Warszawa, Milky bars en Plastiken Palmbomen

Trip Start Feb 27, 2010
1
6
45
Trip End May 29, 2010


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow
Where I stayed
Paula & Andy

Flag of Poland  , Central Poland,
Sunday, February 28, 2010

Dag 1
Aangekomen in Warshauw werden we opgehaald door Andy, onze host. De treinrit is zonder problemen verlopen en de treinbegeleider was erg vriendelijk. De betonnen bedden boden wel niet veel rust, maar we vermoeden dat dit niet echt beter zal worden onderweg, Dus kunnen we het best maar gewoon worden.
De stad zelf heeft, op het eerste zicht, niets meer van het Polen dat ik me (Fred) herinner.
Geen Fiats, geen oude kromme vrouwtjes in bloemmetjes kleedjes. Tijdens de treinrit zagen we enkele dorpjes die er nog uitzien zoals in de communistische periode, maar in de stad is hier (aan de oppervlakte) niets meer van te zien. Andy en Paula maakte met ons een wandeling door de oude stad en spraken onderweg over de Milky Bars. Dit zijn kleine restaurantjes / kantines die met overheidssteun worden uitgebaat. Dit wil zeggen dat je hier een maaltijd met vlees kan krijgen voor 8 Zlotty (€2)  Een maatijd zonder vlees (pasta of zo) betaal je 2 Zlotty. De service, de kwaliteit, het interieur en de open keuken katapulteerde je zo 30 jaar terug. We hadden ze gevonden: de bloemetjes jurken en de bediening die je afblaft als een schurftige hond, ...eindelijk iets herkenbaar van het oude Polen. Annelies had graag goulash, dit was uitverkocht en de dame van de kassa besliste dan maar in haar plaats wat het alternatief gerecht zou zijn. Ze maakte het ook erg duidelijk dat haar advies ook niet in vraag te stellen was.
Verder zagen we de oude stad die mooi gerestaureert is na WO II, en we hoordeb van Paula over de manier van werken in Polen. Zij is architecte en werkt mee aan de bouw van het nieuwe nationale stadium, voor Euro 2012. De stad doet erg veel moeite om de norm te halen, en te zijn zoals de andere Europeese hoofdsteden. Er is echter doorheen de geschiedenis te weinig coördinatie geweest en de stad is niet logisch opgebouwd. (er is geen ringweg en maar 1 metrolijn). Volgens de jonge Polen is deze situatie niets om trots op te zijn, maar voor ons als bezoeker geeft het de stad wel extra karakter.
Hun appartement is gelegen in een typische Poolse blok. (Strak, een beetje grouw en niet goed onderhouden) Het appartement zelf was fris vernieuwd en zou perfect kunnen dienen als reclame voorbeeld van Ikea. Een wereld van verschil met de buitenkant.
En zo is deze stad zich aan het vernieuwen. Meer en meer aan het verschuiven naar het stadsbeeld dat wij gewoon zijn. Dus voor de nostalgische mensen, je kan er maar beter snel werk van maken...

Dag 2
Vandaag gingen we zonder begeleiding de stad in. Het weer zat niet echt mee, a windy day in Warsaw. De eerste uren van de dag spendeerde we in een trendy koffiebar, verbonden aan de universiteit. (de universiteiten zijn goed vertegenwoordigd, ons gastgezin verteld ons ook dat studeren in Polen gratis is, en dat er ook verschillende vormen van beurzen te krijgen zijn. De sociaal achtergestelde gezinnen en de betere studenten kunnen nog op een extraatje reken. Dit maakt dat er in verhouding erg veel universitaire zijn. Ze voegde er ook aan toe dat dit geen garanties geeft naar de kwaliteiten van deze hoog gediplomeerden mensen en dat het loon voor universitaire dan ook niet veel hoger ligt dan voor anderen). Hier was draadloos internet beschikbaar, zodat we de eerste post op onze blog konden maken. We aten kaneelkoeken als ontbijt en observeerden de lokale docenten en studenten tijdens hun pauze. Een ding blijkt alvast internationaal, als er veel mensen in dezelfde ruimte zijn, wordt er heel wat gekakeld.

Na een korte metrorit, belanden we terug in het oude gedeelte van Warschau.  Het viel ons dadelijk op dat er, voor een hoofdstad, erg weinig beweging op straat was. Op momenten liepen we letterlijk moederziel alleen in het midden van de baan. Een vreemd gevoel in een stad van dit formaat. We liepen nog eens lang de grote monumenten, hoofdzakelijk kerken, maar namen nu wat meer onze tijd om ze van binnen te bekijken. In vergelijking met onze kerken zijn ze hier erg sober binnenin. De buitenkant is dan weer rijkelijk versierd, meestal met een beeld van de heilige die zijn naam gaf aan de betreffende kerk. Ook de buste van paus Johannus Paulus duikt overal op. De Polen zijn nog steeds een Katholiek volk, daar is geen twijfel over. Er zijn kerken voor zowat elke bevolkingsgroep: de studenten, de militairen, de kinderen, mensen met rare kapsels… (over die laatste groep ben ik niet zeker , maar voortgaand op de exotische modelletjes die we tegenkwamen, moet er een markt bestaan voor deze doelgroep).

We kochten ook postkaartjes voor de generatie die niet internetvaardig is. De aankoop van postzegels bleek echter minder vanzelfsprekend te zijn. We vonden een erg mooi postkantoor in het centrum van de oude stad. Het interieur deed me denken aan het postkantoor van de Groenplaats. De loketten werden bemand door vier dames, die overduidelijk liever ergens anders zouden zijn. Annelies bundelde al haar charmes en moed, met de postkaartjes in de hand en haar breedste glimlach op de mond om postzegels te vragen. Die blik die de dame achter het loket haar gaf hield het midden tussen "ik heb stront geroken" en “ik zou dringend eens naar het toilet moeten”. Het antwoord dat ze gaf was eenduidig: “closed”. Met een handgebaar verwees ze ons door naar een automaat die postzegels zou moeten verdelen. Deze werkte al even goed als de dame achter het loket, en zo zijn we dan maar zonder postzegels en met de staart tussen de benen vertrokken.

We wandelde verder door de oude stad en bekeken nog het paleis van cultuur. Dit gigantische monument was een geschenk van de Russen. In Warschau wordt het zowat stiefmoederlijk behandeld, vanwege de link met het communistische verleden. Dit verklaard ook waarom het o.a. het cinemacomplex, dat een plaatsje kreeg in het paleis, zich kan veroorloven om een lelijke geel en oranje neon aan de gevel te bevestigen. De legende zegt ook dat de Polen de keuze kregen van de Russen: het paleis of een metro. De Polen zeggen dan ook dat het er “een dikke paljas” gekozen heeft voor het paleis.

's Avonds hadden we afgesproken om een keuken uitwisseling te houden. Wij zouden een Belgisch gerecht klaarmaken en zij een Pools. In het lokale winkeltje gingen we op zoek naar ingrediënten om onze belofte waar te maken. Het is “peekesstoemp met worst” geworden. Paula maakte “Pierogi”, de lokale variant van ravioli. Natuurlijk was er, na al het koken, een massa voedsel dus de broer en schoonzus werden ook opgetrommeld. Het was een erg gezellige avond, en er werd natuurlijk ook het nodige Poolse bier aangerukt om te laten proeven aan de Belgen. Er was een erg lekkere pils bij, maar het was geen Stella… Tot overmaat van ramp bleken de Poolse brouwerijen stuk voor stuk opgekocht te zijn door …Heineken. (wee, o wee) Verder werden er reisverhalen uitgewisseld en het politieke bestel snel uit de doeken gedaan. (dit verliep iets minder vlot m.b.t. de Belgische situatie) Tot voor kort werd Polen bestuurd door een tweeling (premier en eerste minister) De beide heren bleken in hun kinderjaren nog acteur geweest te zijn. Het grappige is dat één van de twee nog een rol speelde waarin hij de naam “platzak” had. Na de Vlaamse vertaling bleek dat de nagel op de kop te zijn, hilariteit alom, maar dat kan ook met de Poolse pils te maken gehad hebben.

Het was een geslaagde avond, couchsurfing blijkt echt te werken. Een aanrader voor diegene die reizen voor het ervaren van een cultuur.

Warschau + trein naar Moskou Dag 4

Voor diegene die zich zorgen maken over onze persoonlijke hygiëne, deze ochtend is er gedoucht. Daarna zijn we door Paula begeleid naar de juiste tramhalte en konden we op weg naar Moskou. Onderweg op de tram kwamen we een soort van markt tegen, de Poolse variant van de zwarte markt in Tessenderloo, open lucht welteverstaan. Hier was het oude Oostblok terug erg herkenbaar. Het treinstation voelde ook zo aan. Kleine verkoopsstandjes, ouderwetse treinsignalisatie en mensen met het soort schoeisel dat in België niet meer verkrijgbaar is. (zo'n gevoerde half hoge laarsjes met een dunne rubberen zool) Maar eens op de trein was het beeld compleet. Een internationale trein met kolenkachel, plastieken muurbekleding met marmermotief en pistachekleurige deuren en ramen. Het soort esthetiek dat enkel hier kan, geloof het of niet, maar wij worden er zowaar nog fans van. Er hangt in deze trein ook een geur die ik enkel kan beschrijven als “de goei kamer”. Je weet wel: die kamer die bij de grootouders slechts enkele keren per jaar gebruikt wordt, een mengeling van oud stof, rook, geen verluchting en gecrochteerde lapjes op de zetel. Alles samen een heel aparte sfeer, vooral omdat je geen haast hebt, je weet dat je voor de volgende 24 uur op de trein zit. Je kan wat lezen, teksten schrijven voor de blog en vooral mijmeren over hoe het was in “de goei kamer”.

Natuurlijk gebeurd er wel meer dan enkel mijmeren. De grenscontrole maakte het pijnlijk duidelijk dat onze talenkennis hier reeds niet meer van belang is. Duits, Engels, Frans of Veusseleirs geen enkel van deze talen pakken hier nog verf. We waren tijdens de controle dus aangewezen op lachen, knikken en wijzen. Ondanks het stuurse uiterlijk van de douane verliep de overgang Polen – Wit Rusland vrij vlot.

De verkoopsters van levensmiddelen die de trein bestormden bezorgden ons echter wel een cultuurschok. We hadden reeds gelezen dat er op de verschillende haltes etenswaren te koop zouden zijn. We hadden niet verwacht een bende bomma’s op speed aan de deur van onze cabine te hebben, zwaaiend met augurken, fruitsap, bier en halve kippen. De concurrentiestrijd tussen deze dametjes is ook niet van de poes. Toen we besloten om een halve kip aan te schaffen bij één van de dames, wriemelde haar collega zich ook nog in de deur, leurend met dezelfde producten. We gebaarde dan maar dat we onze benodigdheden reeds hadden maar ze bleef dingen opdiepen uit haar jas. De eerste dame werd het na een tijdje beu en stuurde ze dan wandelen met een uitdrukking die we niet verstonden maar het klonk in ieder geval niet vriendelijk.

Ons avondmaal bestond uit een halve kip en lokale augurken. (deze zijn erg zout, tot onze verbazing)

Eens de grens overgestoken moesten we met de trein een werkhal binnen, waar de onderstellen van de trein gewisseld werden. De hele wagon wordt opgetild en de wielen gaan er onderuit. Dit nam ongeveer een uurtje in beslag. (zie video)

Tijdens deze stop hadden we onze laatste verkoopster van de dag aan de hand. De Wit- Russische versie van Amy Winehouse (I shit you not) bleek buiten kip en bier ook nog sterke drank te verkopen. Toe we haar duidelijk gemaakt kregen dat we echt geen interesse hadden in haar “snapsjki” sloeg ze boos de deur dicht en ging al vloekend op zoek naar haar volgende klant. Dit was dan ook de aanleiding voor ons om de eerste woordjes Russisch te leren. (oechadiet-je ,laat me met rust – daragoj – duur) Iets later leerde we de volgende (tjoplij vada pazjalsta –warm water alstublieft) en dit blijkt nog te lukken ook want de treinbegeleider knikte vriendelijk en 5 minuutjes later konden we koffie en thee maken. Er zijn wel vriendelijke Russen.

..

Slideshow Report as Spam

Comments

Nadia on

Ziet er al goed uit hé en leuk om te lezen , amai ik ben stikjaloers :-)
Bij wijze van spreken hé !!
Geniet maar verder !!
Groetjes

ma on

Dat ziet er allemaal tof uit , jullie hebben echt geluk met Andy en Paula . Met op deze manier te reizen leer je de mensen wel veel persoonlijker kennen . Met de motor home is dat toch nog anders hé alhoewel wij hebben vroeger in Polen ook veel toffe mensen ontmoet . Morgen een stapke verder en weer in de trein slapen . Ik hoor het wel of je lekker geslapen hebt op de kleine bedjes . Goede reis .

azimut on

zo te zien loopt als goed houden zo

Annick on

Hey,

Dat ziet er al goed uit. Al wa leuke ervaring meegemaakt. Onderhandelen blijkt niet te lukken als hetgeen je hebt besteld er niet meer is...
Mooie foto's... Doet me wegdromen om ook op verlof te gaan.

Allez geniet er nog van!

Groetjes uit Antwerpen,

Annick

Gubbel on

Hoe vroom nog nie tegoei weg of al verhalen om U tegen te zeggen.
doet de russen ne goeiedag van mij(nie da ze mij daar kennen) en probeer ze onder tafel te drinken;)

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: