Salar de Uyuni

Trip Start Dec 01, 2005
1
10
60
Trip End May 24, 2006


Loading Map
Map your own trip!
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Bolivia  ,
Tuesday, January 3, 2006

Hola Quapies!

Wat zijn wij blij dat we heelhuids terug zijn gekomen in Uyuni! Wat een belevenis zeg. In de LP (die wij inderdaad niet meer hebben maar alle andere gringoīs wel) en volgens mij ook andere gidsen staat dat het eigenlijk niet zoveel uitmaakt met welke Agency je gaat omdat de tour staat of valt met de gids tevens chauffeur en kok met wie je die dagen onderweg bent. Nou, hear hear kunnen we wel zeggen.

Het had de hele nacht geregend en geonweerd dus dat beloofde niet heel veel goeds voor het zoutmeer. Als daar teveel water op staat dan gaat het lastig en langzaam om daar met de Jeep overheen te kunnen rijden, hetgeen ook niet zonder gevaar is vanwege de eventuele wakken die in het zout kunnen zitten. Na het ontbijt ons keurig om 10 uur bij de agency gemeld, alleen was daar niemand. De Zwitsers, Evie en Diego, maar zelf naar de immigraciones om hun uitreis-stempel uit Bolivia te halen. Om 11 uur nog steeds geen Jeep noch iemand vna de agency, zodat Diego besloot maar eens een kijkje te nemen bij ons Hostal of ze daar niet toevallig waren. een half uur laten kwam hij met jeep en agency vrouw terug. Bleek dat ze lekker bij het hostal zaten met als excuus dat er een hele lange rij voor de benzine had gestaan. Een uitleg met een sorry zat er voor ons niet in. Evie en ik moesten ons inhouden om het niet met de Agencyvrouw aan de stok te krijgen. Gelukkig deed Diego dat al voor ons, door te vragen en uitleg wat ons nog meer te wachten stond, en deze keer zonder leugens aub! Niet dat dat wat uitmaakt als je dat zo vraagt maar het lucht in ieder geval even op voorjezelf.

Uiteindelijk op wege nadat we nog een Aussie en American girl hadden opgepikt. Ook dat ging niet zonder slag of stoot, want zij hadden een 4 daagse tour geboekt en werden er bij ons ingepropt terwijl wij op een 3 daagse tour gingen. No se preocupan natuurlijk, alles zou voor hen gewoon hetzelfde blijven als besproken. Behalve de gloednieuwe jeep die hen was beloofd dan, die had toevallig die dag een lekke band en kon dus niet rijden..
Al bij de eerste stop, het trein-kerkhof, bleek dat hun tour toch echt anders zou gaan lopen dan gezegd. Mark en Diego gingen als kleine jongentjes uit hun dak bij het zien van al die verroeste oude treinstellen...we hebben ze maar even lekker laten spelen.

Bolviaanse humor: op een verroest treinstel Ļse necesita una mechanica buena, urgente!Ļ (een goede monteur gezocht, urgent!)enīĻAsi es la vidaĻ (zo is het leven) schrijven. (FOTO)

Met Luigig achter het stuur en DJ MarkieMark met zijn Ipod ons via Colchani, dorpje aan de rand van de Salar, klaargemaakt voor de tocht over de Salar. Er bleek inderdaad behoorlijk veel water op te staan zodat Luigi, onze chauffeur, eerst een paar plastic zakken met ijzerdraad voor- en onder de motor vastmaakte. Dit om de motor te beschermen tegen het opspattende water dat voornamelijk zoutkristallen bevatte.

Wij konden ondertussen genieten van een twee dansende vrouwen in dunne jurken. De filmacademie was bezig een film op te nemen daar. Op het moment supreme, the final take, besluit Luigi dat het ijd is voor ons om te gaan en start zijn motor extra hard. De crew was not amused....We zetten koers richting het Isla de Pescadores dat nog in geen velden of wegen te bekennen was.

De Salar is een 12.000 vierkante kilometer grote zoutvlakte omgeven door bergen en vulkanen (ter vergelijking, NL is ongeveer 42.000 vierkante kilometer). Normaal gesproken is het dus waar je ook kijkt helemaal wit tot aan de horizon. Dit was nu niet het geval vanwege het water, hetgeen in eerste instantie voor ons allebei een beetje een teleurstelling was. Ik had een andere herinnering van 5 jaar geleden en had daardoor Mark een andere voorstelling gegeven. Maar gaandeweg, toen we meer midden op de Salar kwamen en je, waar je ook keek, alleen maar één grote spiegel zag! Heel bijzonder!! Door het laagje water op het zout ontstaat een soort van spiegelreflectie van alles in de omgeving: de bergen aan de rand, de wolken en de blauwe lucht. Echt een onbeschrijfelijk gezicht.



Vanaf de Isla de PEscadores, een eiland met weet ik hoeveel cactussen in alle soorten en maten, een zo mogelijk nog mooier uitzicht omdat we vanaf hier ook een deel zagen dat niet onderwater stond en we dus eigenlijk the best of both worlds hadden!!

Broodje tonijnsalade als lunch en vervolgens zuidwaarts richting het dorpje waar we gingen overnachten (naam zoeken we nog op). Tot een jaar geleden stonden er midden op de Salar 2 zouthotels. In een daarvan heb ik met Mieke 5 jaar geleden ook overnacht. Inmiddels zijn beide hotels echter gesloten vanwege millieuvervuiling (iets met de afvoer die recht de Salar inging...)Eén hotel is afgebroken en het andere (waar wij waren) doet nu dienst als souvenierwinkel. Het ligt er een beetje troosteloos bij;

ook het bankje vanwaar we de prachtige zonsondergang toen hebben gezien staat er niet meer. Maar niet getreurd, onze agency heeft een eigen zouthotel gebouwd aan de rand van de Salar. Dat aan de rand moet je ruim zien: als je goed keek zag je ergens heel in de verte inderdaad iets glinsteren ja. Maar een mooi hotel en we hadden het helemaal voor onszelf: lang leve het laagseizoen!!



is het echt?

De koolsoep was heerlijk maar geloof niet dat we echt fan worden van Llamavlees: smaakt een beetje naar schaap. Niet te eten dus. Na het eten met Veronica en Janet (de kids van de locals) tekeningen gemaakt en het nieuwe kaartspel gespeeld dat we van Diego en Evie hadden geleerd de avond daarvoor. Na de waanzinnige sterrenhemel te hebben bewonderd en 1 vuurpijl te hebben uitgeprobeerd ons zoute bed ingedoken. Kunnen met recht zeggen dat we heerlijk geslapen hebben in zowel het Ijshotel in Jukkasjervi (Lapland) als het zouthotel aan de rand vna de salar.

Om 5 uur opgestaan en de meest goddelijke douche van heel Zuid-Amerika tot nu toe genoten! Tjesus, wat kan een douche lekker zijn zeg!! In de jeep verder over land en dus over onverharde karresporen. Onderweg prachtige en wel 10 verschillende landschappen gepasseerd: van kale woestenij tot groene velden en van het stenen legioen tot Lagunas waar flamingoīs leven. Dat is wel een heel raar gezicht, om daar op ruim 4000 m hoogte in werkelijk the middle of nowwhere ineens een meer aan te treffen dat vol met allerlei mineralen zit en daar dan weer middenin allemaal flamingoīs in allerlei soorten en maten. Bizar maar oh zo mooi! Tijdens de lunch van overheerlijke pollo met deze keer zowaar gekookte aardappelen dact ik, sociaal dier als ik ben, niet op de steen te gaan zitten maar deze open te laten voor onze Aussie en American girl die zich tot dan toe nog niet echt in de groep gegooid hadden. Ik zou wel even op dat stukje gras gaan zitten...Neel, mocht je er nog heen gaan: nooit doen! dat stukje gras lijkt namelijk lekker zacht maar heeft in werkelijkheid meer weg van een cactus! Pijn in de billekes dus en die mutsen hadden inmiddels al ergens anders een plek gevonden, uiteraard buiten de groep. Never ever be social again! Overigens onderweg wel voor Tara een vuurpijl afgestoken voor nieuwjaar downunder, onder begeleiding van Happy Newyear door ons aller Marga Bult. Never leave home without it!

De weg vervolgde zich door nog meer onbeschrijfelijke landschappen en de beroemde Arbol de Piedra (stenen boom) midden in de woestijn, richting de Laguna Colorado.

Ook hier kan ik geen woorden vinden om dit te beschrijven, kan alleen maar hopen dat de fotoīs iets overbrengen van hoe het werkelijk is daar. En wederom dank voor het laagseizoen: we hebben echt wel een uur met zīn 2-en an de rand van het meer gezeten en genoten van de oorverdovende stilte: niets anders dat de wind en het geluid van de flamingoīs die daar wel met zīn 30.000 leven. De kleur is hier rood gemengd met wit en groen van de mineralen die in de grond zitten en dat tegen een woestijn-achtige achtergrond. Iedere berg die je ziet is een vulkaan, het merendeel in-actief.


Oudjaarsavond in een hospedaje doorgebracht waar de gezelligheid ver te zoeken was. Hoewel wij wel de beste bedden hadden (met zīn allen in 1 kamer, lekker knus) was de gang waar de tafel stond echt bagger. Gaten in t dak en de wind die overal tussendoor waaide. Ook het eten was niet best en tegen een uur of 10 zaten we allemaal in onze dikste kleren aan tafel met kaarslicht te kaarten. Proberen het vol te houden tot middernacht...We kwamen er toen wel achter waarom Kemper (your typical american girl) zo raar was: ze bleek pas 18 :-) en opeens ging ze van stom naar zielig en dapper zo in haar eentje in de grote boze wereld. Het kan verkeren....Met moeite 12 uur gehaald en alle vuurpijlen de lucht ingeschoten: SPETTEREND begin van het nieuwe jaar mogen we wel zeggen! Alleen onze champagne liet het afweten: de kurk brak af en hoewel er genoeg druk op de fles stond schoot de rest er niet uit helaas :-( voor het eerst sinds heel veel jaar zonder champagne het nieuwe jaar in! Om half 1 allemaal de slaapzak ingedoken om op tijd weer op te staan.

En het nieuwe jaar begon niet goed. Gewekt door Luigi opgestaan om geen ontbijt te vinden en ook Luigi bleek in geen velden of wegen te bekennen. Uiteindelijk half uur later wel ontbijt, maar nog steeds geen Luigi. Ergens tegen een uur of 7 kwam die weer eens aankakken om de jeep in te laden. Uiteindelijk reden we pas tegen half acht weg, 2 uur na het opstaan en veruit als laatste. En het rijden was een drama!

Al coca-bladeren kauwend omdat hij zich zo slecht voelde viel Luigi de hele tijd half in slaap en gingen we van links naar rechts over de onverharde weg vol gaten. Geprobeerd hem erop aan te spreken maar hij reageerde eigenlijk niet behalve met schouder ophalen. Iedereen stijf gespannen in de jeep en dolblij dat we er bij de geisers uit konden. Die geisers waren trouwens weer een fenomeen opzich. In het gebied genoemd Sol de Maņana stijgen grote stoomwolken op en vanuit kraters spuit de modder af en toe omhoog. Binnen in de krater is het ongeveer 100 C, goed uitkijken waar je liep dus. Luigi vertelde dat toen hij er een maand geleden voor het laatst was geweest een bepaalde krater nog niet bestond; het gebied is dan ook constant in beweging. Erg indrukwekkend. Ze zouden hier zoveel stroom/energie vandaan kunnen halen maar helaas ligt een daartoe in 1975 gestart project al jaren stil vanwege een gebrek aan geld. Van de geisers door via de Dali woestijn, die zo wordt genoemd omdat het een zandvlakte is met een paar rotsformaties die door Dali zelf neergelegd zouden kunnen zijn, naar Laguna Verde. Aan de voet van wederom een vulkaan ligt dit meer dat in het begin een blauwe kleur heeft. Als de wind echter vrij spel krijgt en over het water blaast verandert de kleur langzaam maar zeker van blauw naar gifgroen! (vanwege de mineralen die in de bodem zitten). Echt een waanzinnig gezicht!

Vanaf hier ging de lapswanserij van Luigi door. Waar alle andere jeeps al lang en breed weer op de weg terug van de grens met chili waren moesten wij daar nog heen om Evie en Diego af te zetten. En toch liet hij ons gewoon maar rondlopen bij de laguna tot we zelf dachten dat het wel tijd werd om te gaan omdat anders de laatste verbinding met San Pedro de Atacama weg zou zijn. terug bij de Jeep bleken we inderdaad haast te hebben en scheurde Luigi over de wegen. Tara en Kemper hadden inmiddels besloten op zoek te gaan naar een andere Jeep om mee verder te reizen omdat ze het gewoon niet meer trokken in onze Jeep. En ook omdat de achterbank waar zij op zaten niet meer vast zat en aangezien de achterdeur al een paar keer tijdens het rijden spontaan open was gegaan ze ook daarom niet meer echt prettig zaten. Helaas bleken de paar andere jeeps die we nog passeerden of vol of niet naar Uyuni te gaan. Bij de grens aangekomen uiteraard geen bus. Daar stonden we dan, werkelijk in de f***ing middle of nowhere op de grens met Chili, te wachten op een bus. Keiharde wind over een kale vlakte en een gids die zei dat de bus over een half uur zou komen en een douane die zei dat het een half uur of wel 2 uur kon duren....Maar met zīn alle in de Jeep gekropen vanwege de wind en ons vermaakt met kaarten en tetris (mister gadget heeft inderdaad een compuspelletje gekocht ondertussen in la Paz, terwijl we aan het bedenken waren hoe deze waanzinnige roadmovie zou eindigen! Ieder nadeel heb zīn voordeel: heb wel weer 2 nieuwe kaartspelletjes geleerd van Kemper zodat we niet meer de godgansetijd hoeven te pesten :-) Om de beurt op wacht om uit te kijken of er niet per ongeluk ergens een auto voorbij reed richting Chili en nar ruim een uur doemde er eindelijk een stofwolk op in de verte: de minibus!!!!!!!!!! Roerend afscheid van Evie en Diego met de belofte dat ze naar Amsterdam komen en hop, onderweg terug naar LAguna Colorado waar we zouden lunchen. Het rijden ging inmiddels beter hoewel de cocabladeren nog steeds nodig waren. We hadden inmiddels ook een extra passagier bij de grens opgepikt die naar Alota moest, een dorp waar we blijkbaar langs zouden komen. Hem maar de gehele kapotte achterbank gegeven, gul als we zijn :-) De lunch was werkelijk niet te nakken. ten eerste niet omdat we er pas om 3 uur aan begonnen terwijl dat half 1 had zullen zijn en ten tweede omdat er gewoon geen smaak aan zat, hoewel Mark de halve bak met spam heeft leeggegeten, je moet toch wat tenslotte. Half 4 weer eindelijk onderweg richting Uyuni, wederom door waanzinnig mooie landschappen. Ik had me inmiddels voorin gepland omdat Mark wel klaar was met praten en dj-en. En omdat Luigi had gezegd dat we vooral maar veel met hem moesten praten dan zou de slaap vanzelf verdwijnen en mijn spaans het beste was ben ik inmiddeles volledig op de hoogte van alle ins en outs van het leven van Luigi: in 1 woord samengevat: saai. Op een door alles en iedereen verlaten karrespoor vol keien werd de uato ook nog eens aan de kant gezet en dook Luigi onder de auto met zijn gereedschap. 20 minuten later was er no problemo en gingen we verder. Na een paar uur eindelijk een dorpje, Villamar, waar de locals bezigwaren het nieuwe jaar in te luiden met bier. Ook de allerjongsten werd de goudgele rakker niet onthouden! tegen schemering in Alota aangekomen waar onze medereiziger uitstapte en Luigi opnieuw onder de auto dook. Na ruim een half uur was er solo una pequeņa problema en Uyuni zouden we nog moeten kunne halen. Nou, hele geruststelling hoor! De koplampen bleken gelukkig nog wel te werken en om iedereen wat af te leiden maar tv-tunes gaan raden die we nog op de Ipod hadden staan. In het pikkedonker met keiharde wind onder een waanzinnige sterrenhemel vond Luigig het nodig om de tank bij te vullen vanuit de vaten op het dak. En aangezien meneer geen zaklamp of iets in zijn auto had heb ik maar de lieftallige assistente gespeeld. Op de vraag waarom hij in godsnaam geen zaklamp had antwoorde hij dat hij normaal gesproken nooit in het donker reed... Nog 20 kilometer te gaan en allemaal vol goede moed dat we er bijna waaren toen ineens door ene windvlaag de motorkap omhoogvloog tegen de voorruit aan. Ben nog nooit zo waanzinnig geschrokken!! Gelukkig wist Luigi de auto op de weg te houden en de motorkap vervolgens met een ijzerdraad vastgezet. De ruitenwisser was helaas fagebroken maar volgens ons deed die het toch al niet dus dat maakte ook niet veel uit. Tijdenes deze reparatiesessie doemde er van achteren een andere auto op en kwamen we erachter dat de achterlichten het niet deden. Iedereen kan zich de zucht van opluchting vast wel voorstellen die door de auto ging toen we de lichten van de stad Uyuni zagen opdoemen. Tegen 10 uur eindelijk uit de jeep, wat een opluchting. Luigi maar wat geld in zijn handgedrukt om op zīn minst een zaklamp te gaan kopen en zijn auto te gaan repareren voor weer op tour te gaan. Tara en Kemper kregen op kosten van hun agency ene kamer in een hotel omdat ze een 4daagse tour hadden geboekt. Toen wij onze tassen daar wilden neerleggen om wat met ze te gaan eten werden we nog getrakteerd op een volgend stukje Bolivaanse vriendelijkheid. Zowel de heer als vrouw des huizes ging pontificaal voor de deur van hun kamer staan en verzocht ons ofwel een kamer te nemen ofwel het pand te verlaten. Vriendelijk geprobeerd uit te leggen dat we nog diezelfde avond met de trein zouden vertrekken en de tassen alleen maar even voor het eten daar neer wilden leggen en echt niet ook in die kamer zouden blijven slapen. Maar dat was praten tegen de muur en bovendien waren wij gek en waanzinnig onbeleefd en respectloos. Op Mark zīn vraag of we hier echt in Bolivia waren antwoorde de vrouw: nee, in Uyuni. vervolgens dreigde ze de politie erbij te halen..denk je alles gehad te hebben... Hebben maar eieren voor ons geld gekozen en zijn met tasen weer gegaan. In ieder geval weer onze traditie van ruziemaken op de dag dat je ergens weggaat in ere gehouden!

Om 01.00 uur in de rij voor de treinkaartjes die door de agency zouden zijn gekocht maar wat ze niet hadden gedaan. Gelukkig waren er nog en konden we om 02.45 uur onze ejecutivo klasse instappen en zijn we in een diepe slaap gedonderd. Op weg naar Tupiza!



Hola Quapies!

Weīre back from a 3 day trip to Uyuni, and we can tell you, we are GLAD weīre back! It was amazing! The Lonely Planet and any other guide book tells you that it doesnīt really matter which tour agency you book a trip to Salar de Uyini, it all depends on the driver and his car - hear, hear , we can confirm this...
It had been raining all night the night before, which is is not very good to visit the salt lakes. When there is too much water on the salt lake, it is more difficult and more slow to close the lake, itīs also a bit more dangerous as you canīt see the holes in the salt then...

After breakfast we turned up at the agency at 10 am sharp, only to find no-one there... Our Swiss travel friends, Evie and Diego went on their own to the local immigraciones for their Bolivia exit-stamp. One hour later still no jeep and no-one from the tour agency to complain to...Finally at 11.30 the jeep arrived with the woman from the agency, with the excuse that there had been a long queue in front of the petrol station... Not a single apology... itīs a Bolivian thing... Just be sure we asked what else we could expect on this trip, so we would not have any other surprises.

Just before departing in our Toyota Jeep we picked up an Aussie and American girl who joined us on our trip. They also were not too pleased, they had booked a 4 day tour and were thrown into our car even though we were going on the 3 day tour. No se preocupan (donīt worry) they were told, they itinerary would remain the same as promised. Only the shiny jeep they were promised was not possible as it had a flat tire...

At the first stop, the train cemetary, it turned out that their tour would not be as promised, but that they would simple follow our 3 day itinerary. Me and Diego jumped out to take pictures of the rusty steam trains, a very weird sight, the girls somehow couldnīt appriate it.


Bolivian humour: on a rusty train was written Ļse necesita una mechanica buena, urgente!Ļ (mechanic needed, urgently!) and ĻAsi es la vidaĻ (such is life).

With driver Luigi behind the wheel and me at the control of the iPod, we drove to the salt lake. There turned out to be a lot of water on the salt lake, so Luigi first had to tie a few plastic bags underneath the enging to protect it from all the salt water.





The Salar is a 12,000 square kilometer big salt plain surrounded by mountains and volcanoes (in comparison, Holland is about 42,000 square kilometer). Normally it is completely white till the horizon. Because of the water it isnīt, which was a bit of a disappointment to Hylda who had been here 5 years ago. But, it turned out this was an equally pretty or better sight, anywhere you looked, it seemed like there was a big mirror lying on the ground.




We first drove to Isla de Pescadores, an island with lots of cactus plants in all shapes and sizes, in the middle of the salt lake.

For lunch we did not get the usual cheese sandwich but a welcome tuna salad, and after Luigi had cleaned some of the salt off the engine, we continue South to a village where we would spend the night (we will come back to you with the correct name. Until a year ago there were 3 salt hotels on the salt lake, Hylda stayed in 1 of them in the past and we took a picture of it when we drove past


But, not to worry, the agency we had booked with had built their own salt hotel, only not on the lake itself (not allowed for ecological reasons). Still, it was a nice place, and ofcourse we had to check whether it really was made of salt.



yep, itīs real!

The cabbage soup was good, but none of us have gotten used to the main dish of llama meat... After testing some of the fireworks for tomorrow and a game of cards, we all hit the beds. Now we can say that we slept in the salt hotel as well as the Ice Hotel in Jukkasjervi (Lapland). Whatīs next?

At 05.00 we got up to take the best ever shower in South America! Back in the Toyota we continued on the unpaved roads. So many different land scapes can be seen here, from deserts, to green fields, to stone armies, to lagunas where you can see pink flamingos!
That really is the weirdest sight, at about 4,000 m altitude, you find a lake full of minerals whcih attracts hundreds of pink flamingos!
On the way we set of some more fireworks to celebrate New Year in Australia for Tara with a good Happy New year tune.

As piece de resistance of this day, we finally arrived at the Laguna Colorado (coloured lake)

Again minerals colour the lake, which is simply fantastic! As it is low season over here we could sit by the lake enjoying the flying past of flamingos in complete silence, amazing!


The last day of the year we spent in the worst hostal of the year, it was freezing cold and we had to share a bedroom with the 6 of us, the beds were simple mattrasses on top of cement beds, different! Dinner was also not the greatest (pasta with tomatoes), and by 22.00 most of us were thinking of hitting the beds... Finally, at 24.00 we rushed outside, lit the firework, tried to open the bottel of Champaņa we had bought in La Paz (the cork broke, can you believe it!)and quickly jumped into bed to avoid freezing!

The new year did start have a good beginning either... Luigi woke us up early, but then there was no breakfast prepared. Also Luigi was no-where to be found anymore. Half an hour later breakfast turned up (old bread with the usual jam), but no Luigi. Somewhere around 7 Luigi turned up, put our luggage on top of the jeep, and we drover off, 2 hours after getting up and as the last from the group.
Luigiīs driving was apalling.


He was chewing Coca leaves all over the place as he wasnīt feeling well at all, he kept going from left to right on the sometimes narrow roads. We tried to talk to him about it, but he didnīt really respond. Luckily it didnīt take long before we hit the first tourist spot, Geysers.

These were an amazing sight, this region is called Sol de Maņana, and steam rises sky high from the craters and mud flies up in the air. Luigi said that last month this place looked quite different and new craters were appearing in places.

From the geysers we went to the Dali desert, which looks like it came straight from a Dalí painting (or Dalí painted it straight from here), on to Laguna Verde.
At the bottom of a dead volcano lies this lake which is slightly blue in colour. When the wind blows it turns green, very weird (I will try to upload a picture lateron)

From here Luigi continued. We had to drop Evie and Diego at the Chilean border. All the other jeeps had gone and returned, we arrived there at 13.00 whilst the border crossing bus leaves at 10.00. Luigi simply let us unjoy the view... Back at the jeep we rushed to the border where, surprise, surprise, there was no bus into Chile. There we were in the complete middle of no where, waiting for some bus. Even the customs guy said there would be no tourist bus soon, but Luigi said there would be... Suddenly 1.5 hours later a bus turned up and we could say goodbye to Evie and Diego.
By now the coca leaves had done their trick, and Luigi was driving as before. We returned to Laguna Colorado for lunch, well, it was pasta with baked spam meat and some cheese. Horrible, but... when hungry... it tasted just like tomato ketchup when you squeeze enough onto it....

At 15.30 we continued on towards Uyuni, once again through some amazing sceneries!
Hylda took the front passenger seat to keep Luigi awake by talking to him, which seemed to work.
While driving through some terrain in the middle of nowhere, Luigi felt it was necessary to stop the car and, with some tools in his hands, jumped underneath the car for about 15 minutes. He was doing something with the suspension, which wasnīt entirely unexpected as we had been driving through rough terrain for a very long time and the Jeep was a bit old....

When he was finished we continued on to a small village, Villamar, where the locals were celebrating new yearīs day with a couple of beers, including small babies. When the sun had nearly set we arrived in Alote where we dropped off the passenger we had picked up along the border and Luigi jumped under the car once again. Half an hour later we continued - according to Luigi we only had īuna pequeņa problemaī (a small problem) but we would reach Uyuni allright... Luckily the front lights were working so we could see where we were going when it got completely dark (the rear lights were not working, but that doesnīt matter in Bolivia...).
Thanks Jobs for the invention as the ipod as it helped us get through several more hours of boredom in the car... When it was completely dark, around 19.00, Luigi decided to fill up the car with some petrol (we had driven the entire journey with 2 jerry cans of 100 litres of petrol each on the roof). This was a bit challenging as Luigi did not have a flashlight, turns out he never really had the need to drive in the dark...
Still, 20 km to go and it seemed we would once again survive this adventure..... until.... Because of the bumpy road and the hard wind, the bonnet suddenly blew open with a huge bang. With us all wide awake in the car, Luigi was able to bring the car to a halt (the brakes didnīt work that well, so it took a while to stop) and fix the bonnet with some wire.
Only the windscreen wiper did not survive but we think it hadnīt been working all along.

You can imagine our joy when we finally saw the lights of Uyuni in the distance. Around 22.00 we finally climbed out of the Toyota. We gave Luigi a couple of Bolivianos to buy a torch for his next trip.
As we were going to catch the train at 02.20 in the morning, we decided to have dinner with Tara and Kemper who were staying in a hotel in town for the night. We wanted to drop our luggage in their place for a few hours, but the lady of the hotel wasnīt having it. She accused us of all sorts of things and in the end said she was going to call the police! I asked her if we were really in Bolivia as I was surprised by her unfriendlyness, to which she replied īno, youīre in Uyuniī.....
All we wanted to do was leave our luggage, but she must have thought we were going to rob the entire place....It seems that whenever we leave a place we have an argument...

With all our stuff we went to the local pizza place and had dinner. Then onto the train station where we had to wait until 01.00 before the ticket office opened and we could pick up our reserved tickets. Luckily the reservation had gone well as the train was booked solid. At 02.45 we caught the train on the way to Tupiza!
Report as Spam
Where I stayed
Salt Hotel

Use this image in your site

Copy and paste this html: