De bevende bieb

Trip Start Jul 12, 2010
1
12
24
Trip End Sep 30, 2011


Loading Map
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow
Where I stayed
De bevende bieb

Flag of New Zealand  , Marlborough,
Wednesday, March 2, 2011

Zit je rustig in de bibliotheek van Hokitika je e-mail te checken, begint opeens de hele bieb heen en weer te schudden. Verschrikt keken we elkaar aan: een aardbeving? De oude man achter ons keek met een sombere blik op van zijn krantje: 'That must have been a big one in Christchurch.' Na de beving van september was hij wel gewend aan een paar flinke naschokken, maar dit was een ander verhaal. Een vreselijk verhaal, zoals we inmiddels weten. Godzijdank zaten wij een kleine 250 kilometer van Christchurch. Maar dat je zelfs op zo’n afstand de aardbeving kon voelen, is een angstaanjagend idee. Niet veel later stonden mensen op straat te huilen en hing er een bizarre Apocalyps-achtige sfeer. En nog steeds verkeert met name het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland in een soort shock (excusez le mot). Vlaggen hangen halfstok, en in de supermarkt sta je voor lege schappen: Christchurch is niet alleen het distributiecentrum van het Zuidereiland, ook gaan bronwater, brood en andere eerste levensbehoeften eerst naar de mensen die het daar nodig hebben.

Merkwaardige figuren
Anyway. Nog geen week eerder waren wij zelf in Christchurch om ons campertje op te halen. Een grappig en knus gevalletje met de toepasselijke naam ‘Freedom camper’. Daarmee toeren we nu door dit ondanks alles fabelachtig mooie land – eerst over het Zuidereiland, straks over het Noordereiland. Net als in Australië kamperen we hier zoveel mogelijk in de vrije natuur. En ook hier kom je dan merkwaardige figuren tegen.

Richard Holland is zo’n figuur, onze buurman-voor-één-nacht aan het betoverende Lake Tekapo. Richard – cowboyhoed, dito riem en laarzen – woont in zijn camper, samen met hond Royce, een reusachtige Deense dog formaat stierkalf. Pal naast de camper van Rich en Royce staat nog een tweede camper: daarin woont de vrouw van Rich. Rich heeft naar eigen zeggen namelijk ruimte nodig, en met Royce is het al vol genoeg in zijn camper. Rich en miss Rich eten wel samen in één camper, want Rich kan niet koken. De rest weten we niet, en dat houden we graag zo.

Black people
Figuren als Richard, en ook de inmiddels bekende Randy – Bassie – van Tassie, houden er vaak nogal dubieuze denkbeelden op na. Zo vertelde Randy ons destijds vol trots dat hij vaak mensen had geholpen die waren gestrand in de Outback van Australië. Met water en benzine bijvoorbeeld. Waar hij serieus aan toevoegde: ‘I even helped the black people.’ Heel genereus van Randy, want de Australische black people – lees: Aboriginals – waren zeker niet zijn favoriete bevolkingsgroep (‘They don’t even know how to shit on a toilet’).

Ook Rich heeft het niet op minderheden. Als Royce zijn tanden ontbloot en vervaarlijk begint te grommen, weet Richard het zeker: ‘Too many gays, too many black people.’ In het geval van Rich en Royce gaat het om de Nieuw-Zeelandse black people: de Maori’s. En dat is typerend voor een nog altijd diepgeworteld rassenprobleem aan deze kant van de wereld. Zowel de Aboriginals als de Maori’s zijn in elk geval vaak duidelijk te herkennen: aan de drank, veel te dik en zeer vroeg zwanger. Waarover later mogelijk meer, want de Maori-invloed is op het Noordereiland veel sterker aanwezig.    

Dolf en Lout
Zeven jaar geleden waren we ook al eens in Nieuw-Zeeland. Toen speelden twee boeken een grote rol tijdens onze reis: het prachtige The Bone People (in het Nederlands: Kerewin) van Keri Hulmes en Nieuw-Zeeland in een Rugzak van Dolf de Vries. Vooral Dolf was onze gids, want bij alles wat we deden of zagen, zeiden we tegen elkaar: dit hebben Dolf en Lout (Dolfs vrouw) toch ook gedaan?

Dus reden wij toen – en ook nu weer – net als Dolf naar Okarito, een zeer vreemd dorpje waar de schrijfster woont van dat andere boek, Keri Hulmes dus. Keri is een tikkie wereldvreemd, en heeft absoluut geen behoefte aan visite van bewonderaars, getuige het bordje voor haar huisje met de tekst: ‘Unless I know
you or you have contacted me DON'T COME IN! Kia Ora!’ Met daarnaast een ander bordje met: ‘Unknown dogs and cats will be shot on sight!’ Niet echt een uitnodiging om aan te bellen, dus als kleine kinderen slopen we rond haar huisje, op onze hoede voor een onverwacht schot hagel uit het dakraam. Dolf en Lout zijn overigens wel binnen geweest!

Abel Tasman
Enfin, tot zover onze meest recente avonturen. Om met de Rijdende Rechter te spreken: hier zult u het mee moeten doen. Nieuw-Zeeland is meer dan Lord of The Rings. Nieuw-Zeeland heeft eigenlijk alles: het is de wereld in één land. En dan te bedenken dat onze eigen Abel Tasman hier als eerste Europeaan zijn ankers uitgooide (al durfde hij niet echt aan land te gaan, dat liet hij over aan James Cook, een kleine honderd jaar later). 

In elk geval hadden mannen als James en Abel namen die nog altijd staan als een huis. Mount Cook maakt toch meer indruk dan zoiets de Van der Zande-Berg. En Abel Tasman National Park klinkt toch lekkerder dan zoiets als Bert van Klaveren National Park –  waarvan akte.

De foto’s
Wil je zien hoe mooi het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland is? Kijk dan hier http://nicolekeijser.smugmug.com/Travel/Nieuw-Zeeland/12714582_ZfK5T#1203218452_mosMa

Tot later, want we moeten nu snel naar het Noordereiland!

Kia ora!

Eduard & Nicole
Slideshow Report as Spam

Comments

Diederik on

Wat een schitterende foto's en een feest van herkenning. Hier waren wij 4 jaar geleden en bijna hetzelfde rondje gedaan. Al onze herinneringen aan dit prachtige land komen weer terug. Geniet er van!! Heb een goede overtocht naar Wellington en doe de groeten aan de familie. We zijn benieuwd naar jullie tour op North Island; vergeet Raglan niet !! Veel liefs, Diederik en Wim

Karin Vermeulen on

Vanmorgen met een zacht zonnetje mijn ruiten staan krabben, ja, er lag weer een laagje ijs op. Op weg naar kantoor, gelukkig geen file! Auto parkeren, pand in, computer aan, koffie halen, mail checken. De zon schijnt, ik voel hem al op mijn rug, het wordt een mooie dag (7 graden). In mijn mail jullie bericht. Gelukkig! Jullie zaten niet meer in Chistchurch tijdens de beving. Ik lees jullie verhaal en bekijk de foto's. Wat een schitterend land, wat maken jullie toch weer een geweldig reis. De foto's zijn te gek, heb even het gevoel dat ik ook daar ben. Met nog steeds een lauwe zonnetje op mijn rug ga ik maar weer aan de slag maar kijk al uit naar jullie volgende verhaal en foto's.

Co en Marjolijn van Poppel on

Hoi hoi,

We volgen trouw jullie reis!!! In 1 woord GEWELDIG....
Prachtige foto's en mooie en grappige verhalen...
We willen even zeggen: Ga zo vooral door en laat ons meegenieten!!!!
Nog veel plezier...

Groetjes Marco, Marjolijn Dewi en Mike

Van der Vlietstriaan on

3 dingen:
- Knedzo in bus heeft een hoog Olympic Challenge gehalte.. (ik hoop dat Nicole achterin zit op tuinstoel ;-)
- Waar zijn de overige inwoners van Nieuw Zeeland? Of lopen jullie echt in de middle of nowhere? (national parks worden toch wel toeristisch bezocht?)
- De foto's kunnen zo in een reisbrochure ofzo; fantastisch
PS
Probeer de natuurrampen een beetje te ontwijken s.v.p.

Gr. Anly en Jeroen

Alexis en Chantla on

Jee, ik krijg zoveel heimwee naar dat mooie Nieuw-Zeeland als ik die mooie foto's van jullie zie. Ik vond trouwens dat de men in NZ heel erg trots is op de Maori cultuur en dat er op een positieve manier met de bevolkingsroep omgegaan wordt. Dit itt Australie, waar de Aboriginals nog echt achtergesteld zijn in veel opzichten. Of heb ik dat mis?
In ieder geval heel veel plezier nog daar bij de kiwi's!
Groetjes van Alexis en Chantal

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: