Beter laat dan nooit...

Trip Start Feb 03, 2011
1
22
30
Trip End Aug 01, 2011


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of South Africa  , Eastern Cape,
Tuesday, May 17, 2011

Aangezien ik erg achter loop hier snel weer even een update...

Speciaal voor pa en ma : extra veel foto's!!!!!!


Maandag 25 April

Vandaag zouden Merel, Desiree, Kevin, Heidi en ik richting Robertson rijden om daar een paar dagen samen door te brengen. Vanmorgen om 9u stonden Heidi en ik met onze auto voor de deur bij de anderen. Een uur later waren we onderweg. Geen probleem! Alles ging goed, totdat we voor Sunvalley Casino (Worchester) voor een stoplicht stil stonden.

Op een begeven moment hoorde we een hele raar piep, maar voordat we om konden kijken of elkaar konden vragen wat dat was kwamen we er al achter wat er was.
Onze auto werd enkele meters voortgeduwd door een andere auto en we belanden met de auto aan de andere kant van het kruispunt. 
Gelukkig gingen er geen andere auto's over het kruispunt, deze hadden we anders geraakt.

 Na enkele seconden stapten Kevin en ik uit de auto om naar de andere auto te lopen. Eerst gekeken of iedereen ongedeerd waren maar stiekem ook er zeker van geworden dat de mensen niet doorreden, dat is namelijk best gebruikelijk hier in Zuid-Afrika. 

Gelukkig had ook niemand in die andere auto iets en parkeerden zij de auto naast de weg.

De politie gebeld en binnen 5 min stond er een sleepauto die snel even geld wilde verdienen. De sleepauto hebben we dus weer netjes weg gestuurd maar Heidi heeft heel professioneel de politie te woord gestaan en de gegevens van de andere chauffeur genoteerd. 
Ondertussen waren Merel, Desiree en ik vooral bezig met flauwe grappen maken, kou leiden en een wc zoeken.

Na ongeveer een half uur op de oprit van het casino te hebben gestaan kon de andere auto wegrijden, opweg naar Port Elizabeth.

Echter kon onze auto niet verder rijden en hebben we deze naar de parkeerplaats van het casino gereden. De achterbumper was doormidden, de achterklep had een grote deuk en de hele kofferbak had een nieuwe vorm gekregen.

De bumper had tegen onze band aangeschuurd waardoor we eerst de bumper moesten verwijderen en vervolgens de band moesten vervangen. Echter deden we dit niet zelf, het personeel van het casino wat op de klap was afgekomen verwisselde de band voor ons, terwijl we toekeken en het ingeslagen proviand aan het op eten waren op een door ons meegebracht kleedje.

*vanaf nu rijden we een volkswagen Beetle totdat we een andere auto hebben*

Na dit alles zijn we terug gereden naar huis en hebben we het thuis gezellig gemaakt met een
 spelletje risk, een braai met afsluitend marshmellows boven het vuurtje...

Dinsdag 26 April

Aangezien we gister toch niet naar Robinson zijn gegaan voor een paasweekend weg had ik vandaag besloten uit te slapen. Rond 11u werd ik wakker, en rond dat tijdstip werd Heidi ook wakker.

Tijdens het ontbijt hadden we contact met Desiree, Merel en Kevin en besloten we om naar Canal Walk te gaan. Kevin stond ongeveer een uur later met zijn bolide voor de deur met Desiree en Merel gezellig in de auto zittend. Op naar Canal Walk dus! Canal Walk is een walhalla voor alle shop fanaten aangezien dit een groot winkelcentrum is. Echt ieder merk is er vertegenwoordigd. Eerst hebben we dan ook een rondje gelopen door dit winkelcentrum waarvoor je een dag moet uittrekken wil je alle winkels bezoeken. We besloten naar de film te gaan en dus zonder enige discussie kozen we voor een film vol humor (aangezien humor gister niet echt iets was wat we hadden).

Echter was ik de enige die tijdens de film niet kon lachen en terwijl de rest aan het bulderen van het lachen was, kon ik alleen maar een klein glimlachje op mijn gezicht toveren.

Nadat Kevin, Heidi en mij weer thuis had afgezet ben ik in slaap gevallen na een vertrouwde aflevering van Will nd Grace.

Donderdag 28 April

Vanochtend om 11:40 zijn Christiaan en Yannick ik het vliegtuig gestapt richting Londen, waarna ze door zullen vliegen naar Kaapstad. Deze dag stond dus vol met spanning en de allerlaatste voorbereidingen voor het verblijf van de jongens.  

Zo heb ik gezorgd voor schoon beddengoed voor beide, het huis schoongemaakt maar me vooral proberen niet druk te maken (alsof dat lukt). Het rare is dat ik helemaal nog niet echt doorheb wat ik allemaal ga doen en meemaken. Tegenwoordig is Zuid-Afrika mijn wereldje en leven zij in mijn "oude" wereldje. Nu krijg ik mensen over in mijn nieuwe wereldje, vanuit mijn oude wereldje, dat voelt van de ene kant erg raar, maar van de andere kant ook erg fijn.

Ik weet nu dat wanneer ik terug ben ik mijn verhalen kan delen met anderen en dat sommige van hem me ook zullen begrijpen wanneer ik het over het kantoor heb, mijn appartement en de mensen om me heen.

Vrijdag 29 April

Afgelopen nacht net zo slecht geslapen als de andere nachten, dit keer komt het echter waarschijnlijk door de zenuwen…

Om 7u stond ik onder de douche en om kwart voor 8 stapten Heidi en ik in de auto. Eerst nog snel even tanken (shit dit mag niet te lang duren, anders komen we te laat!!) En daarna snel door naar Cape Town International Airport .

Ik had Christiaan beloofd een helium ballon voor hem mee te nemen, echter kon ik deze niet vinden op het vliegveld en moest ik hem teleurstellen. Rond kwart over 8 vond ik mezelf voor de schuifdeuren van het vliegveld en bedacht ik me hoe het moet gaan voelen voor mijn ouders wanneer ik over 3 maanden op Schiphol arriveer. Na ongeveer 10 minuten gewacht te hebben kwamen de jongens door de schuifdeur gelopen. Na een welkomsknuffel zijn we richting de auto gestapt (de nog steeds kapotte auto) en besloten we eerst een rondje Kaapstad te doen.

We besloten eerst te genieten van een ontbijt/lunch in Waterfront. Op deze manier zouden de jongens ook meteen Anne kunnen ontmoeten aangezien die samen met haar vriendin Linne in waterfront aan het winkelen was. We besloten te lunchen in een restaurant met uitzicht op

We hebben de jongens naar verschillende uitkijkpunten genomen zoals Signal Hill en een eindje de Tafelberg op. Echter kon ik de jongens niet echt verbazen en leken ze alles wel ok te vinden. Dit kwam misschien mede door de dikke mistwolken.

Voor het diner wilde ik eigenlijk naar Blouberg rijden en daar bij Spur gaan eten aangezien je daar een geweldig uitzicht hebt over de zee en aan de andere kant Waterfront ziet met haar lichten. Echter kregen we deze niet gevonden en zijn we bij Cazoo geŰindigd. Hier hebben we echter wel genoten van een heerlijk diner.

Weer thuis gekomen hebben we genoten van een drankje op het balkon waarna ik weer heerlijk in slaap viel J.

Zaterdag 30 April

Deze ochtend had ik verwacht dat de jongens moe zouden zijn en daarom had ik niets gepland behalve uitslapen!

Rond de middag werden we allemaal wakker en maakte ik voor ons alle een ontbijtje.

Hierna zijn we naar the Castle of Good Hope gereden. Dit is de eerste plek waar de Nederlanders een nederzetting in Kaapstad hebben gebouwd.  Het was raar om hier te lopen en te weten dat er enkele honderden jaren geleden Nederlanders deze plek hebben gebouwd. Echter was het wel vet om te zien en erg mooi. “Moe nie op die dak loop nie”, was toch een van mijn favoriete bordjes die ik had gezien.

Na dit korte bezoek zijn we het centrum van Kaapstad in gegaan en hebben we daar gelunched en gewinkeld.

Hierna zijn we over de Ou Kaapseweg gereden. Dit is een weg die leidt tot een mooi uitzichtpunt over de stad. Daarnaast is dit de eerste weg die leidt naar kaap de goede hoop vanuit Kaapstad en bevinden zich veel verkopers van braaihout aan de kant van de weg, en braaihout is wat we nodig hebben voor vanavond.

Na het braaihout gekocht te hebben reed ik naar huis met een kofferbak vol hout. Thuis aangekomen namen we een deken, gooide we al het hout in een deken en tilde Christiaan en ik het hout zo de trap op. Terwijl Heidi en Christiaan de braai warm maakte, zorgde Yannick en ik voor het keukenwerk.

Na ongeveer 45min zaten we allemaal aan tafel te genieten van elkaar en van het eten.

Echter kon dit niet te lang duren aangezien vandaag Koninginnendag wordt gevierd in Nederland! Dit feest moet natuurlijk ook in Kaapstad worden gevierd aangezien daar erg veel Nederlandse studenten zijn.

Gekleed in onze oranje shirts, schoenen met oranje schoenveters en alle een oranje horloge stapten we in de auto. Bob (onze vaste taxichauffeur) wist niet wat hij zag toen hij die gekke oranje Nederlanders aan zag komen. Echter was Tommies sportbar geheel oranje aangekleed en voelden we ons al snel thuis.

Na een tijdje smste de docent die me eerder deze week had bezocht me en al vrij snel daarna melde ze zich in het cafÚ. Het was heerlijk om een avond te vullen met Nederlandse muziek, andere Nederlandse mensen maar vooral met mensen om wie ik geef om me heen (Heidi, Yannick en Christiaan)….

Rond de klok van 3 was het feest leuk geweest en kwam Bob ons weer halen en bracht hij ons netjes naar huis waarna we alle heerlijk in slaap zijn gevallen.

Zondag 1 Mei                                                                 

Aangezien gister een erg inspannende avond bleek te zijn geworden, sliepen we ook deze dag weer uit. (De smoes die ik maar al te graag gebruik is dat de jongens last hadden van een jetlag..)

Rond de klok van 12 waren we echter geheel klaar om naar de Boulders Pingu´ns te rijden in Simon's Town. Deze enige pingu´nkolonie in Zuid-Afrika mag ik natuurlijk niet overslaan in mijn poging om de jongens al het mooie van Kaapstad en omgeving te laten zien. Ik was erg blij te horen dat de jongens nu meer onder de indruk waren van Kaapstad. Het bleek toch door de zon te komen aangezien de zon deze dag zichzelf maar al te graag liet zien, en gister verstoppertje speelde.

Aangekomen bij Boulders Beach (waar je 4 euro p.p. betaald om een strand te betreden wat normaal vol staat met pingu´ns) kwamen wij tot de ontdekking dat de pingu´ns verstoppertje speelde met de zon, en de zon nu diegene was die de pingu´ns mocht zoeken. Wij konden deze namelijk niet vinden! Na wat klimwerk op de grote rotsen zagen we een pingu´n in de verte. Een beetje teleurgesteld liepen we weer naar de auto, tijdens de terug weg stonden we opeens oog in oog met een pingu´n en dat op ongeveer 1m afstand. Die was vast en zeker al gevonden door de zon J.

Hierna reden we door naar kaap de goede hoop waar we eerst de gebruikelijke fotosessie hebben gehouden met het bord, dit ter bewijs dat we echt op dit punt zijn geweest waar de Atlantische oceaan de Indische Oceaan ontmoet.

Hierna parkeerden we de auto op een hoger gelegen gedeelte waarna we weer naar het strand liepen waar ik vorige keer met Linne, Anne en Heidi ben geweest. Echter was het vandaag al later op de dag en kon de zon dit strand niet meer bereiken. Hierdoor was het een stuk kouder en ook meteen minder aangenaam. Daarom zijn we na ongeveer 15min weer terug gegaan naar de auto.

Op de terugweg  besloten we uit te gaan eten. We stopten daarom bij de Mac Donalds waar Yannick en Christiaan erachter kwamen dat een menu hier ongeveer 3 euro kost, maar je er dan wel een stuk langer voor moet wachten. De Afrikanen werken niet snel!!!

Na een heerlijk avondmaal heeft Heidi een kampvuur gemaakt in de braaibak en hebben we de avond doorgebracht aan het kampvuur met een spel. Gevormd in paren gingen we de strijd aan met het ander paar. Het spel begint met het opschrijven van 10 bekende Nederlanders. Deze schrijf je op 2 briefjes en aan beide personen van het ander paar geef je een van die briefjes. De bedoeling is dat je zoveel mogelijk van de bekende Nederlanders laat raden door diegene met wie je het paar vormt in 2 minuten.

Leukste van deze avond was…. Dat ik al de 3 de potjes die we hebben gespeeld….. HEB GEWONNEN…

Ik ging deze nacht dan ook weer in met een glimlach.

Maandag 2 Mei

Voor het eerst sinds ik met Christiaan op een kamer slaap hebben we geen tijd om uit te slapen. We gaan vandaag de Tafelberg beklimmen! Meteen nadat mijn wekker ging ben ik gaan kijken of de berg niet bedekt was met wolken want dan had ik weer terug kunnen kruipen in mijn bed.

Echter was dit niet het geval en stond ik na een stevig ontbijt weer met mijn klimoutfit onder aan de berg in Kirstenbosch. Dit keer werd ik begeleid door Christiaan, Yannick en Christin.

Aangezien dit weer precies dezelfde klim was als ik al een keer had gedaan wist ik wat ik kon verwachten, wat me erg hielp met inschatten en verdelen van mijn energie. Het mooiste van deze klimtocht vond ik het enthousiasme waarmee de anderen naar boven gingen. Steeds werd het uitzicht mooier en merkte ook steeds merkte ik de bewondering van hen groeien. Daarnaast was het fijn om even te kunnen kletsen met de mensen afzonderlijk aangezien je eigenlijk automatisch gaat klimmen in paren.

Boven aan de berg gekomen besloten we eerst naar het hoogste punt van de berg gegaan voor de nodige foto’s waarna we naar het restaurant en de kabelbaan naar beneden gingen. Echter vonden de wolken ook de weg naar de top van de berg en zagen we toen we bij het restaurant waren aangekomen nog maar 5m. Hierdoor gingen de gondels niet naar boven/beneden en besloten wij om ook naar beneden te klimmen. Gelukkig hoefden we niet eerst 2u te lopen naar het punt waar we de kirstenbosch route naar beneden zouden moeten lopen. Dit omdat Heidi ons vanmorgen had afgezet en desgewenst ons ook op een andere plek zou kunnen ophalen.

Zo gezegd, zo gedaan, en ongeveer een kwartier later waren we bezig met een afdaling die uit zou komen bij de kabelbaan en dus ook bij een grotere weg. Deze afdaling was echter veel steiler dan de klim naar boven en leek meer op een gigantische, door rotsen gevormde trap. Yannick en ik besloten dat het sneller zou gaan wanneer we al rennend naar beneden zouden gaan en sprongen dan ook van de ene rots naar de andere. Dit bleek een stuk sneller te gaan, maar op een begeven moment vonden we het ook een stukje gevaarlijker. Daarnaast zorgde het ook voor meer klachten in de benen en na een tijdje liepen we dus net zoals Christin en Christiaan naar beneden.

Na weer een afdaling van ongeveer 2u zaten we moe maar voldaan te wachten op Heidi die ons weer op zou halen.

’s Avonds moest er natuurlijk gevierd worden dat we de Tafelberg hadden overwonnen en daarom ging ik met Anne, Heidi, Yannick, Christiaan en Christin uit eten bij Mama Afrika. Dit is een restaurant waar ze typische Afrikaanse gerechten serveren. Het originele plan om bij Marco’s te gaan eten (goedkopere versie van Mama Afrika) ging niet door, doordat deze gesloten bleek te zijn.  De weg naar het restaurant was misschien wel een van de grappigste auto ritten die ik ooit heb gehad. 6 mensen in een auto stoppen gaat makkelijk (zo bleek). Yannick, Christiaan en ik zaten op de achterbank en Anne lag op onze knieŰn.

Gearriveerd bij Mama Afrika bleek dat we ongeveer 20min aan de bar moesten wachten voor een tafel en dit deden we dan ook maar al te graag. Gewapend met een cocktail gingen we de wachttijd ten strijde, en ik kan je zeggen: We hebben gewonnen!
De 20min gingen erg snel voorbij en al snel zaten we alle aan een grote dinertafel. Daar zaten we dan tijdens onze triple date. Heidi en Yannick hadden een date deze avond, Christin en Christiaan deden hetzelfde (want dat bekt zo lekker) en Anne en ik mochten deze avond elkaar date noemen.

Het eten bij Mama Afrika is zeker de moeite waard. Ik heb geen idee wat ik die avond allemaal gegeten heb maar het was overheerlijk! Yannick zei altijd alleen maar witte wijn te drinken, echter vonden wij dat Zuid-Afrika een van de nieuwe wijnlanden is en daarom moest hij van ons rode wijn proberen. Sinds dat moment is Yannick verslaafd aan rode wijn J.

Dinsdag 3 Mei

Sinds gister is Yannick van de rode wijn en deze trent moet natuurlijk verder voortgezet worden. Gister had Anne voor ons geregeld dat Harold Titus (een taxichauffeur/tourleider) ons zou rondleiden door de wijnlanden van Stellenbosch.

Rond 10u zou Harold ons ophalen, echter was deze 20min te vroeg. Gelukkig hadden Yannick, Christiaan en ik ons op tijd klaar gemaakt en liepen we richting Harold. We hadden geen idee wat we van deze man moesten verwachten aangezien Anne hem had omschreven als: een oudere man, vol met tatoeages.  Echter bleek het een erg vriendelijke oudere man te zijn die ons behandelde alsof we zijn VIP gasten waren. De deuren werden voor ons open gehouden, hij wilde ons echt het hof maken (iets waar wij natuurlijk geen moeite mee hadden).

Allereerst nam Harold ons mee naar een wijnboerderij wat hij omschreef als de eerste wijnboerderij van Zuid-Afrika. Binnen hing dan ook het “bewijs” namelijk een certificaat getekend door een of andere man. Hier mochten we 6 verschillende wijnen kiezen, maar werden we het niet eens over welke wijn de lekkerste was. Dat belooft nog wat voor deze dag. (het is nu trouwens ongeveer 11u en dan hebben we al 6 glazen wijn geproefd).

De volgende stop van de tour was Spier Wine Estate. Eerst gingen we hier naar de Cheeta Sanctuary. Op deze plek worden cheeta’s opgevangen die niet meer in het wild kunnen wonen. Hier heb ik al eens een rondleiding gehad met Desiree, Merel en Heidi en daarom wilde ik deze keer graag in de kooi met de cheeta’s om een foto te maken terwijl ik dit beest aai. Zo gezegd, zo gedaan en ongeveer een kwartier later, na eerst onze handen en voeten ontsmet te hebben, stonden Christiaan, Yannick en ik in de kooi van dit beest. Zachtjes naar de achterkant van de cheeta lopen en op de manier gaan zitten zoals de mevrouw het heeft uitgelegd. Lief lachen naar de camera. Nog even de cheeta aaien en daarna was dit avontuur alweer voorbij.

Dat we dit avontuur hadden overleefd moest natuurlijk gevierd worden. Daarom besloten we ook bij Spier wine estate de nodige wijn te proeven. Echter kozen we hier alle 5 verschillende waardoor we in totaal 15 verschillende wijnen konden proeven. Heerlijke wijnen! Minder heerlijke wijnen! Maar ik heb er geen een uitgespuugd in de spuugbak, want dat is natuurlijk zonde J.

De jongens wilde graag 2 flessen wijn mee naar huis nemen en daarom kochten ze deze beide.

Na al dit wijn proeven wilde we graag wat eten en daarom besloten we te gaan eten bij Moy’s. Eerst kregen we “typisch Afrikaanse” gezichtsbeschilderingen. Waarna we een tafel uit mochten kiezen. De tafels stonden echter niet zomaar in een zaal. Nee deze stonden in boomhutten en op allerlei plekken. Waar we ook gingen zitten, privacy hadden we toch wel. Yannick’s droom was het altijd al om in een boomhut als deze te gaan eten, en daarom lieten we deze droom in vervulling gaan.

Het eten bestond uit typisch Afrikaanse lekkernijen en deze lieten we ons goed smaken na al die verschillende wijnen.

Na de lunch gingen we verder met de wijntour. Harold bracht ons naar een mega grote wijnboerderij (ben het aantal hectare vergeten, maar geloof me het was groot!!!) waar we snel moesten genieten van 5 verschillende wijnen.  Aangezien iedereen weer 5 verschillende koos hadden we weer uiteindelijk 15 wijnen wat de eindstand van deze dag bracht op 36 verschillende wijnen per persoon.

Na deze snelle wijnproeverij van 15 min begon de rondleiding en kwamen we erachter hoe wijn wordt gemaakt. Ik vond persoonlijk dit totaal niet interessant en heb geleerd dat ik liever wijn drink dan maak, maar om daarachter te komen moest ik natuurlijk wel eerst een rondleiding gedaan hebben .

Na de wijntour bracht Harold ons netjes naar huis en hebben we de avond eigenlijk niet veel meer gedaan aangezien we allemaal een beetje tipsy waren van de vele wijnen en we morgenvroeg gaan vliegen naar Port Elizabeth om vanuit daar de Garden Route terug te rijden richting Cape Town.

Woensdag 4 Mei

Vandaag is de dag! Vandaag vliegen Christiaan, Yannick, Anne en ik naar P.E. (Port Elizabeth). Om 11:35 zou ons vliegtuig vertrekken en daarom wilden we graag een uur van te voren op het vliegveld zijn. Alleen had Nazeem het geweldige idee om onze auto deze morgen mee te nemen zonder hier toestemming te vragen waardoor ik een beetje in de stress schoot. Nazeem gebeld en deze kwam zo snel mogelijk met een vervangende auto. Een kwartier later stond hij dan ook met zijn volkswagen Beetle voor de deur en hier propten we onszelf in. Heidi zou ons afzetten waardoor we geen parkeergeld moesten betalen.

De reis met de volkswagen kever zal ik hier maar in 1 woord omschrijven: RAMP. Dat ding heeft maar 4 versnellingen, maakt super veel geluid en heeft totaal geen ruimte.

Op het vliegveld aangekomen checkte we ons snel in, waarna we gingen ontbijten bij de KFC. Heerlijk zo’n grote box met allerlei fastfood rond de klok van 11…

De vlucht was erg rustig en in P.E. aangekomen begroette de zon ons als eerste.

Snel even een auto huren (“snel”, duurt namelijk langer dan verwacht). En opzoek naar de binnenstad van P.E. Gelukkig hadden we ook een tomtom gehuurd waardoor het volgens ons geen moeilijke opgave kon zijn. Na ongeveer een kwartier rijden in onze Hyundai Atos kwamen we aan bij een Italiaans bed nd breakfast. Snel even de kamer bekeken en weer ongeveer een kwartier later waren wij de trots eigenaar van een eigen kamer! Christiaan en ik zouden in het een persoonsbed slapen en Anne en Yannick kregen het twee persoons bed. Dit omdat dit ons de aangenaamste optie leek (die avond bleek echter anders).

Port Elizabeth bleek echter de saaiste stad te zijn die ik heb meegemaakt (alleen zitten in een restaurant, geen mensen op de weg en totaal geen binnenstad.. Dat ik het niet de moeite waard vind deze te noemen). 
Slideshow Report as Spam

Comments

thuisfront on

leuk om te lezen dat jij je goed hebt vermaakt met de nederlandse vrienden, en bedankt voor de mooie foto,s op je site, kei skon tot over 74 dagen xxxx

pepers familie on

Hey ziet er weer allemaal goed uit. Vraag me af of je nog wel terug naar NL wil.
Groetjes
Patrick Marloes Elyse Lisanne en ??????

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: