Batopilas
Trip Start
May 04, 2009
1
8
40
Trip End
Dec 14, 2011
Batopilas, Chihuahua, Mexico
Sunday, December 27, 2009
Hallo
De rit van Creel naar Batopilas was in 1 woord geweldig. Geweldig mooi, geweldig zwaar maar ook geweldig interessant. Het was een rit van 145 km door gebergte tot ongeveer 2500 mtr hoogte. Door deze bergen lopen rivieren of in ieder geval rivierbeddingen, dus klimmen en dalen. Het gebied wordt bewoond door de Tarahumara Indianen. De mannen dragen grote witte lendedoeken met een wijde blouse erover en de vrouwen dragen prachtige rokken. De eerste keren als je dat ziet is het even wennen maar het went. In Batopilas, raakte we eraan gewend het is onderdeel van het straatbeeld. Ze wonen zo diep in de bergen dat het vaak uren lopen is om boodschappen te kunnen doen. Sommige minimaal een half uur lopen om uit de bergen te komen naar de "weg" en dan nog 4 uur of zo, over de weg.
Deze weg is slechts begaanbaar voor 4 wiel aangedreven auto's. We hebben iemand gesproken die 2 uur door de bergen moest lopen en dan nog 4 uur over de weg. De Tarahumara's lopen op sandalen gemaakt van auto-buiten-banden, daaraan verbonden een leren veter die de slipper aan hun voeten houd. Dit ziet er niet heel oncomfortabel uit. Ze verbouwen sinasappels en papaya's die langs de weg verkocht worden. Wij zagen een man staan en een grote zak sinasappels naast hem, bij navraag bleek dat hij ze verkocht. Ruim een uur lopen van zijn huis, via de hangbrug de rivier over en dan weer naar boven, naar de weg. Wij hebben wat van hem gekocht maar konden niet gepast betalen. Hij viste na het woord "cambiar" (wisselen) zijn kleine geld diep uit zijn blouse, hield dit op zijn hand en liet duidelijk blijken dat ik maar moest kijken wat ik daarvan nodig had. Het leek er sterk op dat deze man wel wist dat 1 sinasappel 3 pesos kost dat 2 dan 6 pesos moet zijn maar bij 5 raakte hij de tel kwijt en wist echt niet wat hij terug moest geven.
De dorpen zijn afgesloten van elektra en als de bedrading er toevallig doorheen loopt is dit niet aangesloten op de huizen, het is bij nat weer veel te gevaarlijk. In Batopilas hebben wij ook vaak uren zonder stroom gezeten. We hebben daar regen gehad en ook toen viel daar de stroom uit dit heeft zeker 14 uur geduurd. In een gesprek met een Amerikaan die al 9 jaar getrouwd was met een Tamahura Indiaanse hebben we veel geleerd.
De scholen voor de kinderen zijn soms een half uur maar ook soms wel 4 uur lopen. Gezondheidszorg is een rijk goed, daar ontbreekt het nogal aan. De stam migreert tussen zomer en winter gronden. Deze bergen zijn zoals gezegd tot 2500 mtr hoog maar waar we nu zitten is het 600 mtr hoog. Dit levert grote temperatuur verschillen op. Wat ook resulteert in vegetatie verschillen. Beneden groeien cactussen, boven grote naaldbomen. De Tarahumara's spreken een eigen taal en de oudere mensen spreken weinig tot geen Spaans. Werkelijk overal in dit gebied zie je wandelpaden lopen, ze staan ook bekend als het volk wat lange afstanden kan overbruggen. De dorpjes hebben meestal wel een bron of zijn aan een rivier, maar het gebeurd ook regelmatig dat ze een half uur voor water moeten lopen. Maar ook op deze stam heeft de drugswereld grip gekregen. Rijke Mexicanen betalen sommige Indianen een goed dagloon om hasj te verbouwen. Je ziet hier in Batopilas dan ook grote verschillen tussen rijk en arm. Er rijden hier dikke auto's rond, en er is hier geen werk, hooguit keutelboer zijn. En die zijn er ook, zowel 's nachts als overdag hoor je altijd wel ergens een haan kraaien of een ezel balken. Deze boeren maken van de nood een deugd. Alle stenen die in de weg liggen op hun landje stapelen ze op als een klein muurtje, zo hebben ze gelijk een afrastering.
Toen we na 2,5 dag in Batopilas aankwamen hebben we een heerlijk hotel gevonden. De mooiste plek tot nu toe, heerlijk het is vakantie. Voor de deur is een veranda met antieke Mexicaanse meubelen. Van die veranda is veel gebruik gemaakt door ons. Dit verhaal heb ik er ook geschreven maar het kan hier niet verstuurd worden, dus bij de eerst volgende mogelijkheid zullen we deze tekst op het blog plaatsen. Om uit Batopilas te komen moeten we morgen de bus van 05.00 uur nemen, de fietsen erin (voor het eerst een afstand overbruggen zonder dat we trappen) en op naar boven naar de kruising waar we onze weg kunnen vervolgen. De klim hieruit is geen doen. Regelmatig 11% en 2900 mtr klimmen onverhard, en 75 km lang. Nee we moeten wel realistisch blijven. Geniet van de foto's dat doe ik ook nog steeds, groet van een gelukkig stel.
Hey there,
The ride from Creel to Batopilas was just fabulous. It was beautiful, very hard but also very interesting. Total distance was 145 km through a mountain area up to an altitude of 2500 meter. The area is full of streams and riverbeds which means many ups and downs. This region is the home of the Tarahumara indians. Their male members wear big white skirts with wide shirts above it and the female members wear beautiful and colorful dresses. The first time we saw this, it looked a bit strange, but we are getting used to it. Here in Batopilas it is part of the average street view. The tribe lives high in the mountains which means it is often a walk of many hours to get to the shops in town. Regularly it takes at least an hour to get to the dirt road and then another four hours on this road to get to town. The road is only accessible for 4-wheel driven cars. The Tarahumaras walk on sandels that they make out of old car tires and attach to their feet with leather leashes. It maybe sounds very uncomfortable but it doesn't look like that! They grown organges and papayas near their houses and sell these along the road. While riding we saw a man selling his fruit an hour walk from his house. He had to walk down the mountain, cross the swing bridge and then walk up again to the road with a sack of fruit on his back. We wanted to buy some as we were running out of food but we couldn't give him the exact amount we had to pay. After using the word 'cambiar' he looked up al the coins he had with him and showed a hand full to us so we could take back what he owed us. One orange costed 3 pesos and 2 oranges costed 6 but more complex calculations were too much for this mountain man.
Althoug the wires run through their villages, the people do not have the luxury of electricity. They say it is too dangerous during rainy weather and while staying in Batopilas the electricity was down many hours during several days.
We had the chance to talk with an american guy who is married to an indian women and who lives with the tribe. The children can go to school but have to walk sometimes up to 4 hours to get there. Healthcare is an important need that is very limited here. The tribe migrates every summer and winter. The mountains are 2500 meter high and the valley is at 600 meters. This means huge differences in temperatures as we saw refelected in the vegetation. In the valley grow many cactuses and up in the mountains was a forest with lots of pine trees.
The Tamahumara's have their own language and elderly people hardly speak any spanish. Everywhere in this area we saw walking trails; the tribe is well known for it's ability to walk long distances. The villages are mostly situated at wells or rivers although it happens that people have to walk half an hour to get water.
The outside (drugs)world unfortunately also got a grip on these poor people. Rich mexicans pay the indians relatively big money to grow marihuana. We saw in Batopilas huge differences between rich and poor. We saw many too big and expensive cars although there is here hardly any other work that being a small farmer. During day and night you can hear the roosters and donkeys. The farmers clear their fields from rocks and pile them at the edges creating nice fences this way.
After 2,5 days of hard riding we found a cosy and clean hotel in Batopilas. It was the nicest spot so far in Mexico. When you step out of our room you enter a nice patio with old antique mexican furniture. We spent quite some time here practising our spansih words and reading books. Tomorrow we will leave Batopilas by bus which leaves at 5 AM. This is the first time since Alaska that we move ourselves without pedalling. we will hop off the bus at the junction up in the mountains to continue our journey in the direction of Parral. Cycling back up would be a ridiculous thing to do with our load: Up to 11% grades and climbing 2900 meters over gravel roads for 75 kms. We prefer to stay realistic. Enjoy the pictures and so do we.
Best regards from a happy and lucky couple.
