Op doorreis naar las Islas del Maiz, El Rama
Trip Start
Mar 21, 2011
1
24
39
Trip End
Ongoing
Rama, Atlántico Sur, Nicaragua
Monday, July 11, 2011
Ruim op tijd kom ik aan op busstation Mayoreo om een kaartje te kopen voor de expresobus die om 14.00 uur vertrekt.
Nadat ik mijn kaartje heb gekocht, loop ik een beetje rond op het platform. Nog een half uur te gaan voordat de bus uiteindelijk vertrekt. Op het platform word ik vriendelijk aangesproken door een van de mannen die op het platform werkt om mensen te begeleiden naar de bussen en naar de loketten. Hij zegt dat hij mij herkent, hij heeft mij gisteren namelijk zien lopen en weet dat ik naar informatie heb gevraagd voor de expresobus naar El Rama. Een behoorlijk staaltje Nicaraguaanse sociale controle! Hij knoopt een aardig praatje aan. Stelt mij de basic vragen. In Nicaragua zijn basic vragen, de volgende: Waar kom je vandaag? Hoe oud ben je? Ben je getrouwd? Heb je kinderen? En mijn negatieve antwoord op de twee laatste vragen, geeft in de meeste gevallen twee opgetrokken wenkbrauwen. Je ziet ze denken: op die leeftijd, niet getrouwd en geen kinderen, die is niet normaal. In Nicaragua, net als in Guatemala, is het gewoon niet mogelijk om niet getrouwd te zijn. Hij vertelt mij dat hij al zeven jaar getrouwd is met een Duitse dame en dat ze samen twee kinderen hebben. We kletsen nog wat, hij maakt een compliment over mijn Spaans (hahaha, zoveel volzinnnen maak ik nou ik weer niet, desondanks hebben we toch een leuk gesprekje), en vervolgens wijst hij mij het platform en de bus die al klaar staat. Adiós y buen viaje! (Tot ziens en goede reis!).
Met mijn busticket in de hand ben ik op zoek naar een stoel met nummer 22. Het is een stoel aan het raam. De stoel aan het gangpad is al bezet door een lange man, die zijn benen half in het gangpad heeft gestrekt. Voor mij is het is niet echt een uitdaging om in de kleine opening van stoel met nummer 22 te springen, die voor mij bestemd is. Vooralsnog ga ik op een andere stoel zitten, in de hoop dat niet alle stoelen bezet zijn. Onder tussen tik ik de man al wel vast op zijn schouder en vertel hem mijn plan. Ondanks dat hij het een goed plan vindt, is hij er van overtuigd dat de bus vol zit. En inderdaad een minuut later komt een vrouw de stoel opeisen, waarop ik ben neergedaald. Er zit niets anders op dan verhuizen naar mijn eigen ienieminiplaatsje. De man naast mij blijkt een aardig Nicaraguaan te zijn, die ook een beetje Engels kan.
Stipt om 14.00 uur vetrekt de bus. De bus in flink vol, er staan zelfs mensen in het gangpad. Ik heb nu al medelijden met hen, dat zij de hele route van zo'n zes uur moeten staan.
Na een half uurtje wordt er een film gedraaid. De intro van deze film is zo gruwelijk, dat ik mij afvraag of een van de ouders in de bus hier iets van gaat zeggen, omdat er ook heel jonge kinderen in de bus zitten. Maar nee hoor, niemand zegt iets en het lijkt erop dat iedereen aandachtig zit te kijken. Na de film wordt er een cd'jte gedraaid, en de muziek snoeit knetterhard door de bus. Daarnaast is er ook nog iemand in het gangpad die muziek uit zijn mobiel laat komen. Wat een feest deze busreis!
De vrouw die voor mij zit, gooit haar stoel in de relax stand, maar ik heb echt geen extra ruimte voor deze actie. Ik tik haar op de schouder en zeg haar dat ik echt geen ruimte heb, waarna de stoel weer naar voren gaat. Echter, nog geen twee uur later gooit ze de stoel weer in de achteruit. Ach, laat maar gaan. Dan de knieën maar hard in de rugleuning, ze zal het voelen (hoe gemeen van mij).
Deze busreis gaat door een groen en verlaten landschap. Af en toe zie je iemand in de berm zitten, of een ruiter te paard, in de regen die fors uit de hemel komt, de ruiters hebben in de meeste gevallen opvallende gele regenjassen aan die aan de achterkant nog een stuk extra hebben voor, hoe oneerbiedig, de kont van het paard, hier en daar staat een hutje, vulkanen verrijzen aan de horizon. En dan is er nog de regen, de regen en nog eens de regen.
Na circa tweeëneenhalf uur, in het plaatsje Juigalpa, stapt de Nicaraguaan naast mij uit. De vrije plek wordt onmiddelijk ingenomen door een andere man. Tevens stapt er een groot aantal nieuwe reizigers in. We zijn nog niet eens halverwege en de bus is stam-pens-vol. Toen ik hoorde van een expresobus, dacht ik te reizen in een bus die van A naar B zou gaan zonder stops. Maar niets is minder waar. Wanneer begin ik het nou eens te leren dat ik in Nicaragua ben en dat ook het woord expreso een iets andere betekenis heeft dan in NL.
Hoe dichter we bij El Rama komen, hoe rustiger het wordt in de bus. Het is inmiddels ruim na zessen en buiten is het al donker. Wanneer er uiteindelijk voldoende vrije stoelen zijn, schraap ik al mijn moed bijelkaar en vraag de man naast mij of hij ergens anders wil gaan zitten, zodat ik mijn benen kan strekken. Gelukkig begrijpt hij wat ik bedoel en staat op om naar een andere stoel te lopen. Volgens mij vond hij het wel een beetje een rare vraag. Pfff, eindelijk de mogelijkheid om de benen weer strekken en de doorbloeding weer de normale weg laten volgen.
Dan stapt er een jongen in met een doosje met een heel klein hondje. Ik kan de verleiding niet weerstaan om hem te vragen 'mag ik even ....' en dan heb ik het doosje met het pluisje op schoot. Met enige weerstand geef ik het bundeltje na een kwartiertje terug geeft vraag ik de jongen hoeveel weken hij is (cuantas semanas tiene el?). El perro? vraagt hij. Ja, het hondje, wie anders. Hahaha. Het hondje is slechts een maand oud.
In El Rama, wanneer de bus bijna leeg is, vraag ik nog maar eens wanneer ik eruit moet. Gelukkig weet een van de 'begeleiders' in de bus waar het hotel is, we komen er langs. Hij zegt mij dat ik in de bus moet blijven zitten. Vlak voor de deur van het hotel wordt ik eruit gegooid. Het is 20.00 uur en het is donker. De mensen beginnen er alweer Creools uit te zien en hier en daar hoor ik een woordje Engels, gemixt met Creools en Spaans. Hier word ik zo blij van!
Bij de receptie van hotel Doña Luisa is niets bekend over een reservering. Een ongeïnteresseerde man, die half onderuit gezakt op zijn plastic stoeltje zit, zegt zonder blikken of blozen dat het hotel vol zit. Dat is lekker! Ik vertel hem dat ik deze morgen via de telefoon een reservering heb gemaakt. Het telefoongesprek verliep echter niet helemaal goed, omdat de verbinding via Skype naadje was, maar dat vertel ik niet aan de lamzak achter het tafeltje. Vanmorgen na verbreken van het telefonisch contact vertrouwde ik erop dat er wel een aantekening gemaakt zou worden. Maar nogmaals zegt de lamzak dat het hotel helemaal vol zit. Ja maar .... begin ik. Eén ding is zeker, ik ga hier niet weg voordat ik een kamer heb. De lamzak begint ook te begrijpen dat hij nog niet zomaar van mij af is en begint de lijst met handgeschreven namen nog eens door te nemen. Het bekertje met sleutels gaat op de kop en na even zoeken, krijg ik ineens een sleutel met een krabbeltje eraan 'extranjeros' (buitenlanders). Go girl! Goed bezig.
Tevens koop ik bij de receptie alvast een kaartje voor de panga naar Bluefields morgen. Dat is dan wel weer een handige service.
Het hotel is een beetje in de opzet van zo'n ranzig motel uit een Amerikaanse film, maar de kamer met badkamer is schoon. En het dok voor de panga morgenvroeg is aan de overkant. Voor een paar uurtjes slaap is dit de perfecte locatie.
Comments
Wat een wereld van verschil, zeg. Ongelooflijk. En wat hou je je goed staande zeg...! Zo'n malle hotelkwiebus was voor mij echt wel een wat groter probleem geweest ;-)
Ben benieuwd naar de trip!
Groetjes,
Anneke
Haha wat een verhaal weer. Je schrijft zo beeldend dat het lijkt alsof ik erbij was ;)
Eh.. vergeet je niet dat je bij terug komst weer een beetje lief moet zijn? [met name dan voor ons, je vrienden haha]
TOP, dat het je is gelukt!
terugkomst moet het natuurlijk zijn :-)
De hotelkwiebus was inderdaad wel een beetje opstakel, maar omdat het al donker was, had ik geen zin in nog een rondje El Rama met alle bagage. Was zelf overigens ook wel aangenaam verrast over mijn standvastigheid. Hahaha.