Blubblub

Trip Start Jul 22, 2010
1
11
21
Trip End Aug 12, 2010


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow
Where I stayed
Ergens op een strandje langs de Colorado rivier

Flag of United States  , Colorado
Sunday, August 1, 2010

Gepland: Verder afvaren van de Colorado river (een heel klein stukje ervan), na een fantastische nacht aan het strand.
Tegen 17:00u zouden we thuis moeten zijn en dan moeten we inpakken en nog naar Moab, 2 uur rijden van Grand Junction. Dat wordt een zware rit na een vermoeiende kanotocht.

2 busjes komen ons afhalen om samen in een groep van 21 de rafting te beginnen.

Onze gidsen (5) geven ons eerst duidelijke instructies wat mag en niet mag. Ondertussen weten we dat we 2 dagen samen zullen zijn met Fransen, Denen en Amerikanen.

De eerste dag belooft een makki te zijn. Karlien en papa samen in een 'ducky', Fiene en ik vormen een ander super team. Een ducky is een rubberen, opblaasbare kajak. Die varen rond de grote rubberen boten met daarin de gidsen, en zij die liever geen risico’s nemen. De gidsen zijn er om ons instructies te geven en te ‘redden’…

Het begint inderdaad rustig, amai gaat dat zo traag worden? Even later ondervinden we de eerste hindernissen, we komen er goed door! Maar dan, oeps Fiene en ik zitten vast, echt vast. Gelukkig weten we dat er nog een gids achter is, want 2 voorbij varende boten konden we niet verstaan, verstonden we hun gebarentaal niet, waarschijnlijk omdat we te druk bezig waren niet om te kantelen? We moesten met z’n tween achter in de ducky gaan zitten met als gevolg dat onze boot helemaal onder water liep. Het water ontsnapte daarna uit onze boot via gaatjes die daarin zaten. Onze eerste schrik was voorbij. Verder varen we soms op rustige stukken en dan kolkt en keert het water stevig tegen ons in. Op n van die rustige plekken hielden we dan een self rescue oefening: boot omkantelen en er dan terug ingeraken. Voor ons (Karlien en Fiene) was dat natuurlijk geen probleem. Mama en papa hadden wat meer moeite, volgens hen door de grotere zwemvest vooraan die het zo moeilijk maakte. 's Middags meerden we aan op een strandje voor ons middageten, we mochten smosjes maken maar niet zoals we dat thuis kennen. Geen harde en krokante broodjes zoal bij ons thuis maar van die vieze bruine boterhammen. Brood is een puntje waar ze van ons nog wat kunnen leren. Onze magen gevuld, konden we terug de rivier op. In de namiddag stranden we al tegen 4uur aan op onze kampplaats. Een verlaten strandje met enkele open plekken tussen de bomen. Hier zetten we onze tentjes op, net zoals papa het gehoopt had maar sterk in twijfel getrokken had. We zijn buiten ons groepje van 21 en de 5 gidsen helemaal alleen. Een van de regels van de tocht gaat over het afval: Al het vloeibare afval moet in het water, 'dillution is the solution'. Dat wil ook zeggen dat we moeten plassen in het water-> onze number one. Dit is echter niet altijd zo evident als het lijkt: De 5 boten van de gidsen nemen heel het kleine strandje in n daar zaten ook geregeld de gidsen lol te maken. Het vaste afval (voedselresten, verpakkingen,...) MOET in de vuilbak. Er mag geen kruimeltje op het strand blijven liggen. Het vast menselijk afval (onze number two) moet in de box. De werking van de HUDO (chiromannen weten over wat ik spreek) wordt eveneens zeer plastisch uit gelegd. -> Mama huilt van het lachen. Omdat ik niet veel goesting had om tussen de boten en het volk te plassen zocht ik een andere toegangsweg naar het water zoals papa al eerder had gedaan. Daar echter zag ik (Fiene).................................

EEN SLANG!!!!!! 
Op maar een metertje van mij vandaan zat een gele slang (geen slangetje) tussen de zwarte rotsen gekronkeld. Echt zo een als in de dierentuin. Dikker als een tuinslang! Dat zker en vast. en langer als euhh, jah da weet ik niet aangezien hij niet volledig zichtbaar was, maar alleszinds het was een echte! twee stappen naar achter en dan lopen naar het kamp. Daar vertelde ik wat ik gezien had en iedereen wou de slang zien. Maar ze hebben hem niet meer gevonden. Wie hem wilt zien, ziet hem niet en wie geen slang wilt zien komt die dan wel tegen. Joepie :s.
We eten weer een lekker maaltijdje om dan gezellig in een kring rond het kampvuur te gaan ziten. Daar oefenen Karlien en ik ons Engels nog een beetje tijdens een gesprek met n van de gidsen. Ondertussen slaagt mama met iedereen een babbeltje, buiten met de Denen die onze slaapzakken hadden ingepikt... Na deze vermoeiende dag zijn we klaar om in onze eigen tentjes te gaan slapen. (Sterren hebben we weer niet gezien) Ik heb echter niet goed geslapen omdat ik steeds wakker werd omdat ik naar 't toilet moest. Ik kwam echter 's nachts mijn tent niet uit met al die beesten dus was het maar draaien en keren tot 's morgens.

Ik (Karlien) heb daarentegen beter geslapen dan ik had verwacht. Mama en papa waren al een wandelingetje gaan maken en dan werd ik gewekt door "coffee!, hot chocolat!,..." . Na lekker ontbeten gehebben en alles ingepakt werden we klaargestoomd en wel beetje banggemaakt voor het volgende gedeelte van de rafting, heel wat zwaarder en moeilijker dan gisteren. Mama, papa en Fiene waren zelfs niet zo zeker meer of ze in de Ducky gingen. De golven waren inderdaad enorm. Heel ons bootje volgelopen met water door grote golven (gelukkig zaten er dan gaten in), ons gezicht bij elke golf overspoeld,... Maar dankzij de instructies van de gidsen zijn we niet omgekanteld! Sommige anderen hadden minder geluk. Na de wilde stukken en etenstijd was het enkel nog zacht water, zalig om eens een frisse duik te nemen of op de boot wat te rusten, want we zullen allemaal wel stijf zijn denk ik morgen.

Alles samengevat, het was een toffe tweedaagse, leuk om eens andere mensen te leren kennen, het niveau van de rafting was perfect.

De tocht naar ons volgende hotel in Moab verliep vlotjes en weer langs heel mooie wegen.



Slideshow Report as Spam

Comments

Mama on

Wat een spannnend relaas van deze twee avontuurlijke dagen. Ja, Karlien dat jij nu die slang zo van dichtbij moet zien. Het zal wel eventjes schrikken geweest zijn! Leuk dat jullie met iedereen een praatje kunnen maken. Ik tel zelf de dagen af om het jullie nog eens te horen vertellen.
In het rusthuis de zoon van één van de bewoonsters gesproken. Hij woont in.....San Fransisco. Spijtig dat ik dat niet eerder wist dan hadden we kunnen afspreken. Een toffe en vriendelijke mijnheer. Hij zei dat hij blij zou geweest zijn nog eens Belgen te ontmoeten in San Fransisco. 't Zal voor een volgende keer zijn. Bedankt voor de toffe verhalen.
Groetjes van ons twee.
Liefs vanuit Bazel
Magda en Roger

Hans on

Ik vermoed dat er heel wat meer foto's zijn gemaakt dan deze die we nu te zien krijgen!!
Ik kijk dus al uit naar die enorme barbecue (op zijn Amerikaans) bij jullie thuis!! :)
Groeten,
Hans

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: