My dream came true!!

Trip Start Jul 07, 2013
1
11
21
Trip End Jul 26, 2013


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of United States  , Florida
Tuesday, July 16, 2013

Gisteravond bespraken Sander en ik nog even de planning.....wat zouden we de volgende dag gaan doen. Ik wilde echt heel graag paardrijden maar toen we probeerden te reserveren bleek alles al helemaal vol. Wat een teleurstelling!!!! Ik deed mijn best het niet te veel aan Sander te laten merken en besloot er vroeg in te kruipen. 
Vanmorgen om 10:00!!!! werd ik pas wakker en trof mijn man met een grote grijns in de woonkamer aan. "Kijk eens wat ik gevonden heb? Bed & Breakfast Cypress House, en daar kun je ook paardrijden!" Mijn grote lieve schat ;-) ;-) Vlakbij de Giraffenfarm had hij toch nog een mogelijkheid gevonden! Op de website stond echter dat je een dag van te voren moest bellen, dus ook dit avontuur leek niet door te gaan. Toch maar bellen......en we hadden geluk!! Ze wilde ons nog wel op de rit van 15:00 inplannen. JOEPIE!!!!!!!!!!!!!!! Stuiterdestuiter, salto achterover, dubbele flikflak!!!
Helaas bleek echter dat de Giraffen farm al wel helemaal volgeboekt was, maar dat weerhield ons er niet van om de lange rit te maken. Het bleek namelijk achteraf maar liefst 2 uur rijden te zijn! Terwijl op het internet de routebeschrijving maar 1 uur en 15 minuten aangaf! Gelukkig kwamen we daar pas achter toen we al een uur gereden hadden hahahaha, nu kon Sander niet meer opdraaien!
Die werd trouwens met de minuut stiller en stiller. Het zou voor hem de eerste keer worden dat hij een echte rit te paard maakt, en geloof me.....echt heel happig was hij er niet op. Maar ik zeur al zoveel jaar aan zijn kop, dat hij er nu voorgoed vanaf wil ;-)

We komen veel te vroeg aan, dus besloten we eerst nog even het Florida National Cemetary mee te pakken om alvast in de stemming te komen. ( de grafstemming dan) Het weer werkt ook helemaal mee, want het begint te regenen en te onweren.
Het is een  heeeeel indrukwekkende plek waar maar liefst 97.000 soldaten begraven liggen! En nog steeds worden er soldaten begraven, want ook vandaag was er een uitvaart. Dat gaf ons het gevoel dat we daar niet op ons plek waren als toerist, dus zijn we al snel weer weggegaan.
Dan maar alvast even chillen op de veranda van Cypress House. Ik zie de moed van Sander steeds verder in zijn schoenen zakken. Ik bied hem aan zich terug te trekken, en even denkt hij daar serieus over na. Maar het is mijn vaders stemmetje in zijn hoofd dat hem volgens mij doet besluiten om toch door te zetten en natuurlijk al onze trouwe fans, die dit avontuur ook echt niet willen missen. Dus zet hij moedig door!! Om klokslag 3 uur is het droog en laden we de paarden in de trailer. We proppen ons samen met nog een ander echtpaar in de pickup van Amy, de gids, en off we go!! Na een kleine 10 minuten rijden, staan we midden in de natuur stil, en laden we de paarden één voor één uit. Ik krijg Romeo toegewezen en Sander Jim.
Wauw wat heb ik dit gemist!!! In één seconde zit ik erop en nog een seconde later heb ik een grijns op mijn gezicht van oor tot oor. Ik buig me voorover en snuif de heerlijke zweetlucht van mijn Romeo op...............aaaaaah.......alsof ik een shot krijg!!! Dit is wel meer dan 13 jaar geleden denk ik!! En dan begint Sanders avontuur. Er wordt een trapje voor hem neergezet en moedig klimt hij erop. Zijn gezicht staat gespannen. Voorzichtig steekt hij één voet in de beugel en dan....................................................zwaait hij lenig als een jockey zijn andere been over de rug van Jim heen en zet zijn elegante gat in het zadel!! MIJN MAN ZIT OP EEN PAARD!!!!!!!!! WOEHOEOEHOEHEOEHOE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ik ben zooo trots op hem!! Langzaam maar zeker dringt het ook tot hem door en dan begint hij al te roepen......"Hylke, de camera!"
Dit zijn zijn eerste woorden (klik op de foto):
 
Daarna begint het grote genieten. We wandelen door een prachtige natuur van het Withlacoochee State Forest en Sander wordt met de kilometer ontspannener. Hij geniet er toch echt wel van en ik des te harder! Mijn hemel wat heb ik dit gemist!!!!!!!! Amy, onze gids, klets er gezellig op los en we hebben het allemaal reuze naar ons zin! Halverwege mag ik nog van paard wisselen om op een echte Tennessee Walking Horse te rijden. DIt ras heeft een uniek gangwerk en dat is echt een hele ervaring om te voelen! Amy stuurt me zelfs op een gegeven moment in mijn eentje op pad zodat ik het gangwerk even uit kan proberen. Wat een vertrouwen en wat een geweldige ervaring!!! Ik rij secundair aan hun op een weg en geniet met volle teugen. Ik ga er gewoon van joelen........WOEHOE!!! Iedereen lachten natuurlijk hahaha.
 
Daarna stuurt Amy Sander met de rest van de groep mee en neemt mij nog even apart met zich mee, en voor ik het weet vliegen we er vandoor! Mijn haar in de wind, en gaan!!!!!! Oh ik geloof dat ik vlieg.........recht de hemel in!! Ik geloof echt dat het zo voelt als je na jaren van afkicken je eerste shot weer neemt............zucht.......zucht......en nog eens zucht.....als ik er aan denk zit ik weer op die roze wolk. En het wordt nog leuker. Eenmaal bij de stables aangekomen, trekt Amy een ander paard uit de stal, geeft me een knietje (want er zit geen zadel op) en zegt: "Here, try this one too, just stay on the grass, bye bye" en daar zit ik dan verbijsterd op een prachtig wit paardje! Ik druk mijn kuiten aan en daar gaan we!!! Weer een heel nieuw gangwerk......dit keer zit ik op een Paso Fino. Ook dit ras staat bekend om zijn unieke gangwerk, dat weer heel anders is dan dat van een Tennessee Walking Horse. Mijn een grijs die de komende dagen niet meer van mijn gezicht te timmeren is kom ik weer terug naar Sander. Deze dag kan niet meer stuk!!!!!!!!!! Ook Sander heeft het echt naar zijn zin gehad, ik ben een gelukkig mens ;-) Voor iedereen die Sander te paard wil zien:  http://youtu.be/pVajplaShS

Om de dag helemaal feestelijk af te sluiten, besluiten we bij Ruby Tuesday uit eten te gaan. Waarom is dit zo'n feestelijke afsluiting??? Zes jaar geleden, toen wij voor het eerst in Amerika waren, hebben we in Atlanta bij een Ruby Tuesday gegeten. Ik bestelde daar Spareribs die me werkelijk euforisch maakte, zooooo lekker waren ze. Zes jaar later heb ik het daar nog steeds over en vanaf het moment dat we besloten weer terug naar Amerika te gaan, roep ik al dat ik dan weer naar Ruby Tuesday wil. Vandaag was het moment. Met kloppend hart rijden we de oprit van Ruby Tuesday op........ik ben vol verwachting en weet niet hoe snel ik naar de deur moet rennen. Maar dan.......dan slaat de vertwijfeling toe. Met mijn hand al op de deurknop, verstijf ik. Wat als ik het in mijn beleving allemaal veel bijzonderder gemaakt heb? Wat als de Spareribs hier helemaal zo lekker niet zijn als bij de Ruby Tuesday in Atlanta? Wat als ze niet eens meer op het menu staan? Is het niet beter om de spareribs zo in mijn gedachten te houden als dat ik nu heb? Sander staat dit met zijn armen over elkaar zo eens te bekijken, neemt een aanloopje en geeft me een stevige trap onder mijn kont. Naar binnen jij, ik heb honger! Schoorvoetend loop ik naar binnen en met mijn blik stijf op de grond gericht, schuifel ik achter de serveerster aan. Pas aan mijn tafeltje richt ik mijn blik voorzichtig op en kijk om me heen. Het ziet er in ieder geval het zelfde uit! Dat geeft hoop. Met trillende handen pak ik de menukaart aan van de lieftallige serveerster. Ik tel tot 100 en dan open ik hem.........salade, vis, cheeseburger, mijn hart gaat harder kloppen en de pareltjes zweet ontstaan op mijn bovenlip. Union rings, shrimps, appetizers......het zweet parelt nu ook op mijn voorhoofd en er sijpelt iets langs mijn ruggengraat. Pasta's, Fresh Chicken........en dan.......(bedenk hier in je hoofd een mooi muziekje bij) tatatataa  FORK TENDER RIBS!!!!!!!!!!!!!!!!!
 
JAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA! Ik spring zo wild overeind dat mijn knieeën tegen de tafel stoten, de cola door het restaurant vliegt en 3 gasten onder de tafel duiken!!! HAAAAAALEELUJA!!!!! Ik pak een oude opa bij zijn handen en dans door het restaurant. 
Goed, oké, misschien is dit een klein beetje overdreven......dit wilde ik allemaal graag doen maar ik heb hééel stil gezeten, terwijl al deze emoties door mijn lijf gierden. Knap toch!!
Mijn mijn allerliefste smile bestel ik mijn fork tender ribs en tel de lange minuten tot mijn rib en ik weer herenigd zijn. Wanneer het bord voor me staat zeg ik "Finally, we meet again".

Ik pak in mijn ene hand de vork, en in de andere hand het mes, zucht een keer diep...........gooi mijn bestek weer neer en pak de rib met mijn handen. Het vlees valt er bijna direct af zo gaar is het. Ik kan het naar binnen slurpen!! Mijn ogen draaien naar achteren weg, zodat je alleen mijn oogwit nog ziet en de eerste 10 minuten ben ik niet meer bereikbaar. Man, man, man wat is dat lekker!! Precies zo lekker als ik in mijn beleving had! Zo eet je ze in Nederland echt niet!
Wat een perfect einde van een perfecte dag!  Ik weet wel waar ik over droom vannacht........Fork tender horses..........uh.........ik bedoel.........berijdbare ribs.....ehm.....nou ja, jullie begrijpen het wel! Tot morgen, ik moet een paar beurse billetjes masseren, that was the deal ;-)
 
 
 
Slideshow Report as Spam

Comments

Sandra on

Heerlijkd at je zo genoten hebt van het paardrijden. !

Suus on

Heerlijk wakker worden hier ....lees je berichten in bed direct bij t open gaan van van mn ogen!


Alsof ik mee reed op t paard en at vaan je heerlijke spareribes



filmpje is superrr....zelfs een heel klein drafje doet m niets,hahaha

P&M/W&C on

Yo Sander!!!!!!

Ina snoeij on

Wat een avontuur voor Sander, maar stoer hoor, gewoon op dat pasrd stappen en wegrijden ! Mmmm heerlijk die ribbetjes.....

Kelly on

Wat een genot om je verhalen te lezen!
Heerlijk om na een lange tijd weer een rit te paard te maken he Hylke, ik weet er alles van!

Irene en Bo on

Ow paardrijden heerlijk. Ikke jaloers. Enne jij moet boeken gaan schrijven.

Ron on

Hehehe krijg hij nu een paard voor naar zijn werk :) goed man ik zou dat niet durven.

mhagman on

Wat een geweldige manier van schrijven, ik rijd zelf geen paard maar zo er bijna spontaan opklimmen en dat geldt ook voor de spare ribs, ehhh, ik bedoel, weet je laat maar :), enjoy!

Lotte on

Super leuk om jullie avonturen te volgen! Je hebt echt een heel leuke schrijfstijl :)

Cindy on

Haha genieten om je blog te lezen, het enthousiasme druipt er echt vanaf, leuk! En wat fijn dat de spareribs nog net zo lekker waren :-)

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: