Blij om weer terug te zijn op Big Corn Island
Trip Start
Mar 21, 2011
1
28
39
Trip End
Ongoing
Big Corn Island, Corn Islands, Nicaragua
Monday, July 18, 2011
Op de plattegrond die enkele dagen geleden bij aankomst op de steiger op Little Corn Island werd uitgedeeld, staan ook de vertrektijden van de panga terug naar Big Corn Island. Er gaat er eentje heel erg vroeg en eentje om 14.00 uur. Mijn rugzak is weer gepakt, ik heb mijn ontbijtje inmiddels achter de kiezen en de cabaña op het strand is betaald. Ik maak de doorsteek over het eiland naar een 'fancy' restaurantje dichtbij de steiger, waar ik nog enkele uurtjes doorbreng met internetten, voordat de panga vertrekt.
Even voor 13.30 uur reken ik af in het restaurantje en loop richting de steiger. Onderweg komt een man mij tegemoet die mij vertelt dat ik op moet schieten, omdat de panga op het punt staat om te vertrekken, deze mededeling gaat gepaard met wilde armbewegingen. De boodschap is me geheel duidelijk: flink doorstappen dus. Wanneer ik aan kom lopen, zie ik dat de motor van de panga al draait en dat het dikke touw waarmee de panga aan de kade is vastgelegd, wordt losgemaakt. Gelukkig kijkt er net iemand mijn richting op en de panga wordt nog even aan de steiger gehouden. Snel rugzak af en snel, maar voorzichtig, vanaf de steiger in de panga springen. Het laatste plaatsje op de panga is voor mij. Wat ik mij afvraag is waarom iedereen weet dat de panga dagelijks om 13.30 uur vertrekt en niet om 14.00 uur zoals op de plattegrond staat aangegeven?
De toer met de panga verloopt rustig. Voorin de panga zit ik met een viertal lokale mannen, die onderling Creools praten, hier en daar kan ik hen verstaan en of en toe licht een van de mannen toe waar ze het over hebben. Een donkere wolk die zichtbaar is aan de hemel gaat gelukkig aan ons voorbij.
Op Big Corn Island loop ik meteen door naar het hotelletje van Mark, maar bij aankomst moet hij mij helaas meedelen dat hij geen kamer vrij heeft. Wellicht dat er in de posada van Georgio nog plek is. Mark verzekert mij, dat wanneer Georgio geen plek heeft, hij een paar telefoontjes zal plegen voor een goed onderdak voor mij. Gelukkig heeft Georgio een kamer vrij.
De tweede helft van de middag loop ik nog wat rond over het eiland. Op de straat die langs de airstrip ligt, komt een jochie van naar ik schat een jaar of vier me tegemoet. Hij groet mij met een opgewekt 'hello' en zijn vuistje is opgeheven voor een 'box', hahaha. Er wordt heel wat 'afgeboxt' in Nicaragua, trouwens.
Op de verdere wandeling wil ik nog een grote fles water kopen, maar dat is blijkbaar niet zo gemakkelijk op Big Corn Island. Er is op het eiland dan ook geen supermarkt, maar allemaal kleine tiendas en pulperias, die van alles en nog wat verkopen, maar nu dus even geen water. Ik word van de ene naar de andere gestuurd, ze zijn allemaal wel erg behulpzaam, en uiteindelijk in de vijfde tienda is er een fles water.
Aangezien ik toch in het dorp ben, ga ik meteen door naar een restaurantje voor het avondeten. Al snel ben ik nog de enige die op het terras zit. Hoewel de enige ... In alle rust komt er ineens een scharminkel hond door het gaas aangekropen: door de poten, staart tussen de benen en op gepaste afstand blijft hij zitten, zijn ogen op mij gefixeerd. Natuurlijk kan ik het niet over mijn hart verkrijgen om de hond niets te eten te geven. Dus een gedeelte van wat er nog op mijn bord ligt, gooi ik van tijd tot tijd naar de hond, die heel voorzicht en heel langzaam dichterbij komt. Maar dan is mijn bord echt leeg. Na het afrekenen loop ik naar de pulperia aan de overkant van de straat en vraag om een zak hondenvoer. Zonder mij ook maar een blik waardig te gunnen, de señora blijft gewoon met de rug naar mij toegekeerd staan, krijg ik kortaf te horen 'no hay', (hebben we niet). Helaas pindakaas voor de hond.
Op de terugweg langs het strand richting het hotel, het is inmiddels al donker, word ik aangesproken door een donkere man. In eerste instantie schrik ik wel een beetje, want ik ben altijd heel alert, maar nu heb ik niets horen aankomen en al helemaal niets zien aankomen, hahaha. Het blijkt de jongen te zijn die eerder deze middag naast mij zat in de panga van Little Corn Island. Hij verontschuldigt zich, omdat hij mij heeft laten schrikken, daarna loopt hij met mij mee naar mijn hotel, omdat het al donker is en hij wil dat ik veilig thuis kom. Ik ben helemaal verbaasd, maar het is nog maar enkele meters en voor de deur wenst hij mij een prettige avond en loopt dezelfde weg terug zoals we zijn gekomen. Hoe galant!!!
Voor de deur is in dit geval het hotelletje van Mark. Op de veranda zit, naast Mark, ook het Canadese stel waarmee ik de afgelopen dagen een aantal keren kort heb gesproken. Voor de gezelligheid bestel ik een drankje bij Mark en even later komt ook de andere gast van Mark, Steve, erbij zitten. Met z'n allen is het een gezellige avond geworden. Mijn bedje in de posada van Georgio is slechts twintig meter verderop.
Dinsdag 19 juli 2011
Vannacht heb ik niet zo goed geslapen. Buiten op de gang voor mijn kamer hangt een enorme energiebesparende lamp van Philips en het licht komt voor een groot deel mijn kamer binnen. Helaas is afplakken van de opening, waardoor het licht naar binnenstroomt, geen optie, omdat de opening veel te groot is. Hoewel ik een grote Wavin-vuilniszak bij heb, is deze niet voldoende om het gat te dichten. Het Canadese stel, in het hotelletje van Mark, vertrekt vandaag. Ook is het maar voor één nachtje, ik pak mijn boeltje bijelkaar en verkas van de posada van Georgio naar het hotelletje van Mark. Voor Georgio is dat geen probleem, aangezien Mark het hotelletje huurt van Georgio, komt er toch wel geld in het vestzakje van Georgio.
's Morgens lig ik nog even op het strandje en doe een plonsje in de zee. Het is ontzettend warm vandaag. Na ruim een uur houd ik het voorgezien en neem ik een douche. Voordat ik de zon in ben gegaan, heb ik mijn hele lichaam netjes ingesmeerd met zonnebrandcrème, behalve mijn gezicht en dat is later te zien: mijn gezicht is zo rood als een kreeft.
's Middag loop ik nog een keer een rondje. Wederom gaat de route langs het vliegveld. Ik weet dat er rond 15.30 uur een vliegtuigje zal landen en ik ben heel benieuwd in wat voor een vliegtuigje ik morgenvroeg moet stappen. En inderdaad, net op het moment dat ik in een panaderia sta, komt het vliegtuigje voorbij, het geluid zo dichtbij de airstrip is onvoorstelbaar oorverdovend. De mensen op het eiland horen dat geluid twee keer per dag, elke dag. Pfffff.
Het vliegveld stelt eigenlijk niet zo heel veel voor. Dagelijk zijn er twee vluchten van en naar de hoofdstad Managua. De airstrip beslaat een groot deel van het eiland. En aan weerszijden van het airstrip zijn straten met huizen. Om aan de andere kant van de airstrip te komen, is het nodig om helemaal om de airstrip heen te rijden of te fietsen. Natuurlijk is het veel korter en makkelijker om de oversteek via de airstrip te maken. Om de twintig meter is het hek dan ook opengeknipt en zie je mensen met fiets en boodschappen door het gaas kruipen en over de airstrip naar de andere kant lopen. Niets stiekems aan, maar heel gewoon.
's Avonds drink ik nog iets op de veranda bij Mark. Mark drukt mij op het hart dat ik voorzichtig moet zijn en goed op mezelf moet passen tijdens het vervolg van mijn reis. Hij vindt het heel bijzonder dat ik als vrouw zijnde alleen reis. Ik beloof hem, dat ik goed op zal passen. Ik ga op tijd naar bed, want morgen vertrekt het vliegtuig om 07.45 uur. Mark regelt dat Franky, zijn vriend en taxichauffeur, mij morgen om 07.00 uur ophaalt om mij naar het vliegveld te brengen.
Woensdag 20 juli 2011
In Nicaragua weet je het nooit, maar Franky is op tijd, stipt op tijd zelfs. Onderweg kletsen we wat en hij wijst mij zijn huis, dat ook zicht heeft op de airstrip. Binnen tien minuten ben ik op het vliegveld.
Mijn rugzak gaat op een grote weegschaal en die geeft 45 libra's aan, dat is ongeveer 20,5 kilogram. Heel ietsje teveel lijkt me, maar oké. De dame achter de incheckbalie vraagt om mijn reserveringsnummer en zoekt mijn ticket in een lade. Ook nu worden handmatig de nodige gegevens van mijn paspoort in een schrift geschreven. Terwijl ik mijn paspoort en instapkaart in mijn handbagage stop, wil ik doorlopen naar het volgende kamertje. Maar nee, mijn bagage heeft overgewicht, te weten 15 libra's (iets minder dan 7 kilogram) en dat kost US$ 15. Er zit niets anders op dan het bedrag te betalen. Mijn bagage van 45 libra's wordt door een man via een luik in de muur op een lopende band gedropt. Zwaar! Niet echt handig door dat luik.
De volgende toeristen die inchecken, staan ook voor hetzelfde feit van te zware bagage en moeten ook betalen. Alle toeristen zullen naar alle waarschijnlijkheid moeten betalen voor overgewicht met betrekking tot de bagage. Een mooie melkkoe!
In het volgende kamertje kom ik langs een tafel waar een drietal mensen achter zit. De man meldt: 'I like to see your passport and the lady next to me wants to talk to you. Nou, ben benieuwd wat ze van me wil weten. Echter het enige wat ze tegen me zegt is: 'The departure fee US$ 2'. Nadat ik de departure fee heb betaald en ik mijn paspoort weer terug heb, gaat ook de handbagage via een luik in de muur op een lopende band. Wanneer de handbagage door de scanner is geweest, moet ik me melden in een ander kamertje, want ze willen in een van mijn tassen kijken. Ben benieuwd waar ze naar op zoek zijn ... uiteindelijk vissen ze een aansteker uit mijn tas.
Inmiddels is het ongeveer half acht en is het vliegtuig uit Managua nog steeds niet geland. Ook komen er nog steeds mensen heel relaxt de kleine vertrekhal binnenkomen. En inderdaad, zoals Mark al had voorspeld, houd rekening met 'Nica time', dat vliegtuig vertrekt niet eerder van half negen. En inderdaad Mark heeft gelijk gekregen.
Na een kwartiertje is er nog een tussen stop in El Bluff en dan is het nog drie kwartier voordat ik in Managua weer op de grond sta.
Comments
Wat een verschil met ons gehaast en gevlieg hier, hoezo zou een vliegtuig op tijd moeten vertrekken? En dan maken wij ons druk of wel 95% of 96% van de treinen van meneer de NS op tijd rijden. Geniet er lekker van en al je avonturen. Top, hoor!
Anneke