It's Fun to Stay at the...

Trip Start May 15, 2008
1
6
8
Trip End Jul 15, 2008


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of United States  , Massachusetts
Thursday, June 26, 2008

Het einde van onze stage komt haast alweer in zicht, realiseerde ik me, toen ik vandaag een mail kreeg over de ter ere van ons vertrek georganiseerde pizza-party in het lab (bijna alles is hier trouwens aanleiding voor een pizza-party -mooi is dat). Sinds de laatste blog hebben we alweer heel wat meegemaakt.
 
Vorige week donderdag zijn we naar een klassiek concert geweest in een hele mooie schouwburg in de buurt, Strathmore Hall. Neil had kaartjes gekocht voor een serie concerten en omdat hij zelf nu in Maine zit, mochten wij naar het laatste concert daarvan: eerst een modern stuk en toen de negende symfonie van Beethoven, uitgevoerd door het Baltimore Symphony Orchestra. We vonden het heel erg mooi, vooral de finale waarin een enorm koor zong, met vier indrukwekkende solisten.
Diezelfde avond zouden we met de trein naar Boston rijden, vertrekkende vanaf Union Station in Washington op de comfortabele (goedkoopste) tijd 3 uur 's nachts. Door een kleine miscalculatie aan onze kant konden we niet met het openbaar vervoer naar dit station maar moesten we een taxi nemen (nog best een stuk). De taxi chauffeur nam gelukkig de snelste weg, door het eerste deel over de Beltway om Washington heen te rijden en pas ter hoogte van het station de stad in te gaan, hetgeen ons eraan herinnerde, dat Washington soort bebouwd eiland is, middenin een enorm moerassig bos. Als ik niet drie kwartier lang ervan overtuigd was geweest dat hij ons ergens midden in een diep drassig woud zou dumpen om nooit het daglicht meer te zien ("Patrick, het bos is groot, weet je"), was het een zeer aangename rit geweest.
 
Na een nachtelijke treinreis, met om 7 uur 's ochtends een surreŽel uit het ochtendgloren opdoemend New York als uitzicht, kwamen we aan in Boston. Wat een stad! Sinds Mark het toeristische strandoord Rehoboth (zie entry 2) als een oud pittoresk stadje bestempelde (hetgeen me oprecht verontrustte: het is er leuk, maar meer op een soort Disneyland manier) was ik een beetje bang dat Amerika geen sfeervolle stadsdelen zou hebben, maar niets bleek minder waar. Boston is een fascinerende mix van mooie 17e en 18e eeuws bouwwerken en torenhoge wolkenkrabbers, zoiets had ik nog nooit gezien (en Mathijs ook al een hele tijd niet meer)!
 
We sliepen in de Spartaanse (maar charmante) YMCA van Boston (waar in de wintermaanden dus ook echt alleen jongens mogen komen). Vanaf de zevende verdieping, waar ons stapelbedje stond, hadden we 's nachts een spectaculair uitzicht over Boston.
 
Het weekend was geweldig: een aaneenschakeling van rondzwerven door de stad, onder meer langs delen van de Freedom Trail (een tocht langs verschillende monumenten die de grote revolutie beschrijven die uiteindelijk leidde tot de Declaration of Independence), winkelen, seafood eten (zelfs Mathijs, de notoire vis- kaas- en Italianenhater heeft allerlei soorten inktvis, vis en krab geprobeerd -en vond het lekker), nog meer fijn eten, uitrusten in de stadsparken, Ducktours vermijden (natuurlijk is het leuk om rond te rijden in een wagen die ook kan varen, maar niemand wil in het openbaar gespot worden terwijl hij met de gehele groep passagiers op teken van een jolige 'con-duck-tor' in koor: ' Quack quack'  scandeert, althans, wij niet.) etc.
 
De Grote Nederlaag hebben we natuurlijk ook live aanschouwd, en wel in een goed sfeervolle Ierse pub, met een barman die het gelukkig niet zo nauw nam met de drinking age en mentaal gesteund door een stuk of vijf sentimentele dronkelappen en een Indiase Harvard graduate die pediatrisch plastisch chirurg in Washington is (en zijn telefoonnummer gaf, voor als we een keer in de buurt zijn). Dat Rusland van ons heeft gewonnen is natuurlijk sowieso al moeilijk te verkroppen, maar de permanente grijns die al een paar dagen rust op het gezicht van onze Russische collega Sasha maakt het niet makkelijker.
 
Een van de dingen die ik me had voorgenomen om in Amerika te doen, was een walvis zien. Het punt is, ik had er ooit al een kunnen zien, in Ierland (toen een Nieuw Zeelandse reisgenote met een intens verveelde stem opmerkte: "hey, a whale,") maar ik ben zo'n persoon die op dat soort momenten te laat opkijkt en vervolgens elke uit het water stekende rots hoopvol mis-identificeert als walvis. Van Mathijs' familie, die op de hoogte was van mijn wens, had ik voor mijn verjaardag geld gekregen voor een whale watching tour en toen bleek dat dat in Boston kon, was de boot gauw geboekt. Hoe dan ook, ik werd zondagochtend wakker met de opwinding van een kleuter op Sinterklaasavond. Omdat het gebied waar de walvissen in dit deel van het jaar vertoeven, Stellwagen, nog best een eind van de kust van Boston ligt gingen we met een supersnelle catamaran (je moest je zonnebril zo ongeveer aan je hoofd vastlijmen om hem niet weg te laten waaien) de zee op. Terwijl Mathijs vluchtig taxeerde of er meer telelenzen van betekenis aan boord waren scheurde de boot razendsnel van Boston weg, en bewonderde ik mijn tweede officiŽle skyline. Ongeveer een uur na vertrek begon de boot langzamer te varen en begon iedereen actief naar sproeiende walvissen te zoeken. Aan de kant van de boot waar wij ons hadden opgesteld (jippie!) dook de eerste algauw op. Onmogelijk om geen onnozele kreetjes van opwinding te slaken! Daarna was de walvis echter nergens meer te bekennen, en net toen onze gids uitlegde dat hij waarschijnlijk aan het deep-water feeden was (en dat ze, bij gebrek aan walvis-onvriendelijke sonar apparatuur geen flauw idee had waar hij zich bevond), klonk er vlak onder onze railing een enorm diep geluid als, nou ja, als niets anders dan een uit de diepte opduikende walvis eigenlijk, en waarachtig, alle 30 meter afstand-regels ten spijt, dook het beest luttele centimeters naast ons op. Wat een geweldig spektakel! Daar sta je dan met je plotseling volkomen nutteloos geworden telelens (maar we hebben wel een zeer gedetailleerde foto van een walvis' sproeigat). Mathijs denkt maar niet te veel aan de geweldige foto's de mensen naast ons hebben gemaakt met hun wegwerpcameraatjes. 
Erg sneu was het trouwens ook dat de overige driekwart van de boot het helemaal gemist had, blijkens de afgunstige opmerkingen van een oer-Hollands stel over een boot in de verte die tamelijk -maar lang niet zo- dicht in de buurt van een walvis voer: ' Soo, die hebben masjel sjeg!' .
Na deze unieke gebeurtenis hebben we er nog heel veel van verder weg gezien, het is blijkbaar echt een druk bevolkt walvisgebied. Verder zijn we allebei gruwelijk verbrand, maar onze dag kon niet meer stuk. 
 
Inmiddels zijn we weer in het lab en Mathijs legt zich momenteel toe erop toe om Dr. Potter de beginselen van Photoshop bij te brengen. Dit is een bijzonder interessante opgave, daar Dr. Potters eigen tactiek om computers aan te pakken nogal.. robuust is. Als hij iets wil laten zien op zijn computer, wendt hij zich wantrouwend tot het scherm en mompelt driftig: "Go to Google!" Bij geen effect herhaalt hij dit, doch significant strenger, onderwijl driftig in de rondte klikkend. (Dit patroon vertoont een grote gelijkenis met dat van Neil, alleen gromt deze in een vroeg stadium al: "hand me my baseballbat!") Maar hij waardeert Mathijs' hulp wel en is van plan om ons donderdag naar een goede vogelspot-plek te brengen. Oh, en Mathijs heeft een bald eagle gezien, wat nogal uitzonderlijk is.
Slideshow Report as Spam

Comments

laura_mathijs
laura_mathijs on

Others Similar to Laura_Mathijs
Sommigen van jullie zullen gemerkt hebben dat er bij onze beginpagina rechts onderaan een rubriek staat genaamd Others Similar to Laura_Mathijs. Ik weet niet wat de criteria voor similarity zijn, want deze rubriek slaat helemaal nergens op. Toen ik op de eerste link klinkte kwam ik op de blog van Amos89, 1 entry, 0 foto's. De entry, genaamd 'I been to Filipina', gaat als volgt: 'it a best place that i have been.' Bespaar jezelf de moeite.

Groeten,

Mathijs

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: