Uitgechilled
Trip Start
Feb 14, 2009
1
24
37
Trip End
Ongoing
Montevideo, Uruguay
Friday, April 3, 2009
Verrassend genoeg hebben we dus ook niet zo veel gedaan de afgelopen week. Beetje rondhangen, op het strand liggen bakken/verbranden, veel tijd om met elkaar te babbelen, boekje lezen, dat soort dingen. Op de eerste dag hebben nog wel dapper het hele dorp grondig verkend, maar dat duurde ook maar tien minuten. Als we uitgingen, dan was het naar de taco corner. Goed voedsel trouwens. Een keer gingen we met zijn achten en we hebben alle taco´s en quesedillas gekocht en de keuken daarmee bijna een uur bezig gehouden. Alles tranquillo weet je nog. Op de derde dag hadden we het druk. We moesten verhuizen naar de grotere suite aangrenzend aan de onze, we moesten met de puppies knuffelen, lunch kopen in de supermarkt, uiteraard naar het strand, pfff... STRESS! 's Middags zijn we als beloning gaan paardrijden door het aangrenzende nationale park, dat was echt cool. Het mooie van paardrijden in Zuid Amerika is dat iedere keer de paarden groter worden, deze keer hadden we echt een paar uit de kluiten getrokken knollen. Daar konden we dus lekker mee over het strand crossen, maar eerst gingen we de natuur in. Het nationale park is omheind, maar als je een paar palen uit de grond trekt, kun je het hele hek makkelijk twee meter boven de grond uittrekken en zo kwamen wij dus ook binnen. Na anderhalf uur duin op, duin af, bukken voor rondslingerende takken, genieten van de palmbomen en af en toe een drafje, stopten we ergens langs de weg. Onze gaucho maakte de halsters van de paarden los en gaf ze een tik op hun kont: ¨jullie hebben tien minuten¨ en weg waren de knollen. De gaucho pakte een lekkere fles wijn en koekjes (hier dus ook altijd zoetigheid bij de hand) en ging even naar het toilet een eindje verderop. Tja, dan begin je je wel even achter je oren te knabbelen. Goed we hebben een basis overlevingspakket, maar geen vervoersmiddel meer en we hebben geen idee waar we zijn. Mmm... Gelukkig was de gaucho snel uitgezeken en konden we na nog wat hobbelen door de prachtige omgeving de paarden losgooien op het verlaten strand. GAAAAAAN!!!
Omdat Lisenka wilde voorkomen dat ze weer naar een voetbalwedstrijd moest (stand: paardrijden 3, voetbal 2), ben ik een dag later gaan surfen. Een van de gasten van het hostel, Santi, legde mij nogmaals de vergeten grondbeginselen van het surfen uit en dapper peddelde ik de golven tegemoet. Dat verging al snel overigens. Pfff... wat een werk zeg. Zeker het is absoluut cool als je een golf te pakken hebt en je behendig uit het water springt om hem te bereiden, maar dat duurt ook maar een paar seconden en wat een werk gaat er aan vooraf zeg. Alle verloren energie aan net-niet te pakken golven en dan weer tegen de stroming in terug peddelen, ondertussen golven die het nodig vinden om boven op jouw hoofd om te slaan... Nee, surfen is geloof ik niet echt mijn ding. Bovendien was ik gewoon te uitgeput om lang te kunnen peddelen. Al dat luieren is veel te hard werk. Het werd dus maar eens tijd dat we van onze luie kont afkwamen en weer eens wat van het continent gingen bekijken. En dus pakten we weer de bus weer richting Montevideo. Vijf uur hobbelen in een locale bus die stopt voor iedereen die zijn hand opsteekt is best een eind. Ter illustratie: op een gegeven moment konden we zelfs geen motivatie meer opbrengen voor solitaire op de mobiele telefoon, nou dat wil toch wat zeggen! Dan maar relaxt uit het raam kijken, wachten op de dingen die komen gaan en zo te zien doemt daar Montevideo weer op. Back in the big city.
