We are hippies!

Trip Start Feb 27, 2010
1
7
45
Trip End May 29, 2010


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Russia  , Central Russia,
Wednesday, March 3, 2010

Aankomst in Moskou

We arriveerden op het stadion "Bella Ruski", en we waren ook dadelijk in het centrum van de stad. Hoewel centrum een relatief begrip is in het geval van een stad met (naar schatting) 12.000.000 miljoen inwoners. Het is meer een samenraapsel van centra. De architectuur in deze stad is ongelofelijk. Je ziet prachtige kerken, geflankeerd door typische Oostblok woonhuizen en nieuwe wolkenkrabbers. Het lijkt alsof de bouwfirma's hier gewoon hun gang gaan. (misschien niet verwonderlijk als je hoort dat de vrouw van de burgemeester de rijkste vrouw van Rusland is en dat ze de eigenaar is van een bouwfirma.)

Vooraleer ik te ver afwijk: we arriveerden dus in het station. Hoewel het een zeer simpel openlucht station is, was de eigenlijke stationshal gevuld met mozaïek en smeedwerk. De hamer en sikkel krijgen vanzelfsprekend de mooiste plek, de Russen kijken duidelijk niet op een Roebel als het over het openbaar vervoer gaat.

De volgende stap was: het huis van onze host bereiken. Goed voorbereid, zoals we zijn, trokken we ons google – maps – plannetje uit de rugzak en vertokken we op weg.

Twee meter uit het station werd het al snel duidelijk dat het hier “net” een beetje anders is. Het eerste wat opvalt is dat men hier erg brede straten heeft. Men zou denken dat deze dan ook gebruikt zouden worden voor de gigantische massa auto’s. Maar de Russen vinden het blijkbaar beter om stukken van deze banen in te laten inpalmen door verkoopsstandjes. Deze duiken op de meest onmogelijke plekken op en verkopen zowat alles wat je maar nodig kan hebben: dagbladen, brood en beleg, bloemen en ondergoed. Deze standjes zijn geen mobiele marktkraampjes zoals wij die kennen, maar vaste winkeltjes van 3m op 2m en alle producten worden steeds tegen het raam tentoongesteld, zodat je de uitbater enkel door een klein luikje te zien krijgt. Rond deze winkeltjes is het ook steeds een af en aan van allerlei mensen.

Wij dus met volle moed en een nog vollere rugzak door de massa en tussen de standjes. De lokale top tien knalde uit de speakers en wij waren even van “ons melk”. De mensen aan standjes bekeken ons ook alsof we net uit een vliegende schotel gestapt waren, i.p.v. de trein. Eens we ons een weg gebaand hadden en aan het uiteinde van de permanente markt kwamen dachten we even ons plannetje te raadplegen en dan zouden zonder probleem onze bestemming bereiken. Dit was buiten het cyrillische schrift gerekend. (Google maps had de straten vertaald naar letters die voor ons leesbaar zijn, maar daar heb je weinig aan als de bordjes niet hetzelfde zijn…)

Maar niet getreurd, dan vragen we toch gewoon de weg. De eerste Rus die we aanspraken (en de zowat 683 die er op volgde) begreep wel een beetje Engels, maar sprak het overduidelijk niet. Toch was hij zo vriendelijk om ons de weg te beschrijven als volgt :

”joe gjo aawlais street –euh---til joe sie nightclub 'arlikino (trekt gekke bekken en danst) joe now ‘arlikino? (springt op en neer en maakt gebaren langs zijn hoofd om een narrenkap uit te beelden) Owkej, joe go in cirkle next to ‘arlikino. An tan steet a heed and joe see a stoor –euh—vroem vroem (bukt door zijn knieën en beeld een motor uit) ‘arley. Tan joe goes rijt and al wees street, but joe go on foet ?? Joe nut (tikt op zijn voorhoofd) Dus wij vragen hoe lang het wandelen is, waarop hij ons verteld dat het zeker 30 minuten wandelen is. We probeerde hem duidelijk te maken dat het geen bezwaar was op een half uur te stappen, we wilden in één keer een stukje van de stad zien. Waar op hij : i sie, joe is hippy!!, en weg was hij.

Na ongeveer een uur wandelen (geen club Harlekino en geen Harley winkel) arriveerden we aan zeer oud oostblok gebouw, het appartement van onze gastheer. Met enige moeite kregen we hem te pakken: het bleek nogal een sjofel figuur, wat warrig en niet erg spraakzaam. Het appartement bestond uit twee kamers, een badkamer en een soortement keukentje. Boris, onze gastheer, toonde ons onze slaapgelegenheid: een lattenbodem (letterlijk: latten) en een dunne matras die in zijn kamer lag. De tweede kamer werd gehuurd door een student: de badkamer en de keuken waren gemeenschappelijk. De kamers werden duidelijk onderhouden door twee, jonge vrijgezellen, om een korte samenvatting te geven van de algemene toestand. Maar Boris was van goede wil en we zullen onderweg onze hygiënestandaard toch wel wat moeten aanpassen, geen probleem dus.

Aangezien Boris niets zei, vroegen we hem dan maar of hij plannen had. Die had hij en hij nodigde ons uit voor een theaterstuk, hij zou deze avond naar de première gaan. Dat leek ons wel iets: dus we spreken af aan een welbepaald metrostation om 19.00 – 19.30. (meer hierover later in het verhaal)

We lieten onze bagage op het appartement en we doken de stad in. En wat voor een stad: Moskou ziet het groot en bouwt voor de eeuwigheid. Dit wil zeggen dat zowat alle gebouwen gigantisch zijn en voornamelijk opgetrokken uit natuursteen. Een deurhendel is geen verzinkt stukje metaal, neen, het is een groot koperen stuk smeedwerk. En dit gaat zowat op voor alles, maar voornamelijk de metro is een stukje vakmanschap: smeedwerk, mozaïeken, standbeelden en kroonluchters. Ongelofelijk indrukwekkend, en alles is het teken van het communisme: Lenin en de onvermijdelijke sikkel en hamer zijn hier ontelbare keren terug te vinden.

Toen we arriveerden bij het Rode Plein konden we het even vatten. De Basillius kerk (je weet wel die met de vele kleurtjes) in onbeschrijfelijk. Er is geen spatje verf afgebladderd, er ligt geen vuiltje in de buurt. Ze is zo perfect dat het niet echt lijkt, een sprookjesdecor. Ook de rest van het Rode Plein, het mausoleum van Lenin de omringende gebouwen zijn om door een ringetje te halen. (in schril contrast met de dagelijkse leefomstandigheden van de gemiddelde rus) De binnenkant van het Kremlin zal voor een volgende dag zijn, maar we kregen alvast een eerste blik over de muur.

Het volgende op ons programma was het theater. Wij stonden, georganiseerd als we zijn, om 19.00 te wachten aan het metro station. (kleine kanttekening: het was aan het vriezen) om 19.40 was onze gastheer nog niet komen opdagen. Dan maar een berichtje gestuurd, hij antwoordde dat hij er binnen 10 min zou zijn. Wij lichtjes pissed off, maar we hadden het voornamelijk koud. Toen hij arriveerde verontschuldigde hij zich kort en begon voorop te lopen. Het tempo dat hij aanhield was voor ons absoluut niet haalbaar, zeker niet na de tochten die we eerder die dag maakte. Hij bleef echter steeds een 200 meter voorop, net genoeg in het zicht voor ons om te blijven volgen.

Toen we uiteindelijk het theater bereikten bleek het stuk nog niet begonnen en was de spurt die we ongeveer 30 min dienden vol te houden niet echt nodig te zijn. Onze gastheer verontschuldigde zich nogmaals, maar vertelde verder weinig. Het spektakel zou beginnen.

Ik moet toegeven: zonder onze gastheer hadden we nooit in dit theater terecht gekomen. Het gebouw was speciaal: een oude fabriek omgebouwd naar kleine theater zalen, allemaal erg “arty”. De show die te zien kregen was een samenwerking tussen 4 professionele dansers en 4 “Baboesjkas” (oudere dames die gecast werden, met als enige voorwaarde dat ze geen enkele vorm van theaterervaring hadden) Helaas voor ons, geen echte fans van “arty” circuit, bleek het over een moderne dans voorstelling te gaan. We besparen jullie de details, maar au fond was het “den boerinnenbond meets de marfac”. Het voornaamste decorstuk was een waterkoker. Die ze opzetten, in een kring gingen rond staan en wachten tot het water kookte. Kunst, quoi? 
Slideshow Report as Spam

Comments

azimut on

juist dat verhaal gelezen van in moskou dat is wel bangelijk spant
ik hoop dat jullie goed slapen daar

Tine Corneillie on

Helaba!!!
En al lekkere dingetjes gegeten?
Tot hiertoe is jullie blog echt wel leuk!! Ik was al wat aan 't hopen dat er nu eindelijk iets op zou staan, want t was weer zo lang geleden...
Doe da nog goed en amuseer u he!!
Groetjes uit het sneeuwloze en boven nul zijnde Belgica!!
Tine en Nona

Thierry en Christine on

Hey,
Leuke verhaaltjes, spannend! we reizen met jullie mee. Niet altijd gemakkelijk de cultuurshok, maar het maakt het zeker boeiend en tof.
Groetjes.

monchhichi
monchhichi on

Merci voor het berichtje! Alles goed ginder? Met ons alles ok!

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: