Rock bottom?!
Trip Start
Jan 05, 2011
1
66
90
Trip End
Ongoing
Mawlamyine, Myanmar
Sunday, May 29, 2011
Mijn dagen in Myanmar bevatten weinig planning nu ik beslist heb het rustig aan te doen in de Mon- en Kayin-state. Zoals vandaag, een namiddag waarop ik rondwandel, zie en luister... Als een student in de les Azië. Genoeg zaken die je pad kruisen, uit zijn op interactie. Een oude chinese man in een rustige zijstraat die me toeroept en uitnodigt om bij hem te komen zitten, onder zijn gespannen zeil, omringd door olietonnen die waarschijnlijk verf bevatten. Ja.. verf, hij verkoopt verf, neemt deze uit de olieton en vult zo plastic zakjes die hij meegeeft aan de kopers. Ik geraak voornamelijk aan de praat met de dochters van zijn broer. Nadat ze me vertelt over het dodelijk accident van haar zus, ongeveer een maand geleden, slaat ze dicht en wordt het stilletjes. Ik laat haar even en haal wat zoet fruit die het weer voor eventjes helpt verwerken. Zo gaan er uren voorbij, gewoon uitgenodigd worden op een lage stoel zittend in een zijstraatje van Mawlamiyne met de ogen open...
Na een fijn gesprek met het thuisfront voel ik nog geen vaak. 'k Ga die mensen van gisteren nog eens opzoeken van het lokaal guesthouse."Santeee" roep ik tijdens het binnenkomen. Dat is namelijk de enige naam van die groep mensen die voor mij simpel te onthouden is. De nieuwe 3L limonadefles wordt uit de bijna lege frigo gehaald en speciaal voor me geopend. Ik speel voor hen een nummertje op hun scharmikkelig gitaartje die wonder bij wonder goed gestemd stond. Er komt een local bij zitten die hier een kamer heeft vannacht en hij verrast me met zijn uitstekend engels. Hij werkt voor Unicef in Yangon. We raken aan de praat en alle kleine informatie die ik kreeg van verschillende personen tijdens m'n tot nu toe 18 dagen durende reis doorheen Myanmar komen nu tesamen als 1 mooi, rond verhaal. We hebben het over de overheid, het leger, de gevolgen, het verlangen naar verandering. Maarja..
't Is laat en de guesthouses sluiten. Ze bieden mij een motorbike lift aan, richting mijn slaapplaats maar stoppen onderweg nog voor een maaltijd. Een straatkraampje dat waarschijnlijk rijst met iets simpel verkoopt in mijn ogen. Neen, ik krijg daar een lekkere chinese schotel onder m'n gezicht geduwd.
"May May Chezutemale" (thank you very much) is waarmee ik hun bedank want mijn traktatie aanvaarden ze niet. 1500 kyat is er welgeteld vandaag uit m'n zak verdwenen (2dollar). uitgezonderd mijn overnachtingskost. Dit door giften en aanbiedingen van voedsel en drank, van mensen.. De ene verdient 1 dollar per dag, de anderen verdienen misschien 50 dollar per maand. En dit aan een reiziger waarvan ze weten dat hij het beter stelt. Dit met een natuurlijke overvriendelijke lach alsof het niets is. Ik besef dat het meer dan iets is, deze mensen zijn rijk vanbinnen.
Ik val in slaap met een beat van Eminem in m'n oren, waarin hij rechtvaardigt om te stelen en te liegen omdat hij "broke" is. Z'n dochter die haar laatste pamper volduwt. Niet genoeg nagels hebben om u een stoel in elkaar te timmeren en hierdoor het rechtvaardigen om met een scheef oog naar de mens te kijken die het "beter" heeft.....
Wel hier zag ik de kaka langs de beentjes naar beneden glijden en gaan ze alsnog met hun blote kont op de ruwe grond zitten.
Nog krijgt ge een lach ipv een scheef oog..
Rock bottom?!
