Hoog bezoek

Trip Start Oct 02, 2005
1
15
24
Trip End Oct 08, 2006


Loading Map
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Bolivia  ,
Saturday, April 8, 2006

Wij zijn dus hoog, zr hoog bezoek. Dat merkten we maar al te goed tijdens onze tweedaagse toer langs een aantal onderwijsprojecten van Unicef in het Boliviaanse Chuquisaca-district, twee uurtjes rijden van Sucre. Met een grote witte Unicef-jeep werden we twee dagen in dit gebied rondgereden, vergezeld door een chauffeur en een tolk.

Kinderstoeltjes
De eerste dag begon verrassend; in een klein schooltje in het dorpje Molle Mayu werden we ontvangen met een heuse dansvoorstelling op het schoolplein door de kinderen, die vanwege het hoge bezoek allemaal in hun traditionele klederdracht waren gestoken. De twee bijzondere gasten uit Europa werden met hun grote lijven op twee miniscule kinderstoeltjes op de eerste rang geplaatst om al deze kunsten te bewonderen.

Na dit spektakel werden we uitgenodigd in de klasjes en bij de ouders van een aantal kinderen thuis. Dat thuis moet je je voorstellen als een piepklein lemen hutje dat dient als slaap-, eet- en woonkamer voor de hele familie, zonder elektriciteit en stromend water, waar moeder de hele dag op de grond achter een weefgetouw zit en vader zich 's avonds na een dag op het land meldt voor het diner. De tijd is hier echt stil blijven staan.
Om de kinderen te bedanken voor hun medewerking, hadden we onder meer een grote zak ballonnen meegenomen. Het bleek dat kinderen in Molle Mayu ballonnen erg leuk vinden; de rest van de middag werden we achterna gezeten door rennende, tandenloze moeders, hun baby's stevig aan de ontblote tepel vastgezogen, om ons duidelijk te maken dat ze toch echt recht hadden op nog meer ballonnen.

Ruud en Ria
De tweede dag begon nog verrassender. De ontvangst bij een iets grotere school (Calandaria) was buiten alle proporties. Alle 360 kinderen verzamelden zich (in de stromende regen dit keer) op het schoolplein, waar de bijzonder strenge directeur ons met luide stem welkom heette. Vervolgens werden we twee uur lang getrakteerd op traditionele dans, muziek en zang, begeleid door een mega-zenuwachtige juf met scheidsrechtersfluitje. Wij zaten op twee lullige stoeltjes als een soort Ruud en Ria Lubbers toe te kijken, als enigen onder een parapluutje dat werd vastgehouden door een van de kinderen, die deze taak door de directeur had toebedeeld gekregen. We voelden ons niet helemaal op ons gemak, maar dat mocht de pret niet drukken.

Hoe dan ook, het waren twee vermoeiende, maar waanzinnig interessante dagen. Wil je lezen waar het allemaal om was te doen? In het juni-nummer van Kinderen eerst, het magazine van Unicef Nederland, staat het resultaat. Kijk voor een abonnement op www.unicef.nl.

Poema
Inmiddels zijn we van al onze avonturen aan het bijkomen in Copacabana, een erg relaxed, prachtig gelegen stadje aan Lago Titicaca, het hoogst gelegen meer ter wereld. Als je hier in het zonnetje aan het water met een biertje over het meer zit te staren, valt alles van je af. Of de Inca's dat een paar eeuwen geleden ook zo hebben gevoeld, weten we niet. Die hadden namelijk andere dingen aan hun hoofd. De vraag waar hun eerste keizer was geboren bijvoorbeeld, om nog maar te zwijgen over de vraag waar de zon is ontstaan. Het antwoord op beide vragen vonden ze zo'n anderhalf uur varen van Copacabana, op Isla del Sol, een klein eilandje in het immense Titicaca-meer. Daar zagen ze de zon opkomen, dus waar de zon vandaan komt was al snel duidelijk. Op het eiland bevindt zich voorts een stuk rots, die met een beetje fantasie op een poema lijkt. We hebben de rots met eigen ogen gezien, en de logica ontgaat ons enigszins, maar uit deze rots is dus de eerste Inca-keizer ontsproten. Het is maar dat je het weet.

Hasta luego,

Eduard & Nicole
Slideshow Report as Spam

Comments

marjo
marjo on

leuk werkbezoekje!
zelfs nu nog aan het werk zeg! neem nog maar een lekker biertje.

vlietstriaan
vlietstriaan on

Bea en Alex
Klinkt als een echt VIP onthaal. Wel leuk maar misschien ook wat misplaatst? Ben benieuwd naar het stukje. Gr. Jeroen

gabrielle
gabrielle on

middelpunt
Best raar lijkt me om zo in het middelpunt van de belangstelling te staan. Schoolkinderen die dagen in spanning hebben gezeten, moeders die je achter na rennen. En toch aan het werk zie! Maar wellicht ook best leuk om tussen de ontspanning door ook een aan soort van werk te denken. Geniet ze en liefs uit Voorburg

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: