Prachtig Ecuador, mooie markten en vulkanen
Trip Start
May 04, 2009
1
31
40
Trip End
Dec 14, 2011
Chunchi, Chimborazo, Ecuador
Sunday, February 20, 2011
We zitten vandaag dichtbij de computer, Marten zijn vader ligt met een dubbele longontsteking in het ziekenhuis het is allemaal erg spannend, dus internet is belangrijk
Tijd om een update te schrijven. Na vele, vele nachten gekampeerd te hebben, dus slecht tot geen internet toegang, nu dus het moment.
We hebben al heel wat van Ecuador gezien, al drie rondjes gemaakt om van de hoofdweg af te komen en daardoor de meest mooie ontmoetingen gehad en beleefd.
Maar het begon bijna gelijk met ziek worden. Een aardige mevrouw gaf ons 's morgens een soort popcorn mee. Ja ik nog denken, iedereen eet hier van alles, laat ik niet moeilijkk doen, maar dat was te simpel gedacht, op grote hoogte 4000 mtr, werd ik misselijk en alles kwam eruit. Marten werd later wat beroerd, dus de volgende dag rustig aan en daarna weer samen met Scott op pad.
De hond van de eigenaar waar we geslapen hadden volgde ons voor 10 km totdat we bij de entree van het National Park Cotopaxi aankwamen, hij liep tegen de regels in door. Verboden voor honden, maar het was onze hond niet en het beest wilde niet terug.
Alles werd in het werk gesteld en het geweer kwam tevoorschijn. Dat pik ik niet, dus ik tegen die man, "je gaat dat beest toch niet schieten, want wij weten van wie hij is en (een leugen) we komen volgende week hier terug, dus dan checken we of dat beest nog leeft, zo niet dan weten we waar we moeten zijn".
Gelukkig, toen wij 3 dagen later belde naar de eigenaar was de hond heelhuids teruggekeerd.
Ergens anders krijgen we "onderwijs" in het belastingstelsel van Ecuador. Hier bouwt de regeing huizen twv $ 5.000 voor de arme bevolking. De materialen worden aan de weg gelost, de mensen moeten zelf de spullen naar beneden of boven sjouwen, ligt eraan waar het nieuwe huis komt, en daarna komen de bouwvakkers in actie.
Dit zien we later met eigen ogen, overal liggen bergen met stenen, zand, cement en dakplaten. We stoppen bij zo een plaats om een bakkie te zetten uit een van onze thermosflessen. Op dat moment komt er een ouder echtpaar naar beneden, de vrouw geen schoenen, de man versleten laarzen, en twee wat grotere kinderen.De dakplaten moeten omhoog over een klein steil pad met een hoogteverschil van wel 30 mtr.
Marten biedt gelijk zijn hulp aan die met grote dank in ontvangst wordt genomen.
Dat is een uur hijgen op 3000 mtr. maar dankbaar werk. De stenen en zand worden later op de dag door ezels omhoog gebracht.
Ook wist de "onderwijs" dame te vertellen dat het minimum loon hier in Ecuador $ 375 is. Wij weten onderhand dat dit een idyllische gedachte is. De inheemse bevolking wordt compleet onderbetaald. Maar niet alleen deze mensen. Oudere krijgen geen uitkering dus zijn afhankelijk van hun kinderen. We zitten op 4000 mtr in een hostel, het is daar koud, een man klopt op de deur. Hij heeft twee lege jutte zakken bij zich. Iedere vrijdag klopt hij daar maar ook bij de andere 80 deuren in het dorp aan. Op jacht naar eten/drinken en overige zaken.
Hij zal wel moeten, te oud om te werken. Hij komt van beneden, 1,5 uur lopen, door de regen en kou.
De familie die in het hostel werkt vangt $100 per maand, dus geen $375. Want tenslotte krijgen zij, met hun twee kinderen, kost en inwoning, ja en de eigenaar van het hostel vind dit dan waarschijnlijk $275 dollar waard. Wij begrijpen dit niet, hoe kan je in godsnaam schoenen, kleding en medicijnen kopen voor zo weinig geld per maand. Een paar kaplaarzen kost op de markt toch echt 7 dollar, geen cent minder en kaplaarzen heb je hier toch echt nodig.
Alhoewel we dames zien op kapotte linnen schoenen, zoals zo vaak gezegd het leven is hard.
Voor ons moeilijk om te zien, maar een mooie tip achter laten in het hostel, wat eten en geld geven aan de man met zijn 2 jutte zakken, dat is toch echt het minste wat we kunnen doen.
Tenslotte doen al die mensen zo verschrikkelijk veel voor ons.
Hun warme glimlachen, hun goedemorgens, het gevoel wat ze ons geven dat we o zo welkom zijn in hun land, het naroepen, gelukkige en veilige reis, en het openstellen van hun hart.
We krijgen geweldige kampeerplekken. Het is in de middag en natuurlijk begint het weer te regenen en op hoogte wordt het dan koud. In het dorp mogen we in de school staan. Ik had al zo een bruin vermoeden, een oud gebouw, houten vloeren, verlaagd plafond. Maar goed, alle eten in de tassen de binnentent goed dicht en hopen op het beste. Maar dat was stille hoop, we moeten verhuizen naar buiten, teveel herrie van muizen of waren het ratten. Maar we hebben binnen 10 minuten alles verhuisd en slapen tussen de doelpalen op een betonplaat rustig verder door.
De volgende morgen om 6 uur eruit, voor de aanval van 100 kinderen willen we weg zijn. Het weer zit tegen, het regent het is maar 5 graden we zitten op 3400 en we moeten naar 4350, dus we wachten en wachten.
We mogen in de leraren kamer zitten, alles is koud, geen verwarming hier, de kinderen komen nat aan, na soms een uur lopen. Ze krijgen om 11 uur hun ontbijt van de school, van de regering. Het is niet veel maar het is warm. Dit ontbijt is o.a. een manier om de kinderen naar school te krijgen, en het lijkt te werken. We zien hier wel zo af en toe kinderarbeid maar veel, veel minder dan in alle andere landen die we bezocht hebben.
Het wordt droog, we vertrekken, we hebben een prachtige rit, we kunnen ver kijken totdat de wolken de overhand nemen en ons opslokken, de regen druipt neer, we klimmen en klimmen. Hoe hoger we komen hoe lastiger het wordt om adem te halen, en we gaan steeds langzamer, we vallen net nog niet om. Stoppen kan niet, te koud, alleen even om wat water uit de thermos te mengen met water uit een bidon, zodat we niet uitdrogen op deze hoogte.
Als geschenk krijgen we een bezoekers centrum wat nooit helemaal is afgebouwd, bij de hoogste vulkaan van Ecuador. We worden letterlijk en figuurlijk warm onthaald. Een heel luxe gebouw, maar ergens is er geld blijven hangen zodat de deuren geen klinken erop hebben, her en der de draden nog uit het plafond hangen maar..... onvoorstelbaar..... de vloerverwarming werkt.
We mogen de tent binnen opzetten, we douchen warm, en hebben een ademloze nacht op 4370 mtr (precies)
Daarna kamperen we veel bij de Bomberos/Brandweer. Ook dat zijn altijd ervaringen. We nemen een "rustdag" en bezoeken een van de grootste markten hier in de omgeving, Guamote.
Het blijft bijzonder om te zien. Mensen kopen en verkopen van alles. Gelukkig is het droog, want wat kan dat een armoe zijn. Er worden namelijk ook veel losse producten verkocht zoals havermout, suiker, rijst, pasta en mais. Probeer dat maar eens droog te houden.Er worden schapen, varkens en koeien verhandeld. Als je een varken te koop hebt neem je het gewoon mee in of op de bus, aan een touwtje, je gaat op het plein staan waar de varkens verhandeld worden en je gaat staan wachten. Wachten op die ene koper, samen met allllll die andere mannen en vrouwen die een varken te koop hebben. Tussen al die mannen en vrouwen lopen weer andere mannen en vrouwen met hun koopwaar. Eten, sokken, joggingbroeken etc. Want tenslotte als jij daar staat te wachten op een koper kan jezelf geen boodschappen doen.
Zo is er ook een groot plein waar alleen maar koeien verhandeld worden, een grote hal waar alleen maar aardappelen zijn, een hoek waar de wortels van eigenaar veranderen en ga zo maar door.
Een hele straat met schoenen, vooral plastic laarzen, rijen met stallen waar alleen maar stoffen en hoedjes te koop staan.
Nog even over het minimum salaris hier. De brandweer heeft eigen inkomsten, uit 4 verschillende bronnen. Het totaal van die inkomsten moet verdeeld worden en bijv. 30% is voor salaris kosten.
Zijn de inkomsten niet genoeg dan is dit ook niet genoeg om de salariskosten goed te dekken, dus consiquentie het salaris gaat naar beneden. De jongens hier, ze werken hier met 4 man, vangen 250 dollar per maand. Even wat prijzen zodat jullie een vergelijk kunnen maken
Brocolli voor 2 personen, 0,50 ct
Pond koffie 2,50
Pond rijst 0,40 ct
3 liter cola 1,70, liter melk 0,70 ct
flesje cola langs de weg 0,50
lunch buiten de deur, stukje kip/rijst/soep, 5 bruine bonen $ 2,00
Varken (70 cm) staart niet meegerekend :) $ 40
6 lepels slechte kwaliteit $ 1,00
2 plastic schaaltjes om soep uit te eten $ 1.00
1 ananas $ 1.00
We hebben in Tumbaco bij een gezin gekampeerd die hun huis openstellen voor fietsers
Mooi verhaal, we waren koud 5 minuten binnen de dochter had net het huis verlaten en we wisten dat de vader binnen 10 minuten er zou zijn. Wordt er aan de poort gebeld. Marten doet de deur open. De waterleiding man. Marten dacht dat hij de meter op kwam nemen, want hij was al in de tuin, bij de meter. Maar hij sloot de meter af, en drukte Marten een rekening in zijn handen van
$ 850 dollar.
De verwarring was groot, we schaamde ons dood. Natuurlijk is dit niet een bedrag van een maand. Hij gebruikt ook verschrikkelijk veel water, niet alleen doordat er veel fietsers stoppen en daar overnachten maar hij is ook fietsenmaker en verleend de service dat hij fietsen schoonmaakt, dus dat kost heeeeel veel water. Hij kijkt zo krap niet, kan me voorstellen als je het verrekt om het water te betalen. Maar uiteindelijk na 2 dagen is het water weer aangesloten, hij was het bedrag in Quito gaan betalen.
Sorry voor de lengte, ik heb in ieder geval niet lopen meuten over, de wind, het klimmen en het prachtige afdalen, ik heb niet mijn best gedaan om te beschrijven hoe geweldig mooi de vergezichten zijn want die zijn onbeschrijvelijk. Kijk goed naar de foto's die vertellen het verhaal wel verder.
Liefs en we houden jullie zo af en toe op de hoogte
Karin en Marten
English journal:
Today we are close to the computer. Marten's dad is in the hospital with a double pneumonia and we are very worried, so being able to use the internet is what counts now.
It is time to write you an update of our experiences. We have been camping for many nights in a row with hardly access to the internet. Today is a good opportunity to make an update. We have seen quite some of Ecuador so far and made three loops already in order to get off the main road. Thanks to this choice we have experienced the most beautiful encounters.
It starts with getting sick right away. A nice lady gives us a kind of popcorn in the morning as a snack for on the road. I think, well everybody eats everything here, let's just try it. It was a mistake because being at altitude of 4000 meter, I get really sick and later Marten as well. We need the day after to get back on our feet. We take it easy and leave the day after together with Scott, who is considered 'road-family'.
The dog of the lodge where we camped follows us for the remaining 10 km to the entry of Cotopaxi national park. When we get there it enters the park with us although this is against the park rules. 'Pets are prohibited' but the dog isn't ours and is not willing to leave us or to go back home. The rangers do all what they can to get the dog out and when it doesn't work out, they come back with a rifle. I don't allow this to happen so I say to the guy: "You are not going to shoot the dog, are you? We know who is the owner and we will get back there next week (a lie), so when the dog isn't there, we know to find you!" After three days we call the owner and he says the dog returned safely and his place.
In another place, we get classes about the tax system in Ecuador. The government has a program to support the very poor, by building houses for them worth $ 5000.- The materials are being delivered at the main road. The families themselves have to carry all the stuff to their property, depending on where the house will be built. After that the construction workers will show up to build a house for them. We see this with our own eyes. Along the main road we see piles with bricks, sand, cement and roof elements. We decide to have a coffee break just at a place where those goods have been delivered. At that particular moment an old couple comes down the hill. The woman is barefeet, the man wears a pair of worn out boots. With them two teenage kids. They start to pick up the roof elements and carry them up the hill, along a steep path 30 meters higher. Marten offers to help which is accepted and highly appreciated by the family. That means more than an hour of hard labour at high elevation. The bricks and the sand will be carried up the next day by their donkeys.
During our 'classes' about Ecuador they lady told us that the minimum wage in the country is $ 375,- a month. In the meantime we find out that this only happens in the ideal world. The indigenous population hardly get this minimum wage. Besides that, there are no government allowances for elderly people who fully depend on their children. We spend a night at a hostel at 4000 meters up in the mountains. It is cold there. An old man knocks on the door to ask for food. Every week he comes up to the village hoping to get the food he needs. There is no other way. He is too old to work and walks up to the village which takes him 1,5 hours.
The family that runs the hostel earns $100,- a month instead of the $375,- a person. They do live in one of the rooms in the building (one bed) with their two young children. I guess the owner believes this is worth the $275,- that is missing. We don't understand how they can buy their shoes, clothes, medicines etc every month of such a salary. A pair of rubber boots on the market clost you for sure $ 7.- and in these areas, you do need those. Nevertheless, we see women wearing worn out cotton shoes. Life is hard here. At least we try to give some food to poor people and a tip to the familiy that runs the hostel. The people do a lot for us and we receive their smiles and warm greetings every days again.
We camp on great campsports. During an afternoon we enter a small village in the mountains and of course this time of the year it starts to rain again. The people allow us to pitch the tent in a classroom of the local school. I thought about it before, but when we lay in the tent at night, in the old wooden building the fun starts. We closed all our panniers and put all the food in them but at night we hear the mice (or rats?) making their noises of running around and eating whatever they can find. We decide to move the tent outside where it stopped raining. Within 10 minutes we camp at the concrete playground next to the school.
The next morning at six we wake up to be ahead of the 100 kids who will come to school that day. It start to rain again and it is very cold at this elevation (3400 meter) and knowing we have to go up to 4350, we decide to wait. We get permission to wait in the teachers room, where it is dry but very cold, because they don't have any heating system. The kids arrive walking for sometimes an hour in the rain. At 11 am they get their breakfast at school. This is another government program to encourage parents to send their kids to school. It seems to work because we think we see much less child labor than we have seen in other countries.
When it finally dries up we leave. It is a beautiful ride. We have great views until we disappear into the clouds, where the rain comes down. We climb and climb further up. The higher we get the more difficult it gets to breath and we go slower and slower the higher we get. It is too cold to rest and we mix hot and cold water to prevent dehydration at this elevation.
As a gift from heaven we arrive at the park entrance of Chimborazo, the highest mountain in Ecuador. They never finalized the building. We literally get a 'warm' welcome. A luxary building, but the money probably ended in someones pocket so the doors don't have any doorknobs and everywhere we see electric wires coming out of the ceiling but... incredible....the floor heating does work. We get permission to pitch the tent in the building, we can use the shower and we have a breathless night at an altitude of 4370 m exactly.
Later we camp a lot with bomberos/firestations which are nice experiences. We take a rest day and visit one of the biggest markets in this region: Guamote. Always amazing to see people selling and buying all kind of goods. Luckily it doesn't rain because that would be a disaster for all these poor people selling stuff like the bulk goods: oats, sugar, rice, corn etc. Goats, sheep and cows are being sold as well. When you want to sell your pig, you just take it with you in the bus, or on the roof of the bus. You take it to the market where all the people are that want to sell a pig and you wait hoping that somebody will show up. Because you have to stay there in order to meet the buyer, there is no possibility to wander around over the market to buy something yourself. Therefore, other people come to the 'pig-section' to offer stuff like socks, pants etc.
There is also a big sqare where the cows are being traded, a huge hall for the potatoes, a corner where you find all about carrots and much more. A street with only shoes, mostly plastic boots and many booths for fabric and hats.
I would like to tell you about the minimum salary here. The firestation has its own income from 4 different sources. The total of these moneyflows has to be divided like 30% for salaries etc. When there is a lack of funds, the salaries might not be paid according to the contracts. The 4 firefighters in the station where we stayed get paid $ 250 monthly. Below you can find some examples of goods and their prices to give you some indications:
Broccoli $ 0,50
Pound coffee $ 2,50
Pound rice $ 0,40
Coke 3lt $1,70
Milk 1ltr $0,70
Lunch in restaurant (chicken/rice/soup and 5 beans) $2,00
Pig (70 cm) $40,00
6 spoons bad quality $1,00
2 plastic bowls to eat the soup $1,00
1 pine apple $1,00
In Tumbaco we camped at the property of a family that opens their house for bicycle travelers. We arrived, the daughter just left and we knew that her father would come home in 10 minutes. Then somebody rings the door who turned out to work for the watercompany. Marten thinks he comes to check the meter and lets him in. But before he noticed, the guy had cut the water, handed over a huge water bill and left. We were all confused and embarrassed. Obviously, the family must use a lot of water and the cyclists that stay with them as well... Finely the owner did go pay the bill in Quito and within 2 days the water was connected again.
Sorry for the lomg story again. As you know I don't want to bother you with stories about headwinds, how steep the hills are etc but I tried to give you all some insight in life in Ecuador. Please take a close look at the pictures as they will further add on to the story above.
Best regards from Marten and Karin
