Bolhoedjes in Bolivia

Trip Start Oct 02, 2005
1
14
24
Trip End Oct 08, 2006


Loading Map
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Bolivia  ,
Thursday, March 23, 2006

Een landsgrens is een wonderlijk fenomeen. Een grens is (meestal) door mensenhanden getrokken, ogenschijnlijk lukraak, en toch is een grens niet alleen maar een stippellijntje op de kaart. De grens tussen Argentinië en Bolivia is er een tussen twee totaal verschillende culturen. Als je vanuit het Argentijnse dorpje La Quiaca over een brug naar het Boliviaanse zusterstadje Villazon wandelt, stap je letterlijk een andere wereld binnen. Tweehonderd meter lopen, en spijkerbroeken en T-shirts zijn vervangen door kleurrijke hoepelrokken en geweven lakenzakken met baby´s erin, honkbalpetjes door bolhoedjes en sigaretten door wangen vol met coca-bladeren. Ook de geur op straat is opeens veranderd van die van gebarbecued vlees in een onbestemd mengsel van kruiden en urine.

Hoog
Hoe dan ook, we zijn in Bolivia, het armste land van Zuid-Amerika. Bolivia is berucht om zijn velden vol met coca en om zijn politieke onrust (met de onlangs gekozen nieuwe president Evo Morales, een indiaan, lijkt de rust enigszins weergekeerd). Bolivia is ook het land van het hoogste van alles. Zo bevonden wij ons de afgelopen week in de hoogst gelegen stad ter wereld, Potosi (4100 m) en gaan we over een paar weken naar het hoogst gelegen meer ter wereld, Lago Titicaca (3820 m). Dat Bolivia ook de hoogst gelegen hoofdstad ter wereld heeft, klopt niet helemaal. La Paz (3660 m) is namelijk niet de officiële hoofdstad, dat is Sucre, waar we nu zijn.

Rustig aan
Dat het hier hoog is, merk je aan verschillende dingen. Zo denk je vaak: waar is mijn bier gebleven? Het is op deze hoogte namelijk een heel karwei om je bier onder een glas vol schuim vandaan te drinken.
Maar het kan nóg erger, want veel reizigers hier hebben serieus last van hoogteziekte en er gelden dan ook serieuze waarschuwingen om het rustig aan te doen. Dat laatste is voor ons niet echt een probleem, maar desondanks voelden we onlangs wel degelijk wat de hoogte met je kan doen tijdens een prachtige, vierdaagse toer vanuit het gemoedelijke stadje Tupiza. Samen met Gaby en Thomas, een leuk stel uit Tsjechie, en met chauffeur Gerardo en zijn vrouw Christina, reden we met een Toyota Land Cruiser uit 1984 door landschappen waar geen woorden voor zijn.

Het beroemdste onderdeel van deze toer is de zoutvlakte Salar de Uyuni. De zoutvlakte was al met al maar een klein onderdeel van een veel uitgebreidere tocht door de woestijn, langs schitterende lagunes met duizenden flamingo´s, door landschappen met bergen en rotsen en uitgestrekte velden vol met lama´s en baby-lamaatjes, door miniscule dorpjes die helemaal draaien op de zilver- en kopermijnen. Onbeschrijflijk.
Onderweg sliepen we in kleine lokale gemeenschapjes, vaak zonder electriciteit, zonder douche en met één of twee wc´s voor een mannetje of 50. Iedere dag stond Christina om 4 uur 's ochtends op om ons ontbijt, lunch en diner voor te bereiden. De ene dag zit je thuis in Leidschendam of in de kantine van T-Mobile op een broodje kaas te kauwen, nu zit je midden in de woestijn op een kleedje tussen de lama's van de heerlijkste gerechten te smullen. Het blijft bijzonder.

Duizelig
Zoals gezegd hadden we af en toe wel behoorlijk last van de hoogte. Je voelt dat je te weinig zuurstof binnenkrijgt, bent snel buiten adem en duizelig en na een paar passen begint je hart hevig te bonzen. Om met de hoogte om te gaan, kauwen de Bolivianen zelf op coca-bladeren en je ziet hier dan ook iedereen met een bolle wang vol coca-bladeren rondlopen.
In de beruchte zilvermijnen van Potosi, in de berg Cerro Rico, leven de mijnwerkers op deze coca - en op 99% alcohol. Ooit was Potosi dankzij de mijnen de rijkste stad van Zuid-Amerika, nu schrapen de mensen de laatste restje zilver uit de uitgeputte berg. De mijnen zijn een ware toeristische attractie in Potosi, maar nadat we vorig jaar een BBC-documentaire over de vreselijke ellende hier hadden gezien, hebben wij de Cerro Rico alleen van een afstandje bekeken. Het stadje Potosi is ook zonder deze deprimerende toestanden meer dan de moeite waard om een paar dagen te verblijven.

Inmiddels zijn we afgedaald naar een gezondere 2800 meter hoogte, naar Sucre, de officiele hoofstad van Bolivia. Sucre is erg leuk, levendig, gezellig en vol met frisse studenten. We kunnen ons dan ook moeilijk voorstellen dat het een paar uurtjes verderop weer armoe troef is, want in deze regio gaan we volgende week een paar dagen op stap met Unicef, naar een tweetalig onderwijsproject voor inheemse kinderen. Even omschakelen dus.

Hasta luego,

Eduard & Nicole
Slideshow Report as Spam

Comments

vlietstriaan
vlietstriaan on

adembenemend
Inderdaad, breathtaking. Leuk al dat lekkere eten, maar komt het wel op constante tijden. Moet er niet aan denken; hongerklop en hoogteziekte tegelijk... Keep on going, bikkels!
Gr. Jeroen en Joy

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: