Zuidwaarts

Trip Start Nov 29, 2005
1
17
27
Trip End Apr 28, 2006


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Chile  ,
Wednesday, March 8, 2006

Hola chicos y chicas,

Op dit moment zitten we achter een computer in Punta Arenas. Maar voordat we hier konden neerstrijken hebben we het volgende achterde rug. Op 28 februari 2006 hebben we Puerto Montt verlaten. We kunnen niet zeggen dat we het jammer vonden om daar weg te gaan. Dat was een plaats voor eens maar nooit weer.
Ondanks dat we Puerto Montt niet leuk vonden hebben we het er wel gezellig gehad. In onze vorige mail schreven we dat we met twee Australiers geluncht hadden. Zij vonden Peurto Montt al net zo erg als wij. Stel je nu het volgende even voor. Je hebt een boottrip voor 4 dagen geboekt. Op die boot kunnen 164 passagiers. Je ontmoet twee mensen in een hostel. Raakt daar toevalligerwijs mee aan de praat. Eet er wat mee, praat nog eens wat en komt erachterdat je in dezelfde hut zit.

Dat gebeurde dus met ons. James en Louisa (de twee Ozzies) bleken net als wij in hut 204 te zitten. Wij waren compleet verbaasd! We hadden namelijk al allerlei situaties bedacht en op internet gelezen. Van hutmaatjes die 4 dagen lang niets tegen elkaar zeiden. We konden eigenlijk pas geloven dat we echt bij elkaar in de 4-persoonshut zaten op het moment dat we ingecheckt hadden.

We hebben in de vorige mail vermeld dat de rugzak van twee mensen gejat was. Dat was de rugzak van Nick en Natasha, twee Engelsen. Met James, Louisa, Nick en Natasha hebben we fijn Puerto Montt uitgezwaait. Dat was om 00.00 uur īs nachts. Daarna hebben we drie dagen lang een geweldige boottrip gehad waarbij we veel met ons 6-en opgetrokken zijn.

Het schip waar we op zaten was de Puerto Eden. Dat schip is in Finland gebouwd en is in 1993 verbouwd. Dit schip heeft eigenlijk als hoofddtaak het vervoeren van goederen en vee. We hebben dus niet op een of andere luxe cruiseschip gezeten.Het vervoeren van passagiers is echt een bijzaak. De hutten waren net groot genoeg om je kont te keren.We waren daarom ook dolblij dat we James en Louisa al kenden. Zo hadden we alle vier het gevoel dat we toch een beetje een privehut hadden.

Het eten aan boord gebeurde in 3 shifts. De passagiers met de hutnummers in de 100, 200 en 300 mochten om de beurt komen eten. Wij zaten in 204 en konden met James en Louisa samen eten. Nick en Natash zaten in 105. Eigenlijk hebben we ons alleende eerste dag aan de shift gehouden en daarna lukte het ons steeds om ergens 6 plekken te versieren en samen te eten. Errug gezellig. Elke dag was er aan boord voorlichting over het een of ander, bijv. over de oorspronkelijke bewoners van het gebied of over de natuur. Voor zij die zich op dek verveelden werden er films gedraaid.

Wij hebben ons echt niet verveeld. Op de tweede dag zijn onze koppen aardig verbrand. Goed weer, lekker zonnetje en en geweldige omgeving. Overal bergen om ons heen, mooie uitzichten. Varen door de Chileense fjorden. Wij hebben strak naar het water zitten staren in de hoop om walvissen te zien. Dat hebben we helaas niet meegemaakt.

Dag twee zijn we īs avonds de oceaan opgegaan. Vooraf hebben we uitgebreide voorlichting gehad over hoe zeeziekte te voorkomen. Er werd zelfs omgeroepen om welk moment je het pilletje tegen zeeziekte moest innemen. We hebben niets ingenomen en dat bleek ook niet nodig geweest te zijn. Dag drie gingen we īs ochtends de fjorden weer in. Deze dag hadden we helaas minder weer. Regen en een straffe wind. Het weer waarbij de mutsen op, de handschoenen aan en de sjaals om moesten. Maar ondanks het weer was het ongelooflijk mooi!!!! We zijn bij Puerto Eden geweest. Die plaats kan alleen via het water bereikt worden. Twee keer per week komt het schip langs om de mensen daar te bevoorraden. In de buurt van Puerto Eden wonen ook nog wat oorspronkelijke bewoners van het gebied. We kregen te horen dat er momenteel nog 7 personen over zijn. Ze zijn te oud om zich voort te planten. Over niet al te lange tijd zal er dus weer een indianenras uitgestorven zijn.

Na Puerto Eden hebben we pinguins gezien. Die zaten gezellig met zijn allen op een klein eilandje. Daarnaast zeehonden gezien die voor de boot uitzwommen. Datzelfde deden kleine dolfijnen. Op een eiland lag een hele groep zeehonden. Toen dat bekend was kieperde de boot bijna naar een kant. Het hoogtepunt van dag drie was wel de gletsjer Pio XI.

Gletsjer Pio XI zagen we tegen 19.00 uur al liggen. Het was koud op het dek, erg, erg koud. Beetje veel regen erbij en wat mist. Bibberend op het dek omdat we ervan overtuigd waren dat we wel snel bij de gletsjer zouden zijn. Soms verdween de gletsjer in een dichte laag mist en gingen wij ons zorgen maken of we de gletsjer uberhaubt van dichtbij zouden kunnen zien. Dik een uur later lagen we ongeveer 50 meter vanaf de gletsjer. Het zicht was geweldig!!! Daarvoor was het bibberen meer dan waard! Wat een ijsmassa! Wit met turqoisblauw.....geweldig! Gletsjer Pio XI is de grootste gletsjer van Zuid-Amerika en die hebben wij toch maar mooi mogen zien!!! Het is ook een van de weinige gletsjers die nog steeds groeit. De meeste gletsjers worden alleen maar kleiner.

Dag 4 hebben we weer van mooi weer mogen genieten. Hadden we de dag daarvoor de dikke fleecetruien nodig, die konden we op dag 4 wel weer uitdoen. Het weer in deze regio is moeilijk te voorspellen. Er wordt wel gezegd dat je hier wel 4 seizoenen in 1 dag kan meemaken. Wij vinden het weer hier wel op het weer in Nederland lijken. Wij hebben tot nu toe vooral veel regenachtige herftsdagen meegemaakt. Daarnaast hebben we mogen genieten van de eerste zonnestralen in de lente en van een gematigd gure winterdag. Het grote verschil met Nederland is wel dat het hier zomer is!

Terug naar de boottrip. We hadden verwacht dat we tegen 7 uur īs avonds in Puerto Natales zouden aankomen. In verband met de gunstige wind waren we er al om 4 uur īs middags. De aankomst in Puerto Natales was wel bijzonder. Vanuit het niets, in een heel wijds landschap, lag daar opeens een stadje. Puerto Natales heeft ongeveer 20000 inwoners. Het grootste deel van de bevolking leeft daar van toerisme. Daarnaast is er een legerbasis en voor de rest vooral veel van niets. Dat het toerisme er groot is was duidelijk te merken aan de prijzen. Het eten is er 2 of 3 keer zo duur als in de minder toeristische gebieden.

Wij kwamen in een hostel terecht waarvan we sterk de indruk hadden dat het de eigenaren alleen om geld te doen was. De wcīs en douches waren errug goor. Vooral het tapijt om de wc stonk een uur in de wind en bij een diepgaander onderzoek (een snelle blik) bleken er ook lekker schimmels op het tapijt te groeien. Jek! Toevalligerwijs hadden de Ozzies ook bij hetzelfde hostel geboekt en konden we lekker met ons 4-en klagen.

Puerto Natales is zo toeristisch vanwege het nationale park Torres del Paine. In dat park zijn verschillende looproutes waarvan de meest gelopem route het zogenaamde W circuit is. Die tocht neemt een dag of 3 a 4 in beslag. Gezien onze conditie, het weer en het financiele plaatje hebben we besloten om twee dagen in het park door te brengen.
Een ding is wel heel duidelijk. Wil je naar het park neem dan vooral heel maar dan ook heel veel geld mee. Voor een hamburger tussen de middag mag je ongeveer 13 euro neerleggen. Prijzen in het park zijn wel 4 keer zo hoog als buiten het park. We hebben voor een overnachting in een dormbed 30 euro moeten betalen. Buiten het park betaal je voor een dormbed ongeveer 6 a 7 euro. De meeste reizigers die wij spraken klaagden over de onevenredig hoge prijzen. Dus wil je gaan...SPAREN!!!

We zijn met een bus naar het park gereden. Daar hebben we in het hostel ingecheckt en zijn toen gaan lopen. We hebben die dag iets gedaan wat we in Nederland nooit vrijwillig zouden doen. We hebben 8 uur lang gelopen waarvan ongeveer 7 uur in de stromende regen. Dat laatste zouden we thuis dus niet in ons hoofd halen. We wilden erg graag de Torres del Paine zien (graniet rotsgebergte van ongeveer 2800 meter hoog). Halverwege de dag realiseerden we dat we de Torres niet zouden zien. De lucht zat gewoon helemaal dicht.
Wij dachten jammer maar helaas.... Wonder boven wonder hebben we de Torres tegen een uur of 8 īs avonds kunnen zien. Wij helemaal gelukkig.
Ondanks de regen hebben we wel genoten van het landschap en de mooie vergezichten. Kleine waterstroompjes die van de bergen naar beneden kwamen (en alleen maar groter werden door alle regen). Donkere bergen met besneeuwde bergtoppen, turqoisblauwe meren, aparte bloemen.

Aan het eind van de dag waren we bekaf. IN het hostel hadden we geen licht op de kamer. Het hostel werkt op zonneenergie. Vooral erg handig wanneer het al 40 uur achter elkaar geregend heeft. Eerst klagen over het gebrek aan licht maar uiteindelijk hebben we het niet nodig gehad. Om 21.45 uur lagen we op bed en 10 seconden later waren we dik onder zeil.

Dag 2 hebben we het luxer aangepakt. We zijn die dag met een busje door het park gereden. Op die manier konden we alle hoogtepunten van het park in een korte tijd zien. We hebben het een en ander aan wild gezien. Op een parkeerplaats zagen we een grijze vos. Slim beestje komt daar om eten schooien. Weet niet of hij nog echt wild te noemen is maar aaien moet je zeker niet doen. Flamingoīs gezien. Nog steeds heeft Marit-An de idee in haar kop dat flamingoīs in een fijne warme tropische omgeving moeten zitten. Komt o.a. door de vrolijke roze kleur van die vogels. Staan die beesten gewoon in ijskoud water!!! brrr. Guanacuīs, een soort lama, gezien. Een nandu, een struisvogelsoort, en zwartnek zwanen. Dat zijn zwanen die een zwarte kop en nek hebben en een wit lijf.
Langs een paar turqois blauwe meren gereden. De meren hebben die kleur omdat het water in de meren het smeltwater van de gletsjers is. Het is ijskoud water waar geen vis in zwemt.

Wij hebben een poging gedaan om gletsjer Grey te zien. Om die te kunnen zien moesten we over een landtong lopen. Dat was bijna onmogelijk om te doen. We hebben op dat stukje land kennis mogen maken met de sterke winden die in dit gedeelte van Patagonie waaien. Het was bijna onmogelijk om rechtop te blijven staan. We hebben even een glimp van de gletsjer opgevangen voordat we weer bijna omver geblazen werden. Fotoīs maken was er niet bij. Onmogelijk om het fototoestel stil te houden.

Ondanks regen en wind hebben we ontzettend van het park genoten. Geweldig om daar rond te lopen en de elementen van de natuur te trotseren!

Vanuit Puerto Natales zijn we gisteren in Punto Arenas aangekomen. De wind waait hier ook goed. Gisteren scheen de zon. Was het net als een goede lentedag in Nederland. Vandaag hebben we wel weer een fleecetrui nodig en lijkt het meer op een winterdag. De wind die vanuit Antartica komt waait hier goed.

Morgen vertrekken we naar Ushuaia. Het doel van deze reis voor Marit-An. Ushuaia presenteert zichzelf als de meest zuidelijkste stad van de wereld. Eigenlijk ligt Puerto Williams in Chilie zuidelijker. Dat schijnt eigenlijk een gehucht te zijn. Op dus naar de zuidelijkste stad van de wereld!!!!!!

Zij die zuidwaarts gaan zeggen SALUDO!!!!

Julius en Marit-An
Slideshow Report as Spam

Comments

natalie1
natalie1 on

bedankt voor je kaartje!!!!
hallo wereldreizigers,

Wat leuk om een kaartje helemaal uit Chili te krijgen. De ouderwetse ansichtkaart blijft leuk!
Met ons in Vleuten alles goed. Zijn vorig weekend heel avontuurlijk naar de Belgische Ardennen geweest met z'n drietjes. Is even wennen met een kind op je hotelkamer!
Tijmen gaat als een speer. Voor dat je het weet gaan ze naar school, haha!
Nee het is echt genieten zo'n kleintje. Ik verlang wel naar wat beter weer, dat je lekker naar buiten kan.

Geniet lekker van jullie reisavonturen, want ook dat gaat hard het is al weer maart.

Liefs Natalie (en Michiel en Tijmen natuurlijk ook)

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: