Toch naar het noorden, Matagalpa in de hooglanden

Trip Start Mar 21, 2011
1
29
39
Trip End Ongoing


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Nicaragua  ,
Wednesday, July 20, 2011

Woensdag 20 juli 2011
Vanuit Big Corn Island landt het vliegtuig in de morgen op de luchthaven van Managua, Augusto C. Sandino International Airport. Het vliegtuigje wordt naar de aankomsthal van La Costeña, de nationale luchtvaartmaatschappij, geleid. Deze aankomsthal bevindt zich aan de zijkant van de totale luchthaven en ziet eruit zoals die van luchthaven Twente, wanneer je je realiseert dat je binnen staat, sta je ook al bijna weer buiten.

Twee mannen slepen handmatig steeds twee stuks bagage naar binnen. De bagage wordt pas overhandigd wanneer ik een kaartje met nummer kan laten zien, dat ook op het kaartje staat dat aan de bagage hangt. Gelukkig heb ik niet alle paparassen die ik inmiddels heb verzameld, weggegooid.

Buiten ga ik op zoek naar een taxi die mij naar busstation Mayoreo kan brengen, want vandaaruit vertrekken de bussen naar Matagalpa in het noorden. Voor de deur van het vliegveld is het tarief van de taxi's C$ 100, maar inmiddels weet ik beter. Nog in geen honderd jaar! Busstation Mayoreo ligt nagenoeg om de hoek, dus het moet voor veel minder kunnen. Daarom steek ik de enorme parkeerplaats over naar de grote straat (die grote straat is de Panamerican Highway), op zoek naar een taxi die het voor minder dan C$ 100 doet.

Op de parkeerplaats word ik aangesproken door een mannetje in pak, die de taxi's een beetje regelt. Ondertussen stopt er ook een taxi naast mij en een Creoolse dame stapt uit en vraagt waar ik naar toe moet, zodat we de taxi kunnen delen. Even terzijde: de Creoolse dame zat ook in het vliegtuigje van Big Corn Island. Het taxiregelaar is hier niet van gediend, want de taxi die zo-even is gestopt is niet officieel volgens hem. De taxiregelaar probeert me naar een taxi van C$ 100 te praten, maar lichtelijk geïrriteerd laat ik hem een aantal keren weten dat ik geen C$ 100 voor de rit naar busstation Mayoreo ga betalen, omdat het te dichtbij is. Ondertussen geeft de Creoolse dame mij instructies in het Engels wat te doen, want Engels kan de taxiregelaar niet verstaan, en vervolgens moet ik haar opdracht in het Spaans richting de taxiregelaar verwoorden. Aangezien het niet zomaar kat in 't bakkie is, houden we het verkeer op de parkeerplaats behoorlijk op en hier en daar wordt herhaaldelijk geclaxoneerd, we moeten opschieten. De taxiregelaar heeft inmiddels door dat ik bij de Creoolse dame in ga stappen, maar dat mag dan weer niet op de parkeerplaats, omdat de taxi niet officieel is. De Creoolse dame zegt dat ik aan de grote straat moet gaan staan, dan pikken ze mij vandaar op. De taxi rijdt weg en dan vraagt de taxiregelaar wat ik wel wil betalen. Is C$ 50 akkoord? Si! Ik ben met stomheidgeslagen dat de taxiregelaar de rit voor de helft aanbiedt, en vervolgens loopt hij ook nog met mij mee naar de Carretera Panamericana en regelt binnen enkele seconden een taxi voor C$ 50 voor mij. De Creoolse dame moet het maar even zelf uitzoeken. Ik gooi de deur van de taxi dicht, wat een luide knal oplevert en wat mij tevens een boze blik van de taxichauffeur oplevert, rijden maar.

De expresobus naar Matagalpa vertrekt over drie kwartier. Met mijn buskaartje voorzien van stoelnummer 25 loop ik nog even naar de wachtruimte met allemaal eettentjes voor een homp cake en een kop koffie.

Aangekomen in Matagalpa neem ik een taxi naar Hotel Central in de hoofdstraat, waar ik rond 14.00 uur aankom. Een half uurtje later komt Michael aanlopen, zoals we de afgelopen dagen via e-mail hebben afgesproken. Het is super leuk om hem weer te zien (Michael was mijn buurman in Antigua). We gaan ergens wat drinken om even flink bij te praten en daarna doen we wat sightseeing in Matagalpa, maar zo groot is het stadje nu ook weer niet. Ook hier zijn de kerk en het park weer nauw aan elkaar verbonden. In de Lonely Planet vinden we een wandelroute net buiten het dorp.

Via een steile weg omhoog lopen we Matagalpa uit en komen we aan bij het beginpunt van de wandelroute in Reserva Natural Cerro Apante. De beheerder van het park staat op het punt om naar huis te gaan, maar hij wil ons nog wel even vertellen hoe we moeten lopen en als we een beetje doorlopen, kunnen we met een uur weer terug zijn, dat in tegenstelling tot de drie uur die op het houten informatiebord staan aangegeven. Beiden betalen we C$ 30 entreegeld, waarvan we niet weten of dat in zijn eigen broekzak gaat of ... maar wat maakt het ons uit.

De wandelroute wijst zich vanzelf. Het geluid van het ruizen van water komt steeds dichterbij en dan is er ineens zicht op een waterval. Michael en ik besluiten om van het pad af te gaan om een duik te kunnen nemen in een van de poelen. De klauterpartij naar beneden is een beetje steil en glibberig, maar op de slippertjes redden we het tot dichtbij de waterval. Michael is overmoedig en staat met alleen zijn ondergoed half onder de waterval. Echt aangenaam is het niet, want het water is ijskoud. Maar dat had ik al getest door alleen mijn hand in het water te houden. Brrrr, geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om nu een duik te nemen. Terwijl Michael zijn kleren weer aantrekt, ben ik alweer halverwege op weg naar het reguliere wandelpad. De omgeving is echt heel mooi groen en hier en daar hangen gigantische plukken Spaans mos aan de takken van de bomen, wat er een beetje sprookjesachtig uitziet.

Uiteindelijk komen we aan bij de mirador voor een weids uitzicht over Matagalpa. De lucht is inmiddels betrokken en het ziet ernaar uit dat er een regenbui op komst is, maar terwijl we op het betreffende punt nog even blijven uitblazen en genieten van het uitzicht, verdwijnt de regenbui toch weer uit zicht.
.
Als we Matagalpa weer binnenlopen, begint de schemer al weer super snel in te vallen. In de hoofdstraat annex winkelstraat blijft het een drukte van mensen, auto's, bussen en taxi's. In het voorbij gaan van een van de winkeltjes komt er een heerlijke geur mijn neus binnen, zoals uit een reformwinkel in NL. Ik blijf even staan om de geur even goed op te snuiven. Op de muur van het winkeltje aan de straatzijde staat een hele advertentie van het winkeltje en mijn oog valt onder andere op een massage. Ondertussen is Michael terug komen lopen en hij ziet wat ik zie. Na de wandeling staan onze kuiten zo strak gespannen dat we wel een massage hebben verdiend. Binnen vragen we of het mogelijk is om nu een massage te krijgen. Dat is geen enkel probleem, over tien minuten zijn er twee tafels beschikbaar. We mogen wel even wachten. Er wordt niet gesproken over eerst douchen ... we zijn behoorlijk bezweet van het wandelen en onze voeten zijn ook niet erg schoon, want hier en daar moesten we door de blubber. De massage die op ons verzoek gericht is op rug, schouders, kuiten en voeten bestaat uit veel strijkwerk in plaats van even op de pijnlijke punten doorgaan. Hoewel bij de minste aanraking van mijn kuiten zit ik bijna aan het plafond. Toch lukt het me om even lekker weg te doezelen.

Na het afrekenen staan we weer op straat, het is al donker. Hoe laat is het eigenlijk? Michael kijkt op zijn horloge en ziet dat het al bijna 20.00 uur. Etenstijd dus. We hebben allebei best wel trek en besluiten om meteen door te lopen naar een comedor. Voor een groot buffet wijs ik de dame aan wat ik op mijn bord wil hebben: gallo pinto (rijst met bonen), kip in een saus van groenten, rauwkost en een kwart avocado. Bij de kassa moet ik C$ 60 (€ 2,00) afrekenen en dat is inclusief een colaatje. Na het eten lopen we nog een rondje op zoek naar een barretje om nog een borrel te drinken, maar we vinden niets leuks. Uiteindelijk belanden we op het terras van de koffiebar naast het hotel. Met een koffie en een smoothie sluiten we de avond af.

Op tijd slapen. Michael moet morgen vroeg op voor zijn busreis naar Isla Ometepe. We spreken af om morgen samen te ontbijten en ik zet mijn alarm om 07.00 uur.

Donderdag 21 juli 2011
Om 07.00 uur wacht ik bij de receptie op Michael die niet veel later verschijnt. Voor een ontbijtje lopen we richting het busstation, maar blijkbaar is 07.00 uur nog iets te vroeg voor een ontbijtje in Matagalpa. Het volgende plan is dat we dan maar doorlopen naar het busstation om in een van de eettentjes daar iets te eten te regelen. Wanneer we het busstation bereiken, worden we meteen door een van de busmannetjes aangesproken. De bus naar Granada vertrekt over tien minuten. Aangezien Michael een behoorlijke reis voor de boeg heeft, is het verstandig om deze bus te pakken, dan maar niet gezamenlijk ontbijten. Michael gaat alvast in de bus zitten. Een plekje confisqueren is heel belangrijk. Bij een van de eettentjes koop ik iets te eten en te drinken voor Michael. En dan vertrekt de bus, nog even zwaaien, en wanneer de bus uit zicht is verdwenen, loop ik terug naar de hoofdstraat in een hernieuwde poging op het vinden van een tentje om te ontbijten.

Ook de terugweg is niet echt succesvol wat betreft het vinden van een tentje om te ontbijten. En ik maak nog wel behoorlijk wat kilometers, omdat de weg een beetje kwijt ben. Ondertussen vraag ik mij af hoe dat mogelijk is in een dorp dat niet al te groot is. Nadat ik een señora naar de weg heb gevraagd, ben ik weer op het juiste pad.

Het ontbijt bestel ik bij de koffiebar naast het hotel. Daarna kijk ik nog even bij een winkeltje met specifieke Nica-spulletjes, maar ik zie niets van mijn gading. Ik bezoek het Museo del Café wat tevens een stukje historie van Matagalpa presenteert. En daarna ga ik nog naar het Museo Comandate Carlos Fonseca. Carlos Fonseca is een van de grondleggers van de FSLN, die geboren is in Matalgalpa.

Na mijn rondje door Matagalpa is er voor mij niet zo heel veel meer te doen in dit plaatsje en de rest van de middag breng ik door in de koffiebar met internetten.

's Avonds ga ik naar dezelfde comedor als waar ik gisteren met Michael heb gegeten. Voor het slapen gaan, lees ik nog een beetje. Morgen naar Estelí.
Slideshow Report as Spam

Comments

Anneke on

Wow, wat zie je er goed uit! Het past je echt, zo'n avontuur!
Blijf vooral lekker genieten, hoor.

Groetjes,
Anneke

Esther on

HA!

Vanavond ga ik zeuren met een taxichauffeur, kijken of het helpt ;)
Ik ben jaloers op het feit dat je het durft en ook gewoon doet allemaal.... super!
En inderdaad... Anneke heeft gelijk.... je ziet er top uit!!

Liefs vanuit Enschede

mirjem on

je bent zo mooi en zo bruin!!!

karin_rav.
karin_rav. on

Hahaha, nu ik eenmaal weet wat een bepaald traject kost, laat ik me niet meer afzetten. In de kleinere plaatsjes stap ik nu gewoon in een taxi, noem het bedrag, gevolg door 'niet waar?'. En dat werkt tot op heden super. Alle kleine beetjes die ik op deze manier bespaar, is weer een dag langer aan deze kant van de wereld, 'niet waar?'

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: