San Blas
Trip Start
Aug 20, 2004
1
20
25
Trip End
Jul 2005
Beste lezers,
Ik ben vanmorgen teruggekomen van 1 van mijn laatste uitjes in Panama. Zondag vertrok ik samen met William (Verenigde Staten) naar San Blas en vandaag zijn we weer terug gekomen naar de stad. San Blas is een provincie aan de Caribische Zee in het noorden van Panama. Deze provincie bestaat uit 400zoveel eilanden waarvan er slechts rond de 40 worden bewoond door de Kuna-indianen. De Kuna-indianen leven vandaag de dag nog steeds hun eeuwenoude, primitieve tradities na. William en ik hadden een verblijfplaats bij een familie, dus niets geen duur, afstandelijk hotel, maar midden in de cultuur! 3 dagen uit de drukke, gestresste wereld naar een plek waar tijd, geld en uiterlijk onbelangrijk is.
Zondag stapten we om 6 uur in een 20-persoonsvliegtuigje en 45 minuten later kwamen we aan op Playon Chico. Een eiland met 200 huizen en 2000 inwoners. Verder is er ook niets. Maar weinig huizen hebben de toegankelijkheid tot electriciteit, stromend water en gas. Tot en met groep 8 lagere school wordt er lesgegeven. Daarna gaan sommigen kinderen naar de stad om verder te studeren, of diegenen die daar geen mogelijkheid toe hebben beginnen te werken. Wat eigenlijk uit niets anders bestaat dan eten verwerven. Verbouwen van ananas, tomaten, rijst, kokosnoot, vangen van zeedieren, enz. Het beetje geld wat binnenkomt is van de toeristen die langskomen en traditioneel handwerk kopen of betalen voor een foto met een Kuna. De eerste dag maakten we een lange wandeling (5 uur) naar een rivier waar het drinkwater vandaan komt (playon chico wordt met een brug verbonden naar het vaste land en vandaar uit is het pure jungle). Maandag en dinsdag gingen we naar het strand, waar we met een kajak met motor (4pk) naar toe werden gebracht. Er zijn zoveel onbewoonde eilandjes, zodat je altijd een prive-strand op kunt zoeken waar je van ultieme rust kunt genieten. Gezwommen, gesnorkeld, heerlijk uitgerust en natuurlijk flink verbrand. Ook de muggen waren weer van de partij en ik ben tegenwoordig 1 grote muggenbult. Dat zijn de mindere kanten, maar daar kijken we maar niet naar... īs Avonds sliepen we in hangmatten onder een dak van palmboombladeren. Het was net alsof we midden in een film stapten, ergens in Discovery Chanel. Een enorme ervaring! De familie was enorm gastvrij, wilden ons zoveel mogelijk laten zien en vertelden ons alles over hun gewoonten en tradities. We leerden zelfs wat woorden in Kuna, de traditionele taal. Maar weinig spreken Spaans en al helemaal geen Engels. Ik vond het een hele indrukwekkende ervaring. Want hoewel je op tv wel eens ziet hoe primitief sommige mensen leven, sta je er nooit bij stil hoe dat nu werkelijk is!
Nu ga ik mijn laatste Panameze week in. Ik ben klaar om naar Nederland te komen. Heb alles gezien, gehoord en beleefd wat ik wilde en heb nu wel weer zin in een lekker bruin broodje met kaas! Volgende week woensdag stap ik op het vliegtuig en donderdagavond kom ik aan op Schiphol. Dit is mijn laaste verslag vanuit Panama, ik zie jullie allemaal snel weer in levende lijven!!!
Ik ben vanmorgen teruggekomen van 1 van mijn laatste uitjes in Panama. Zondag vertrok ik samen met William (Verenigde Staten) naar San Blas en vandaag zijn we weer terug gekomen naar de stad. San Blas is een provincie aan de Caribische Zee in het noorden van Panama. Deze provincie bestaat uit 400zoveel eilanden waarvan er slechts rond de 40 worden bewoond door de Kuna-indianen. De Kuna-indianen leven vandaag de dag nog steeds hun eeuwenoude, primitieve tradities na. William en ik hadden een verblijfplaats bij een familie, dus niets geen duur, afstandelijk hotel, maar midden in de cultuur! 3 dagen uit de drukke, gestresste wereld naar een plek waar tijd, geld en uiterlijk onbelangrijk is.
Zondag stapten we om 6 uur in een 20-persoonsvliegtuigje en 45 minuten later kwamen we aan op Playon Chico. Een eiland met 200 huizen en 2000 inwoners. Verder is er ook niets. Maar weinig huizen hebben de toegankelijkheid tot electriciteit, stromend water en gas. Tot en met groep 8 lagere school wordt er lesgegeven. Daarna gaan sommigen kinderen naar de stad om verder te studeren, of diegenen die daar geen mogelijkheid toe hebben beginnen te werken. Wat eigenlijk uit niets anders bestaat dan eten verwerven. Verbouwen van ananas, tomaten, rijst, kokosnoot, vangen van zeedieren, enz. Het beetje geld wat binnenkomt is van de toeristen die langskomen en traditioneel handwerk kopen of betalen voor een foto met een Kuna. De eerste dag maakten we een lange wandeling (5 uur) naar een rivier waar het drinkwater vandaan komt (playon chico wordt met een brug verbonden naar het vaste land en vandaar uit is het pure jungle). Maandag en dinsdag gingen we naar het strand, waar we met een kajak met motor (4pk) naar toe werden gebracht. Er zijn zoveel onbewoonde eilandjes, zodat je altijd een prive-strand op kunt zoeken waar je van ultieme rust kunt genieten. Gezwommen, gesnorkeld, heerlijk uitgerust en natuurlijk flink verbrand. Ook de muggen waren weer van de partij en ik ben tegenwoordig 1 grote muggenbult. Dat zijn de mindere kanten, maar daar kijken we maar niet naar... īs Avonds sliepen we in hangmatten onder een dak van palmboombladeren. Het was net alsof we midden in een film stapten, ergens in Discovery Chanel. Een enorme ervaring! De familie was enorm gastvrij, wilden ons zoveel mogelijk laten zien en vertelden ons alles over hun gewoonten en tradities. We leerden zelfs wat woorden in Kuna, de traditionele taal. Maar weinig spreken Spaans en al helemaal geen Engels. Ik vond het een hele indrukwekkende ervaring. Want hoewel je op tv wel eens ziet hoe primitief sommige mensen leven, sta je er nooit bij stil hoe dat nu werkelijk is!
Nu ga ik mijn laatste Panameze week in. Ik ben klaar om naar Nederland te komen. Heb alles gezien, gehoord en beleefd wat ik wilde en heb nu wel weer zin in een lekker bruin broodje met kaas! Volgende week woensdag stap ik op het vliegtuig en donderdagavond kom ik aan op Schiphol. Dit is mijn laaste verslag vanuit Panama, ik zie jullie allemaal snel weer in levende lijven!!!



