Hey man! : He walks on water
Trip Start
Feb 27, 2010
1
11
45
Trip End
May 29, 2010
Irkutsk, Siberia, Russia
Thursday, March 11, 2010
Op zoek naar het hostel dan maar. Aan de hand van de wegomschrijving die de hostel-uitbater ons had door gemaild trachten we de juiste bus te vinden. Na wat handgebaren en doormiddel van het briefje dat we hadden geraken we vrij snel op de juiste bus. En wat voor één: het was duidelijk een ingevoerde bus die een ander (lees: rijker) land niet meer zou toestaan zijn op de weg….15 jaar geleden. Alles kraakte, piepte en rammelde. Als de bus naar links ging leken de stoelen naar rechts te willen. Maar: ze had gordijnen, en dat maakte alles weer goed. Nee, niet het soort gordijnen dat wij kennen van in de reisbussen, maar echte oosterse gordijntjes tot op 1/3e van het raam, compleet met onder- en overgordijnen, lintjes, franjes en pomponnekes. Welke zeurpiet heeft dan nog ABS nodig?
Irkutsk (de hele stad) is opgenomen in de Unesco lijst van werelderfgoed. De stad bestaat ongeveer voor de helft uit erg oude houten huizen. Deze zijn rijkelijk versierd met snijwerk en hebben vaak ook erg speciale dakconstructies. Deze huizen worden ook nog bewoond. (wij verblijven er momenteel in) Spijtig genoeg zie je ook regelmatig eentje waar het duidelijk gebrand heeft of dat helemaal verzakt is. Maar de meest gekke zijn diegene waar van ze het gelijkvloers mee onder de asfalt van de baan stopte. Onze gastheer verklaarde hoe dit zo gekomen is. In de periode van de sovjet zijn hier verharde wegen gekomen. Het moeilijke van deze operatie was dat de grond hier erg diep bevroren is. Om (A) zeker te zijn dat de weg niet zou verzakken en (B) niet te moeten graven in de steenharde ondergrond, besloot men dan maar om overal 1 meter asfalt te leggen, inclusief de gevels van de huizen.
We arriveerden met de bus in de buurt van onze hostel. De chauffeur gebaarde in de richting waar we heen moesten. Het was voor ons alweer een beetje natte vinger werk aangezien we het Cyrillisch schrift niet kunnen lezen. Na een half uur ronddwalen kregen we het toch stilaan koud en zijn we begonnen met mensen aan te spreken. We arriveerden bij een groepje houten huizen die wel de juiste huisnummer hadden, maar het nr van ons appartement vonden we maar niet terug. Uiteindelijk vonden we een van de buren die net naar zijn auto ging en we beleven aan zijn oor jengelen tot hij ons naar het desbetreffende appartement bracht. Dit bleek op de eerste verdieping te zijn en de trap daar heen was omkapt door allerlei soorten hout in een constructie bedacht door een waanzinnige. "Waar gaan we nu terecht komen?" vroegen we onszelf af.
Eens binnengekomen werden we ontvangen door een heel vriendelijk meneertje (Igor) en bleek het huis, dat er van buiten uitzag als en decor uit een horror film, binnenin erg gezellig en verzorgd was. Het meneertje was professioneel bezig met theater, maar kreeg geen subsidies. De (ruime) kamers die hij vrij heeft verhuurd hij en op die manier komt er een extra centje in de la. Buiten het theater blijkt hij ook nog talent te hebben voor het knutselen. Het hele huis staat dan ook vol met gekke meubeltjes en speciale deuren, trapleuningen enz… Er is zelfs een grote koepel op het dak die je doormiddel van een groot stuurwiel (zoals van een schip) kan open draaien. De partner van Igor, Liza, kookt voortreffelijk. Voor diegene die Siberië eens een bezoekje willen brengen, dit is het adres om te logeren.
Ons eerste uitstapje was naar de plaatselijke reisagent, die onze tickets had voor de doorreis naar Mongolië. Hiervoor moesten we terug op de bus, het centrum uit. Het ritje van 30 min was vrij spectaculair. Rijstroken zijn hier niet ingeburgerd en iedereen doet zo maar een beetje waar hij zin in heeft. (dit geldt ook voor zebrapaden) Het gevolg is een verkeerssoep gekruid met vloeken, tieren en toeteren. Ondanks al deze commotie, viel ik constant is slaap, de treinlag begon zijn tol te eisen. Aangekomen op de bestemming moesten we een appartement zien te vinden, met enkele vage omschrijvingen en een lucht foto van google earth. Intercontinentaal verstoppertje voor gevorderden. Uiteindelijk vonden we op de vijfde verdieping van een sovjet woonkazerne en jonge dame met onze tickets. Ze ontving ons op het gangetje van het appartement, niet echt een reisbureau zoals wij dat kennen, maar wel vriendelijk.
Daarna was terug de bus op en naar het hostel. Een klein dutje was echt niet meer tegen te gaan.
'S Avonds kregen we een bijzondere maaltijd: als voorgerecht erg lekkere bonensoep, compleet met grote klodders zure room. (eigenlijk hadden we toen al genoeg) Het hoofdgerecht was oulm (een vis die enkel in het Baikalmeer voorkomt) met patatjes. We lieten het ons smaken (de vis was ook kraakvers) dat het een naam had. Volgegeten en doodmoe zijn we om 20.30 lokale tijd ons bedje in gekropen om als een stel blokken in slaap te vallen.
Dag twee Irkutsk
Vandaag stond een bezoek aan het Baikalmeer op het programma, het grootste zoetwatermeer ter wereld. De verplaatsing gebeurde deze keer per mini-bus, ook een aparte ervaring. De meeste van deze busjes zijn van Koreaanse makelij, al dan niet versiert met opzichtige zelfklevende vlammen op de zijkant. (formaat Hi-ace busjes van bij ons) Deze busjes vult en met 15 volwassen mensen, en vervolgens stookt men ze warm tot de standaard 30 graden. De nationale sport is dan ook met deze voertuigen alles wat ook maar ½ km / uur trager rijdt luid toeterend en vloekend voorbij te steken. Scheuren is de boodschap want ook hier gaat op: time is money. Voor de nodige couleur locale zorgde een prompte Siberische dame en het Lokale Lallende Drankorgel. Het LLD zat naast mij in het busje en de dame over mij. Na een tijdje schiet ze in een Siberische koleire en het LLD krijgt zijn bak vol. Ze pikte het niet dat hij iedereen aansprak in het busje. Bovendien zat hij bier te drinken in het zicht van haar zoon en had hij haar schoenen bevuild. We verstonden niet wat deze dame allemaal zei, maar lief was het zeker niet. In de periode van een half uur volgde er nog een uitbarsting of drie. (dit alles op 43 cm2) Toen ook de andere passagiers het LLD zijn bak vol gaven, was voor de chauffeur de maat vol. Hij vloog er uit, en wij vonden het niet erg. Na een uurtje in het scheur-blik mochten de sardientjes er uit. Door de raampjes vingen we reeds een eerste glimp op van het meer, maar eens je er voor staat dringt het pas door: België is een zakdoek groot.
De enorme omvang van dit meer is niet te beschrijven. Er vloeien meer dan 300 rivieren in en er gaat er slechts één weer uit. De stroming op bepaalde delen zorgt er voor dat het water niet dicht vriest, op andere delen reden dan weer meerdere auto’s vlotjes over het ijs. Het is zinloos te beschrijven hoe koud het hier is, het is niet echt te vatten. Eens je een stuk het meer opwandelt heeft de wind vrij spel, en bevriest elk deeltje vocht. Niezen tegen de wind in resulteert dan ook in een erg lokale hagelbui die genadeloos in je gezicht slaat. Het ijs is heel erg dik, maar het water is zo helder dat je een heel stuk de diepte (diepte: 1800 meter) in kijkt. Ondanks het feit dat we meerdere auto’s over het ijs zagen rijden is het beangstigend om bij deze koude op het ijs te staan. Je weet dat je er onmogelijk door kan zakken, toch denk je er toch over na. In dit klimaat heb je geen enkele kans een duik in het water te overleven. Maar: when in Siberia do as the Siberians do. We scharrelde dus alle onze moed bij elkaar en maakte een wandeling op het Baikal meer, een ervaring die ons nog lang zal bij blijven.
We deelde het busje terug met onze noorderburen, die ook een kijkje waren komen nemen aan het meer. Ze wilde eigenlijk graag met de grote bus mee. (die sjag er best wel chill uit, maar “de ballen” je weet niet wanneer die gozer vertrekt) Morgen nemen ze ook de trein richting Mongolië, wij wisselen een blik en denken er het onze van. Het blijken best aangename gasten te zijn, maar we hopen toch stilletjes dat we niet in dezelfde coupe zitten. Wij houden eerder van rustig genieten, zij zijn erg actief en …euh…anders.
De avond werd gevuld door alweer een heerlijke maaltijd van Liza. (soep met pelini, een soort Russische ravioli) We maken er een rustig avondje van, morgen begint de tocht naar het volgende land; Mongolië en de Gobi woestijn.
Langs deze weg willen we ook iedereen bedanken voor de aanmoedigende berichtjes. Vooral niet mee stoppen. Op de momenten dat we internet hebben is het steeds spannend om te kijken of we reacties krijgen op onze schrijfsels. We zijn ook benieuwd hoe het met jullie gaat, dus buiten de complimenten die we krijgen (en erg leuk vinden) horen we ook graag wat nieuws over het verre België. We kunnen ook onze skynet mailbox lezen, dus de gore details of kleine geheimpjes dien je niet op deze openbare blog te plaatsen. (maar we lezen ze wel graag)
Binnen een dag of 4 terug nieuwe avonturen van Kuifje en Kuifinetje in Azië.
Comments
Da moet ni gemakkelijk zijn zoo'n adres te vinden,en dan nog ne'n treinlag
hebben ,de balle ge mut het me'r doen he,nieks kunne leze ,
niks kunne vrage allee,wel vrage mer een haarig aandwoord krijge,
en da dan ook nog verstaan,da zal ook nog wel een kunst op ze'n aage zen
Ik wil elle nog welleens terug Engels horen klappen,als gelle trug zij
zijde gelle dieen trein nog ni muug,zoewe ni,dan zade gelle wel straffe gaste,
had ik eerlaak ni gedoegt van elle.
Hie in lille (belgie) is het nog altijd het zelfde,vriese,zon,mist,bewolkt,soms sneeuw allee ze'n gewoon gangetje
Gezult da wel kunne leze he,taale knobbels
knuffels nog
ik heb juist jullie verhaal gelezen , en toch blij dat ik weer terug aan
ons kacheltje kan gaan zitten
ik wacht op de volgende foto,s want mooie beelden , bij een mooi verhaal
daar kan niets tegen op
kusjes en tot de volgende
wauw !!!!!!!!! , super cool :-) reisverslag .
net of ge een spannend boekske leest met prentjes en filmkes . ge hebt hier in zakdoekland nog niks gemist .
doe de groeten aan de mongies en tot het volgende verhaaltje .
Goe om te weten dat het elle goe verga, tussen haakskes fred, as ge ginder oem ter hoogste wilt pissen ;-) hebde de kans dagge oe een oeweg uitpist jom, show za
Oef eindelijk terug internet, het werd tijd want ik miste jullie belevenissen al. Ja Fred ge moet er toch mer is aan gaan denken om die reisverhalen te schrijven. Hier denken se soms dak zot aan't worden ben ofzo als ik jullie verhaal aan't lezen ben en in ene ker begin te lachen. Doe da nog goe ginder, ni teveel niezen en uw tenen en andere uitsteeksels warm houden.Hou ons op de hoogte en zorgt goe vor elle zelve. Groetekes uit Wechel
deze morgen jullie mail en nieuwe foto,s gezien en gelezen ,wacht op nog meer .Annelies ben je er wel bij ginder ,want ik zie niet veel foto;s van jou toch niet van dichtbij.
goede avond hier in lille , wij hebben juist de laatste verhalen gelezen ,
en jullie zien er heel goed uit houden zo .
en annelies nu heb ik je nog eens van dichtbij gezien
Ik ben blij dat als goed verloopt en houden zomaa
knuffels uit lille
Bij -20 gaat dat niet lukken denk ik.
Kuifinetje? :-)