Mick komt eraan!

Trip Start Nov 01, 2009
1
9
28
Trip End Mar 16, 2010


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Tonga  , Tongatapu,
Monday, December 14, 2009

Daar komt ie aangevlogen, ons minivliegtuigje. Acht man past erin – als we onze handbaggage en zelfs onze jassen achterin het ruim leggen. Ik mag naast de piloot, met de videocamera in de hand, en zie terwijl we taxien dat de begraafplaats van Eua handig naast de landingsbaan is gesitueerd. Een paar honderd hobbelige meters verder stijgen we op, en een minuut of acht later landen we geruisloos op het vliegveld van Tongatapu. Ik heb de veerboot geen moment gemist. Voor de vliegtuigfanaten - ik heb de vlucht opgenomen, en ga nog proberen 'm te uploaden. Hij is alleen nog wat te lang voor Youtube.

Ik ga weer terug naar Keleti, en Pina komt me ophalen. We doen echter eerst nog een rondje stad en thuis, waar ik word voorgesteld aan haar oma, en waar ik de familiebegraafplaats te zien krijg. Niks mis met dit huis; zou niet misstaan op het gemiddelde Nederlandse bungalowpark met permanente bewoning. En dat bedoel ik niet cynisch. Dan vraagt Pina me of ik een stukje Tonga wil zien dat voor touristen meestal verborgen blijft. Ze neemt me mee naar het noorden van het eiland – golfplaten hutjes op modderige stukjes grond met autowrakken in de tuin. Ik had Tonga wel als arm gezien, maar nu snap ik waarom het officieel tot de Derde Wereld hoort. Triest gezicht.

Bij het hotel een luidruchtig weerzien met Kala, gemopper omdat het internet het niet doet, en een verbazingwekkend verhaal van de record-Zwitsers. De dame van het stel is aangevallen en gebeten door twee honden, en moet naar het ziekenhuis. En hun hut lekt. Het is inmiddels namelijk opgehouden met zachtjes regenen.

Ik heb Pina gevraagd om de beste kamer van het hotel te boeken, en krijg inderdaad een prima hutje. 's Avonds als ik wil gaan slapen blijkt echter dat ik niet de enige bewoner ben... Snel m'n spray gepakt, mis gesprayed, en de kakkerlak verdwijnt ergens in het keukenblok. Nu ben ik echt klaar met dit land. Van Pina krijg ik een hele sleutelbos om zelf een andere kamer uit te zoeken, en een half uur later begin ik aan weer een onrustige nacht. Maar omdat elk nadeel z'n voordeel heeft: ik weet nu dat dit soort landen, in basic accomodaties, niet voor mij is weggelegd. De volgende ochtend besteed ik daarom vooral aan het maken van leuke nieuwe plannen, waarbij ik wat kleine eilanden wegstreep van m'n lijst, daarmee vliegkosten bespaar en dus m'n budget voor de rest qua accomodaties wat op kan krikken. En ik heb nu meer tijd voor Nieuw Zeeland, en daar ging het me toch eigenlijk wel om.

Als ik daarna om half twaalf ('s ochtends!) wakker schrik op de bank in de lounge, zie ik buiten dat Mick toch wel erg dichtbij begint te komen. Volgens het nieuws op tv zijn er op Fiji vier doden gevallen, maar zou hij nu in kracht af moeten nemen. Buiten hoost het aan één stuk, maar echt stormen doet het gelukkig nog niet. Wel valt de stroom in het hotel uit. Een boom is ergens op een kabel gevallen. De reparateurs zijn ter plaatse, maar hebben natuurlijk niks om mee te zagen meegenomen. Met Pina breng ik ze een machete, en dan is het zo gepiept. Eten nu, doe maar gewoon een dikke vette hamburger, terwijl de wind nu heel behoorlijk aantrekt buiten. Ik hoop maar dat m'n vlucht naar Auckland morgen gewoon vertrekt.... En dan valt op heel Tonga de stroom uit.

We steken snel wat kaarsjes aan, en na drie kwartier is de stroom gelukkig terug. Ik wacht nog een uurtje, en ren dan door de stromende regen naar m'n kamer, die maar heel iets blijkt te lekken. Ik besluit in m'n kleren te slapen, voor je weet maar nooit, en terwijl de regen op het golfplaten dak beukt en buiten de palmen vervaarlijk zwiepen, slaap ik voor het eerst in anderhalve week ineens door tot zes uur.

De wereld ziet er vandaag een stuk vrolijker uit. Wind en regen zijn vertrokken, en de enige schade bestaat uit wat ontwortelde bananenbomen en afgerukte palmbladeren. Kala belt het vliegveld: vlucht gaat door, en vertrekt zelfs een uur eerder. Ik mag weg... En na een paar dikke knuffels van het personeel karren we richting vliegveld. New Zealand, here I come!
Slideshow Report as Spam

Use this image in your site

Copy and paste this html: