Klimmen, dalen, en weer klimmen, het wordt heet

Trip Start May 04, 2009
1
16
40
Trip End Dec 14, 2011


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Mexico  , Central Mexico and Gulf Coast,
Sunday, March 14, 2010

We vertrekken na 3 "rustdagen" uit Cholula. Het waren 3 drukke dagen, de was, de kapper, postkantoor (nr. platen versturen) blog bijwerken, e-mails versturen, nieuwe pion voor de fiets zoeken, het zijn 3 hele drukke dagen maar als we vertrekken is bijna alles geregeld.

Ik ben blij met mijn nieuwe pion, ipv 30 is hij 32 achter en dat is een verademing in de klimmen. Want dat moeten we, klimmen 11% en meer, is geen uitzondering. Via allerlei kleine wegen rijden we naar het zuiden we raken zelfs verdwaald. Maar de politie is onze grote vriend en ze zorgen ervoor dat we weer op het goede spoor komen.
Ze zijn echt onze grote vrienden die politie, we vragen hun regelmatig naar een veilige plek om te kamperen wat eindigd in de meest bijzondere situaties

Zo staan we een keer in een overdekte hal en ons 3 sterren hotel staat zelfs op een veranda van het gemeente huis in het midden van een stad. Vlak naast het politie buro. We worden kontinu bewaakt en die nacht is de veiligste maar meest rumoerige nacht die ik me kan herinneren.

Onderweg valt er ook van alles te beleven, iedere dag weer nieuwe dingen. Die zondag zien we voor het eerst een ezel met zijn voorpoten aan elkaar gebonden. Kijk het is zondag, rustdag voor het baasje, wat hier betekent,het drinken van bier en luieren.
Als je zondag's 's middags de weg vraagt aan een man is hij gegarandeerd dronken of in ieder geval een eind onderweg.


Kamperend bij een ander politieburo zien we 300 voedselpakketten staan. De politie is er blij mee en legt ons uit dat ze van de overheid een extraatje hebben gehad van 120 euro. Hiermee hebben ze voor 300 mensen ouder dan 70 een pakket gekocht. Dit gebeurd 1x per 2 maanden. In het pakket zit een kilo bruine bonen een kilo rijst, 1 kilo mais meel (voor tortilla's) een kilo suiker, een fles olie, havermout, en nog 2 kleine dingen die me ontschoten zijn.
Het is een kleine bijdrage, want deze oude mensen moeten zichzelf helemaal bedruipen. Het geld wat ze van de overheid krijgen is niet genoeg om te leven maar net teveel om dood te gaan.


We beginnen vanwege de hitte vroeg (tussen 7 en half 8) 's Middags is het siesta tijd. Zomaar ergens onder een boom, ik trek mijn schoenen uit en ga liggen, maar voor Marten is het natuurlijk een boekie lezen Slimme ik, lek gebeten door de rode mieren heerlijk onder mijn voeten. Ach misschien leer ik het ooit nog eens.

Door de hitte gebruiken we veel water. Het leidingwater is niet goed genoeg om te drinken. We kopen dus een fles en wel een 20 ltr fles. Beter voor het milieu (zit in een statiegeld container) en voor onze portomonee. Alleen, ja waar laat je 20 liter, 10 kunnen we goed kwijt, maar die andere 10 wordt dan achterop gebonden en in de loop van de dag, soms pas tegen de avond of de volgende dag gebruikt. We gebruiken 2 flessen per 3 dagen.


We rijden door allerlei verschillde gebieden. Zo zijn er stukken waar prachtige cactussen staan, maar ook weer gebieden waar een geit nog geen ontbijt bij elkaar kan scharrelen. Waar vrouwen, en ezels met brandhout lopen te sjouwen zodat de dagelijkse maal gekookt kan worden. Er is in die gebieden zoveel hout weggehaald, er is zoveel overbegrazing geweest dat de natuur geheel beschadigd lijkt.
Andere stukken waar een klein stroompje water loopt lijken wel op oases in de woestijn.

Maar dan is daar Oaxaca, een mooie stad met weer andere gebruiken en ander voedsel. We gaan weer eens naar ruines die als Unesco erfgoed ter boek staan. Als ik uit het busje stap wat ons ernaar toe gebracht heeft ben ik in staat om gelijk weer te keren. Dit is een plek vol met gringo's, wat een toeristen. Maar gelukkig zet ik door en door de grote van de plek valt het allemaal erg mee. Het was in ieder geval weer dik de moeite waard.

We ontmoeten hier de fietser Scott die er al 20.000 km op heeft zitten, en Roland en Belinda die  net als wij ook in Alaska begonnen zijn. We leren steeds meer mensen kennen die iedere dag weer fietsend het avontuur tegemoet gaan. 

Deze keer erg veel foto's ik kon niet kiezen, hopelijk genieten jullie ervan, groet en op naar het voorjaar!!!

English journal:

We leave Cholula after 3 'rest days'. These days were 3 busy days. Laundry, haircut, postoffice (we had to mail our collection of mexican license plates as they were getting too heavy), updating blog, sending emails, searching for new cassette for the bikes.

I am happy with my new cassette (chainwheels on rear wheel). 32 teeth instead of 30 is great with all the uphill riding we do. The hills more often have a gradient of 11%. Via all kind of quiet, small and unpaved roads we ride south and we even get lost. But the police helps us out by explaining how toget back to the route. The police is always our big friend as they offer us several times nice campspots. They are the ones that should provide security so when we ask for a 'secure' campspot they take this request very serious. Sometimes this ends up in bizarre places for camping.


One night we camp in a huge roofed community hall and 'our 3 star hotel' once stands on the balcony of the city hall in the center of a medium size city with first class view on the plaza and cathedral. It is next to the police station. We get continuous protection of the police. That night is the safest but noisiest night I can remember.

While riding we experience all kind of adventures. Each day something new. We see a donkey that can't walk because his legs are tied together. Sunday means hanging out being lazy and drinking lots of beer. If you ask a man in mexico on Sunday for directions he will be drunk or going to be drunk. A good reason to be off the road early in the afternoon. It's amazing to see the crosses along the roads of people that died in accidents.

Camping at another police station we see 300 food packages. 300 people older than 70 get one every 2 months. The packages contain rice, sugar, beans, oil, flour, oatmeal and more. It is some support for these people that get a too small government allowance to live but a too big one too die.

We start these days early (7 AM) with riding because of the heat. At noon it is time for siesta. We lay down underneath a tree for a rest. Just like everybody does here. We understand now why. Due to the heat we need lots of water during cyling. We are used now to buy 20 liter barrels. This is better for the environment (the barrels are returnable) and good for our wallet. Our drinking bottles can contain 10 liters. The reamining 10 liters are loaded at the back of our bikes and the water is used later for cooking or the next day during cycling.

We ride through a variety of landscapes. Many huge but beautiful cactuses, but also dry areas without a tree. Women and donkeys carry firewood to be able to cook the daily meal. In some area almost all the trees have been taken away and nature has been damaged heavily. Other areas with small streams look like an oasis in the desert.

Now in Oaxaca, a beautiful city with again new customs and new types of food. We visit the local indigeous ruines which is listed as UNESCO world heritage. When I step out of the bus that brings us there I tend to go back to the city at once. A place full of gringos and tourists. Luckily the site is huge so it ends up quite okay. This old city is beautiful and more than worth a visit.

We meet Scott a cyclist from Florida that rode already 20.000 km and Belinda and Roland that just as we started their trip in Alaska. Each time we get to know more people that ride their bikes to explore the world.

This time many many pictures because it is hard to choose. We hope you will enjoy them!



 
Slideshow Report as Spam

Use this image in your site

Copy and paste this html: