zijn winkelruimte volgestouwd met fietsbellen en een derde repareerde de batterijen van de elektrische fietsjes die hier erg populair zijn. Hoewel deze wijken een grauwe indruk geven zijn de mensen erg vriendelijk, diegene die een woordje Engels spreken willen dit dan ook graag proberen. Langs alle kanten wordt er “hello!” geroepen en dan een grote glimlach opgezet. In tegenstelling tot andere steden zijn het hier niet enkel de verkopers die dit doen.

Dag 3 Beijing

Vandaag bezochten we de tempel / school van de grootmeester Confucius. De grondlegger van de moraal in China en een groot deel van de Aziatische wereld. Ook bij ons zijn er heel wat mensen geïnteresseerd in zijn filosofie. Het was pas hier dat ik leerde dat hij ook een grote invloed had op de keizerlijke familie en de examens voor alle “overheidsjobs” in die periode. De examens voor de hoogste functies werden afgenomen door de keizer himself. De school van Confucius was ook de eerste (althans dat claimen ze hier) die er voor zorgde dat niet enkel mensen van adelstand kans maakte op functies binnen het keizerlijk hof. Er werd gezorgd voor gelijkheid van kansen en het waren de beste studenten die uiteindelijk de jobs kregen. Voor mij een erg belangrijk bezoek en ik ben blij deze plaats gezien te hebben.

Verder bezochten we ook de avondmarkt. Hier werden we weer terug even met de voeten op de grond gezet. De rust die in de tempel terug te vinden was was weer helemaal verdwenen. Op de avondmarkt was het weer drummen geblazen. De Chinezen komen met volgepakte bussen om deze markt te bezoeken die voornamelijk eten in de aanbieding heeft. Van noedels tot schorpioenen en alles wat daartussen zit was verkrijgbaar. Wij opteerden toch maar voor de noedels…

Tenslotte gingen we op zoek naar het lokale uitgangsleven, in een overgrote stad als dit moet er zeker iets te vinden zijn. Na lang zoeken vonden we een “gitaar bar”, een hokje van 5 op 5, met een 20 tal personen in. Laat ons zeggen dat de Chinezen geen uitbundige feestbeesten zijn.  Iedereen zat heel beleeft en rustig hun drankje te drinken. De gitarist zat in een hoekje erg beheerst enkele klassiekers van Moricone te spelen, met veel versierinkjes. Niet echt ons ding, om eerlijk te zijn. Na een biertje of twee hielden we het dan ook maar voor bekeken. Hopelijk vinden we een iets uitbundiger nachtleven in Japan. 

Dag 4 Beijing

Op dag vier bezochten we een acrobatenshow. Spijtig genoeg mochten er geen foto’s gemaakt worden. Het was een typisch Chinese show, compleet met een fietsact. Uiteindelijk zaten / hingen er 15 personen op een fiets die rondjes reed op het kleine podium. Verder waren er jongleurs, mensen die zich in wel erg rare bochten konden wringen, een act met diabolo’s, een soort trapeze act, maar dan met palen i.p.v. trapezes. De chinezen in de zaal waren een erg dankbaar publiek. De show duurde 1 ½ uur en er werd meer geapplaudisseerd dan er niet geapplaudisseerd werd.

Dag 5 tot 7

Ik moet hier een korte samenvatting geven, anders zit ik meer te schrijven dan ik eigenlijk zou willen. Er is hier zo veel te zien dat het eigenlijk onmogelijk is om het allemaal te beschrijven.

Het zomerpaleis: het buiten verblijfje van de keizer op een domein van 290 hectare, compleet met paleizen en een gigantische overdekte wandelgang naast het meer. Allemaal heel mooi, maar erg vermoeiend om te bezoeken aangezien de sterke hellingen.

De Chinese muur: Hoewel we lazen hoe groot dit bouwwerk is, waren we toch erg onder de indruk als je het ook effectief ziet en er op staat. We bezochten de muur in Badaling, een erg toeristisch gedeelte. We speelde wel wat vals en namen de kabellift naar boven. De wandeling terug naar het dal duurde een uurtje, maar de afdalingen waren zo stijl dat we toch een dag of twee stijven spieren hadden van ons avontuur. Aangezien het een erg toeristisch gedeelte van de muur is, was het ook volgepakt met Chinezen. Deze vonden ons blijkbaar zeker zo interessant als de muur zelf, we moesten zelfs mee op de foto. Sommige mensen liepen zelfs achterstevoren de helling af om toch maar eens te kunnen kijken naar die rare witte mensen met grote ogen en lange haren.

Ten slotte nog een kleine anekdote i.v.m. persoonlijke hygiëne die moeite is om te vermelden:

De Chinezen hebben geen enkele gene over hun lichaamsvochten en neuspeuteren. Dus overal hoor en zie je mensen rochelen en speken: op straat, in de winkel, in metro. Ook met overgeven hebben ze geen problemen dit doen ze bijvoorbeeld in het midden van het voetpad en niemand draait nog maar het hoofd.  Het neuspeuteren blijkt hier wel een Olympische discipline, iedereen doet het hier overal en met volle overgave. De bovengehaalde neuskeutels worden ook grondig geïnspecteerd en kunstig tot schietklare keutels gerold. Aan de kassa van de supermarkt werden we onthaald door de lokale kampioene want zij zat met haar wijsvinger tot het tweede kootje in haar neus terwijl ze onze potjes yoghurt aan het scannen was.  
Slideshow Report as Spam

Comments

willy.vlaminckx
willy.vlaminckx on

Hallo, toeristen , blij dat we nog wat nieuws en vooral ook de foto s en filmpjes gekregen hebben . t Was weer lachen geblazen , we begrijpen dat je niet heel veel tijd hebt om te schrijven , er is ook zo veel te zien en te beleven . t Is een hele andere wereld en ik kan me voorstellen dat jullie een beetje opvallen . Van die zandstormen hadden we al beelden gezien op het nieuws hier , t zal ook een ervaring zijn al is het nu niet de leukste zeker ? Nog veel plezier en bedankt voor het nieuws en de beelden , we vinden het altijd tof en we zijn natuurlijk heel nieuwsgierig want deze reis is voor ons ook allemaal onbekend .ma en willy

Annick Mortelmans on

Hoi beide,

Het avontuur gaat maar door... Als ik zo dien uitleg lees, de fotokes en video's is dit echt wel een cultuurreis. Ik heb die foto's met de beestjes om te eten een paar keer bekeken. Ik wist dat er wormen werden gegeten maar zeepaardjes???? En hebben jullie hiervan gegeten?

Allez tot het volgend nieuws.

Geniet er nog van, groetjes uit het af en toe zonnig Antwerpen

Annick

Leen Huybrechts on

Hey allebie,

Hoe is het op jullie trip naar Japan? Naar al wat ik lees en zie denk ik dat het wel de moeite is. Geniet er nog van zowel van de cultuur als de omgeving als het eten.

Nog veel plezier

groetjes Leen

Gubbel on

Met veel plezier heb ik jullie blog gelezen. De cultuur moet een wereld van verschil zijn (alle geluk want anders zou de wereld maar saai zijn). En dan denken wij dat we aan een ratrace meedoen!
Amuseer jullie nog!
ps: mijn eerste les zit erop. Om ze kort te omschrijven; ze was chaotisch. :)

azimut on

het is alweer een paar dagen gel'eden dat er nogeens iets nieuws te lezen viel ,toch niet verloren gelopen zeker ,zow kunnen he

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: