Potosí og silfurnámurnar
Trip Start
Dec 22, 2010
1
34
54
Trip End
Ongoing
Potosí, Potosí, Bolivia
Friday, March 25, 2011
Það var ræs snemma morguns þegar tveir fyrrum námumenn náðu í okkur á hostelið og gengu með okkur í skemmu þar sem við vorum dressuð upp í þessa gríðarfínu galla! Bomsur, buxur, jakka og hjálm. Næsti áfangastaður var markaður sem námumennirnir versla á áður en þeir halda til vinnu. Málið er það að námumennirnir geta unnið fyrir fyrirtæki en flestir þeirra vinna fyrir sjálfan sig, þegar þeir vilja. Til þess, þurfa þeir að græja sig upp sjálfir, allt frá klæðnaði til dýnamíts. Því er mælt til þess að við myndum kaupa handa þeim drykkjarföng (annað hvort ávaxtasafaflöskur eða 85% spíra), kókalauf sem þeir tyggja á allan daginn eða dýnamít. Þar sem kostaðurinn var nú ekki mikill þá keyptum við drykki handa þeim, kókalauf og að sjálfsögðu var ekki hægt að sleppa tækifærinu á að eiga dýnamít í smá stund! Við keyptum því gjafir handa þeim og héldum svo í rútu upp í fjallshlíðarnar að námunum. Komum við í einni vinnslunni þar sem unnið er úr efnunum sem koma úr fjallinu, skoðuðum hvernig unnið er úr þeim og fengum góða og nauðsynlega kennslu í að tyggja kókalauf. Þau voru svo tuggin allan daginn, en þau aðstoða við að höndla háfjallaveiki, innilokunarkend, þungt loft og hita inni í göngunum.
Þessi reynsla sem við áttum í göngunum er í rauninni ekki hægt að lýsa með smá skrifum. Fyrir okkur var það ekkert mikið mál að vera þarna inni í hálfan dag en að hugsa sér að þetta séu menn að vinna við dags daglega, jafnvel stóra hluta sólahringsins flesta sólahringa vikunnar er hreint ótrúlegt. Við hittum þarna nokkra sem voru á leiðinni út um klukkan 11 leytið, þá höfðu þeir verið búnir að vinna frá því klukkan tvö um nóttina og ætluðu að skella sér út á lífið þar sem það var nú laugardagur! Þeir eru reyndar alveg svakalegir í drykkjunni blessaðir. Engin gæsla er á því hverjir fara inn og út úr námunum og hefur það því þónokkrum sinnum komið fyrir að konur þeirra spurjist fyrir um þá 2-3 dögum eftir að þær heyrðu síðast frá þeim. Óttast þá helst um líf þeirra en þá hafa þeir komið veltandi fullir út úr göngunum eða fundist á pöbbnum í bænum. Stundum eru þær þó ekki svo heppnar þegar jafnvel enginn annar námumaður hefur séð til þeirra í nokkra daga og þarf því að hefja leit að þeim, sem endar þá með því að lík þeirra finnast eftir mislanga leit.
Þetta eru einungis smá brot af þeim ótrúlegu sögur sem þessir fyrrverandi námumenn sögðu okkur um lífið í námunum. Þarna er meðal líftími námumanna 45 ár. Við lentum á leiðsögumanni sem byrjaði að vinna 17 ára gamall með föður sínum sem vinnur ennþá í námunum. Eftir að þeir lentu í allskyns bobba saman vildi pabbi hans ekki að hann myndi vinna þarna lengur. Því kom hann sér í nám og var engin spurning um að það hafi verið rétt ákvörðun hjá honum. Í stað þess að púla þarna inni í eiturgufum og loftleysi fyrir nokkrar krónur yfir daginn (þó góð laun miðað við mörg önnur störf) þá er hann núna að gera það fínt með að sýna ferðamönnum lífið þarna niðri.
Nú kann þessi drengur fínustu ensku og getur fengið margfalda summu frá þeim tíma sem hann kepptist með föður sínum um það að ná nokkrum silfurmolum út úr göngunum á undan öðrum hópum. Samkeppnin er jafnvel það mikil þarna að það hefur komið fyrir að „óvart" hefur verið sprengt nálægt mönnum sem eru við það að komast að sömu silfuræðum og annar hópur. Blessunarlega eru þetta undartekningartilfelli en þetta er alveg inni í dæminu, allt er gert til þess að bjarga sér og sínum. Í lok námuferðarinnar, eftir að hafa smokrað okkur og skriðið um þessar ótrúlegu vinnuaðstæður hittum við einn námumann sem hafði þá unnið í 12 tíma og var á leiðinni út. Dagsverkið var ekki í verra lagi, var hann að drösla þarna út 40 kg af grjóti og málmum, silfur fyrir sem nemur um 1.500-2.000 krónum (ekki mjög góð gæði sem hann fann kallinn) og tin fyrir 2.400 krónur þannig hann gat ekki verið annað en sáttur! Gáfum við þessum fína manni dýnamítið okkar, restina af drykkjarföngunum og kókalaufunum áður en við skriðum sjálf út, sátt með að komast í sólarljósið án þess að hafa misst vitið. Öryggi þarna er ekki neitt, fjórar manneskjur úr hópnum höfðu snúið við fljótlega sökum innilokunarkenndar og hita en komumst við fimm í gegnum þetta fyrir rest á lífi.
Bestu þakkir fá:
- Góðir leiðsögumenn
- Hressir námumenn sem við hittum
- Djöfullinn sjálfur sem VIÐ námumennirnir tilbiðjum
- Kéllingin sem seldi okkur kókalauf
- Kókalauf í miklum mæli
Eftir þessa lífsreynslu fórum við í bæinn og röltum um risa útimarkað og var greinilegt að þarna hafði fólk ekki séð jafn mikið af tveggja metra hvítum túristum og á mörgum öðrum stöðum sem við höfðum farið á til þessa. Við ákváðum að eyða ekki meiri tíma þarna en þörf var á, þessi hæsta borg heims er í 4090 metra hæð og vorum við tilbúin að fara í local rútu til Uyuni til þess að lækka aðeins hæðina, um eingunis 6 tíma ferð var að ræða en... þvílík horbjóðinsferð sem átti eftir að bíða okkar!!!
Comments
Úff! Ekki spennandi líf að vera innilokaður í holu eða fullur stærstan hluta lífsins, spurning hvort er verra? Fjöllin freista nú meira. Gott að buffð kemur enn og aftur við sögu.
Hvað er það með þessi coca lauf...veit að ég er hrifin af grænmetis og plöntuáti en.....er þetta í lagi?
Nú er ég búin að ná ykkur í blogginu, föstudagurinn langi nýtist vel að þessu sinni, já og gleðilegt sumar, þó auðvelt sé að gleyma því hér að það sér komið.
Þetta virðist ekki vera mjög leiðinleg ferð hjá ykkur krúttin mín:*
Himmi ertu samt ekki örugglega mikið a typpanum þarna?
Snilld að vanda það sem frá ykkur kemur. Á Bakkafirði er sumar og sólarlagið í gærkvöldi tilkomumikið.
Bestu kveðjur Pabbi ( skipstjóri á Hróðgeiri HVíta N.S. 89 )
Jahérna þið sækið aldeilis í ævintýrin :)
Þið eruð ótrúlega huguð og reynið greinilega allt sem í boði er. Ég held að ég hefði ekki látið hafa mig niður í þessar námur, burtséð frá öllum coca-laufum....... Og ég spyr eins og Freyja; er bara allt í lagi að tyggja þessi lauf og ???? Gangi ykkur vel mín yndislegu - knús og kossar.
Ég fékk innilokunarkennd bara við það eitt að sjá myndir af þessum göngum í námunni! djísús! Merkilegt hvernig lífið er öðruvísi þarna....
Það er eiginlega bara sorglegt að lesa um líf námuverkamanna og engan veginn hægt að ímynda sér hvernig þetta er. Hlýtur að hafa verið mögnuð upplifun fyrir ykkur að kynnast broti af þessu ! Hugsa til ykkar núna um páskana og spái í það hvernig páskarnir séu hjá ykkur :) Annars er ég búin að vera að hlusta á beina útsendingu frá "Aldrei 2011" í útvarpinu og kvöld og strax farin að skipuleggja ferð okkar þangað að ári :)
Koss og knús :*
Já þetta virðist heilla þá suma, þeir sem byrja ungir nú á dögum eru að ég held líklegri til að sjá aðra kosti í stöðunni og leita á ný mið. En gömlu jálkarnir eru ekkert að fara að hætta í þessu núna, búnir að rússta í sér öllum líffærum útaf eiturgufunum og líkamanum útaf erfiðisvinnu í hörmulegum aðstæðum. Annars eru Cocalaufin líklega það sem heldur í þeim lífi. Meinholt, einfalt og ódýrt. Fínasta grasmeti, svipaða virkni og kaffi en ekki eins óhollt. EN það er annað mál að hægt er að nýta þau í annað en að jappla á þeim. Því þegar búið er að blanda við þau En þegar búið er að blanda við þau cement, gasolini, battery acid, caustic soda og fleiru áhugaverðu ógeði sem ég man ekki þessa stundina þá er fólk komið með eiturlyf í hendunar... Það er allt of dýrt fyrir námumennina ;)
Og Bryndís, engar áhyggjur... Sigrún gat keypt alveg nóg af súkkulaði þessa páskana! :)
Sjitt ég fékk svona flassbakk frá því að ég dó næstum þarna inni.... finn ennþá lyktina
Comment sökum opinberrar kvörtunar. Hafið það gott og gaman elskurnar. Sindri fræ og krúttin.