Touchdown, CAMBODIA!

Trip Start Nov 06, 2011
1
9
10
Trip End Jan 31, 2012


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Cambodia  , Khêtt Rôtânôkiri,
Thursday, December 29, 2011


Hier ben ik dan, waar me hele reis eigenlijk om draait, Cambodja.
Het heeft een tijdje geduurd voordat ik dit post, maar in dit verhaal komen jullie dus achter waarom.
Maar eerst, laat ik beginnen waar ik laatst gebleven was.
Ik had dus mijn weekje alleen heel goed overleefd. Ben heel blij dat ik de domme, nee wacht,
laat ik zeggen irrationele keuze, had gemaakt om terug te gaan naar Vang Vieng.
Daardoor had ik namelijk echt een leuke tijd gehad op me laatste overgebleven dagen in Laos.
Kwam vooral door de mensen die ik had ontmoet; een mede 19-jarig Nederlands meisje, een Britse vrouw en Britse jongen, een jongen uit de VS en 2 Australische jongens, of eigenlijk maar 1, want de ander was waarschijnlijk een Ier die heel graag een Australier wilde worden - daar zijn we nog niet helemaal uit. Mijn groepje dus voor de laatste momenten. We had a blast! Daardoor vergat ik dat ik alleen reisde en wilde ik ook daar langer blijven. En bijna hadden ze me overgehaald, maar ik was verstandig en kon niet wachten om Xanthe te zien. Het was niet alleen door hun company, maar ook omdat we achterkwamen dat er nog zo veel mooie dingen te doen en te zien zijn daar in Vang Vieng. Het is alleen maar goed, want nu heb ik nog meer redenen om terug te komen.
Toen was het weer tijd om me weer voor te bereiden voor de busreis; met me backpack, sandwich, pancake en oreo's ging ik dezelfde route nemen voor de 3e keer. Ook al begon ik dingen te herkennen vond ik de 30uur durende busreis nog steeds leuk. Onderweg had ik ook voor het eerst een zonsopgang meegemaakt hier! Ok, ik had het maar half gevolgd omdat ik af en toe in slaap viel, maar had de schoonheid ervan zeker niet gemist. Het mooie ervan was, het was niet gepland; ik lag dus in een sleeperbus en mijn partner voor de nacht was weg (ik weet niet of ik het al eerder heb uitgelegd, als je in je eentje bent, deel je je sleper met een vreemde - heeeel leuk). Ik schrok dus een beetje wakker omdat ik gewoon zo luxe in mijn eentje lag, keek naar buiten en zag de zonsopgang, prachtig.
Na 30 uur, 4 bussen, getreuzel bij de Lao-Cambodia grens en veel "you Lao? you Cambodia?" geduldig moeten beantwoorden, was ik eindelijk in Phnom Penh en zag ik Xant! Ons avontuur samen kon beginnen. Helaas begon het niet gelijk, omdat we allebei moe waren die avond en we de volgende ochtend om 6 uur alweer een bus moeten pakken naar Ban Lung. En hier is weer een grappig stukje. Ban Lung ligt dus best dichtbij de grens. Raad eens welke? Klopt, de grens met Laos. Dus ik heb ongeveer die laatste 10uur van de busreis niet nodig gehad, sinds ik de volgende dag hetzelfde aantal uren, op dezelfde route weer in de bus had moeten zitten. Het verschil is dat het met Xant zou zijn. Het had me ook weer wat geld kunnen besparen. Ach ja, zo zag ik Xant eerder en heb ik een stukje PP kunnen zien.
Dus, de volgende dag naar Ban Lung, waar we moeten zijn voor de voorbereiding van lesgeven.
In het kleine stadje is er een markt, en dat is dan de highlight van het stadje. Maar om Ban Lung heen zijn er veel mooie dingen te zien, iets van 3 watervallen en 2 meren. Xant heeft 1 waterval gezien, ik heb dus gezegd dat ik niet meer ga betalen om een waterval te zien en dat had ik dus ook niet gedaan. Wel was ik mee naar het meer, echt een plaatje. Ban Lung ligt in een remote gebied dus er zijn niet veel toeristen, maar de helft van de toeristen die hier rondlopen zijn Nederlanders - hilarisch.
Maar goed, na het inslaan van eten en allemaal spullen meegenomen van the UWS (de organisatie voor wie we werken) gingen we naar het dorpje. Het was een uur rijden van Ban Lung. The village Kak. Het is letterlijk een dorpje zoals je een dorpje voorstelt, en geen Nederlands dorpje zoals (kies zelf maar een Hollands dorpje). Ik bedoel dus een dorpje zonder elektriciteit, met een bos omheen, waar mensen tussen de dieren leven zoals varkens en kippen. En hier is het leukst gedeelte; geen wc. When nature calls, you answer it… in nature. If you know what I mean. Niets is modern daar, behalve een paar scooters, maar dat is heel common hier in Azie. Onze dagen in het dorpje zien er zo uit:

06:00 wakker worden
06:30 ontbijten (noodles)
07:00 school begint
10:00 ons uurtje met de kinderen
11:30 lunchen (noodles of rijst met ui, wortel, komkommer en kool - want zij blijven voor lang goed blijkbaar)
12:30 knutselen of chillen in de hangmat onder de school
16:00 douchen bij de put (Ja, daar haal je water om te koken en af te wassen EN daar douche je dus ook, bij de put tussen de varkens en kippen. Echt een mooi gezicht.)
17:30 avondeten (zie lunch)
19:00 rond deze tijd komen de kinderen weer om of gewoon te chillen of les te krijgen
20:30 in de hangmat liggen en slapen!

Zoals je ziet, veel doen we niet. Het lukt ook niet als het maar ongeveer 11/12uur licht is en de helft daarvan de zon erg brandt dat het moeilijk is om te bewegen en we daarom maar in de hangmat liggen die uren. En voor mij vind ik het nog moeilijker door het eten. Zo veel variatie hebben we niet EN er is geen vlees. Was weer eens een weekje vegetarisch. Toen we weer even terug waren in Ban Lung om weer eten in te slaan zocht ik dus gelijk naar vlees. En ons boodschappenlijst zag er heel anders uit voor de tweede week. We hadden heel luxe geleefd. We namen brood en eieren mee. Honing en chocolade pasta en koekjes. Zo hadden we ons tweede week een stuk beter overleefd. Maar genoeg over eten. Ik wil over de kinderen vertellen. De bedoeling was dat wij zouden lesgeven, maar hoe cheesy dit ook klinkt, het voelt alsof de kinderen ons meer heeft bijgebracht dan wij hen. Het is ook echt zo. De belangrijkste wat ze ons hebben geleerd is appreciation. Zij waarderen school zo erg, dat maakt niet uit hoe warm het is, hoe lang of kort de les die ze krijgen, ze komen altijd naar school wanneer ze kunnen - dus wanneer ze niet moeten werken met hun ouders op de rijstvelden of als ze niet op hun broertjes en zusjes moeten passen. Zelfs het ontbreken van licht stopt hen niet van het leren. Zoals ik schreef kwamen ze na het avondeten gewoon terug, terwijl het pikkedonker is in het lokaal. Zoals ik daarnet ook schreef, er is geen licht en er waren niet genoeg kaarsen om de klaslokalen te belichten elke avond. Dus wat ze doen, wat ze graag doen zelfs, les krijgen voor de 2e keer op een dag in een donkere klaslokaal. Het was heel mooi om te zien, of eigenlijk vooral te horen.
Er zijn ongeveer 60 leerlingen die elke dag komen, tussen de 4 jaar en 14 jaar. Er zijn leerlingen die wat meer opvallen dan de ander, leerlingen die we gelijk al mogen en die we ook iets minder aardig vinden. Nu snappen we waarom sommige leraren een lievelingetje in de klas heeft. We hebben echt gemerkt hoe vermoeiend kinderen zijn, en nog erger wanneer je niet dezelfde taal spreekt. Ik dacht dat het een stuk moeilijker zou zijn, dat we hun taal niet spraken en zij geen engels, en vooral dat we de tweede week zonder vertaler daar zaten, maar je komt echt ver met gebaren taal. We werden ook gewoon vrienden met de leraar die een paar woordjes engels sprak en hebben leuke dagen met elkaar gehad. Ik had geen idee dat je zo veel lol met iemand kon hebben met maar zo weinig van dezelfde taal te spreken. Lachen is echt universeel, vooral elkaar uitlachen. Maar goed, ik dacht dat ik er meer moeite mee zou hebben, omdat het een drastisch verandering is qua leven. In het dorpje is het echt minimaal leven. Gelukkig was Xant een hele leuke company, ook al blijft ze een goof met haar opmerking van "oh, that's the first/second/third most producing rice" als iemand een Cambodjaans provincie opnoemt. Het is vooral fijn dat we van elkaar weten dat op cruciale momenten dat het ieder voor zich is, bijvoorbeeld, als een varken of een koe achter je aan rent, of als ons vertaler een halfuur lang kei hard vals zingt als ie net wakker is of wanneer er een groep bijen zoemt en je niet weet of ie dat doet omdat ie denkt dat we het mooi vinden of dat ie ons door probeert te irriteren en er maar 1 mp3 speler is. Ook fijn dat als we midden in de nacht moeten plassen, we elkaar kunnen wakker maken en samen naar buiten gaan tussen de krekels, slangen en weet ik veel wat. Meisjes blijven meisjes he, maakt niet uit in welk land we zijn, waar het ook is, mocht het een shopping centre of een bos zijn - aaaaltijd samen naar de WC.
Het was een heel mooi ervaring. Ik mis de kinderen nu al. We hebben besloten dat we sowieso hier nog terug moeten komen om ze weer te zien over een paar jaar. Ben benieuwd als ze ons nog herkennen. Xant zei dat we sowieso indruk maken omdat we buitenlanders zijn, maar ik lijk op een local, so I doubt that. Maar nu zijn we weer terug in Ban Lung en hoeven geen boodschappen te doen, omdat we morgen naar Siem Reap gaan. Vandaar dat ik nu eindelijk tijd heb om de blog te posten. Eerlijk gezegd ben ik heel zenuwachtig om morgen weer door te reizen. Toen ik in de eerste maand ging reizen dacht ik niet zo veel erover na, want je weet niet wat je kan verwachten en je doet het maar. En nu bleef ik op dezelfde plek voor bijna 3 weken lang en krijg gewoon kriebels als ik denk dat het weer tijd is om op tijd de juiste bussen te pakken en goedkoopste hostels te vinden, etc. Maar, ik heb er wel echt heel veel zin in!
Ik heb eigenlijk nog zo veel te vertellen, zoals wat we hebben gedaan met kerst terwijl we in het dorpje zaten enzo, maar dat deel ik allemaal wel persoonlijk met jullie wanneer ik terug ben. En ik claim de laptop nu al urenlang. Ik probeer volgende week al de volgende blog te posten, als het goed is vanuit het zuiden van Cambodja - Sihanoukville. Maar morgen eerst, Siem Reap!

Liefs,
Xant en ik
Report as Spam

Use this image in your site

Copy and paste this html: