Working 9 to 7
Trip Start
Jun 10, 2010
1
8
9
Trip End
Jul 07, 2010
La Plata, Argentina
Saturday, June 26, 2010
De WK-gekte houdt het land momenteel in zijn ban waardoor op een uur voor een match met Archentina en zijn beminnelijke Maradonna tot een uur erachter alles lam ligt: de winkels sluiten, op het werk is iedereen plots verdwenen, er rijden amper bussen en auto's op de anders zeer drukke straten (herinner je de uitlaatgassen!). Kortom, iedereen zit gekluisterd aan tv of radio, in Argentijnse plunje, of toch ten minste met een Argentijnse vlag of met zo’n enerverende - vinden ze zelfJ- toeter bij de hand. Zeer snel na iedere match hervat het leven zich echter weer en keert iedereen naar het werk terug om de verloren werkuren in te halen.
Mijn indruk van de Argentijnen op het vlak van arbeidsethos is dat ze graag en veel werken, maar zonder zich daarin op te jagen en zonder veel aandacht voor de tijd en het uur. What needs to be done, will be done! When, where, how, how long ... it does not matter, it’s all going to be fine! Het is overigens niet evident om concrete, duidelijke en stipte afspraken te maken met een gemiddelde Argentijn. Eén dag op voorhand plannen, is meer dan voldoende hier! En alle afspraken kunnen tot op de laatste seconde meegedeeld, gewijzigd, verzet, of verstoord worden door een probleem of (technisch) defect, zonder dat dit uiteindelijk het voorziene werk in gevaar brengt – de 'movil’ phone is daarom ook steeds binnen handbereik, nog veel meer dan bij ons. Als ik hun bijgevolg één sterke troef moet meegeven, dan is het wel flexibiliteit!
Maar ook zelfredzaamheid en veerkrachtigehid zijn hier broodnodig. De mensen in het lab moeten continue zelf allerlei technische en andere problemen oplossen, want om de haverklap is er wel weer iets dat niet meer werkt. De technicians komen overigens meestal niet opdagen en daar valt dus niet op te rekenen. Toch vind ik dat er weinig geklaagd wordt. Mica – de postdoc die in augustus naar Gent komt en op de foto hieronder- zegt dat ze wel veel klagen, maar als dat zo is, is dat wel meer gegrond dan bij ons. Aan de andere kant zegt Mica dat een Argentijn ‘loves to live with his problems’. Dat merk ik en ik denk dat ik gerust mag stellen dat de Argentijnen gemiddeld veel liever leven dan wij, en met volle teugen, ongeacht alle problemen die iedere dag op hun pad komen. Problemen worden op een positieve en relaxde manier benaderd: alles komt in orde, wanneer, dat zullen we wel zien...
‘Burocracia’ is ook één van die problemen: alles moet een lange papiermolen passeren die continue moet geheractiveerd worden. Een frappant voorbeeld hiervan is de wachttijd tussen de goedkeuring van een projectaanvraag – niet de indiening!- en de toekenning van het vereiste budget: deze wachttijd bedraagt gemiddeld twee jaar!!! Analia Abraham (de promotor van deze uitwisseling; zie foto hieronder) vertelde me dat ze herhaaldelijk naar de ‘money’ moet vragen, maar ze verliest hierbij niet haar enthousiasme en positieve drive: ik vind dat echt bewonderingswaardig (Analia doet me overigens aan Anita denken)! Als ik in het vervolg nog eens aanstalten maak om te klagen over de traagheid der dingen bij onze overheden, zal ik hier aan proberen terugdenken, en ook de problemen met zoveel liefde proberen aanpakken;-)
Deze week heb ik een presentatie over mijn werk in Gent gegeven en ik was gecharmeerd door de grote blijk van interesse en enthousiasme. Niemand voelt zich te beroerd om eender welk type vraag te stellen. @ Kim en Geert: Ik ga dit vanaf nu als voorbeeld stellen voor onze hernieuwde lab seminars! Na het lab seminar moest mijn lopende experiment nog beëindigd worden en was het zoals gewoonlijk ruim zeven uur in de avond. Het werk dat ik hier doe is nogal arbeidsintensief en het aantal meegebrachte stammen (17) bijgevolg ook veel te veel om tijdens mijn korte verblijf te baas te kunnen, maar ik probeer reeds zo veel mogelijk werk te verzetten. Ik mag hierbij niet vergeten vermelden dat ik continue geassisteerd of geholpen wordt door ofwel Micaela (Mica) of Fernanda (Fer) (zie foto’s), zeer goed meegenomen en ook zeer aangenaam! Bovendien beloven ze me zij na mijn verblijf het resterende werk te finaliseren. Meer collegialiteit kan een mens echt niet wensen!
Een moeilijk punt blijft echter het gebrek aan ‘puntualidad’. Niet dat ik mij hierin nerveus maak – dat heeft ook geen enkele zin- maar het geeft daardoor soms de indruk dat je op de gemiddelde Argentijn niet kan rekenen. Ondertussen weet ik dat dat niet waar is en ben ik daarin gerustgesteld, maar moet ik regelmatig dat ‘punctueel automatisme’ - ingebakken in hart en nieren- bewust onderdrukken.
¡Véale pronto!
Elisabeth
