Herrie in het hotel

Trip Start Dec 12, 2012
1
9
29
Trip End Jan 11, 2013


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Thailand  ,
Thursday, December 20, 2012

Vanmorgen zaten we om 08:30 aan het ontbijt rustig te eten. Nouja rustig… niet iedereen gunst je de rust op vakantie. Als je je ergens aan kunt ergeren dan is het aan Russen!! Die mensen zijn luidruchtig, houden met niemand rekening, zijn altijd met groepjes en kunnen zelfs soms even aromatisch ruiken als sommige Thai. Maargoed, daar zaten er dus genoeg van in Prince Palace. Gelukkig gaan we zo weg om de auto op te halen en kunnen we zelf het prachtige Thailand gaan ontdekken!

Na bij de receptie uitgecheckt te hebben zijn we naar de lobby gegaan om daar een taxi te versieren die ons voor een betaalbare prijs naar Don Muang Airport wilde brengen. Op advies van de travel agent en de ervaring van Siam Niramit hebben we gekozen om een Metertaxi te nemen (jaja, er zijn namelijk ook taxi's waar je voor een "zacht prijsje" dus zelf wat af kunt spreken). Buiten het feit dat we ipv naar het noorden, eerst over de tol snelweg naar het zuiden, oosten en daarna pas naar het noorden reden zijn we uiteindelijk aangekomen op het vliegveld voor “slechts” 400 Baht. Aan de andere kant kostte de transfer bij de travel agent €25 dus hebben we toch weer eea uitgespaard.

Opzoek naar het loket van Budget Car dan maar! Terminal 1, eerste etage. Maar natuurlijk: naast Avis en Hertz uiteraard. En klein verschil was… bij alle verhuurbedrijven was personeel om mensen te helpen maar, je raadt het al, behalve bij Budget Car. Gelukkig wilde de dame bij Avis wel even tot 2x toe met haar portofoon zwaaien en kregen we steeds te horen dat er met 5 minuten iemand zou zijn. Nou zelfs op zijn Thais met spetterpoep en darmloop zou dat nog drie maal zo snel moeten kunnen. Gelukkig hebben wij hier nog geen past van gehad!

Afijn, de beleefde jongen van Budget Car kwam na  40 minuten al aanlopen om ons meteen te woord te staan en te helpen. Alleen gaat dat zo moeilijk als ook hij geen Engels spreekt, al moet ik zeggen: waarom heb je dat ook nodig op een internationaal vliegveld. Nadat hij een half uurtje nodig had om uit te vogelen wat hij met ons paspoort, rijbewijs en internationaal rijbewijs aan moest kreeg hij de papieren in orde en kregen we onze bolide toegewezen: Een witte Nissan Almera ala Thaia. Dit is het koekblik-model van Nissan, maargoed daar hebben we ook voor betaald. Na aankomst op de parkeerplaats werden wij aangenaam verrast want eerlijk is eerlijk: de Thaise auto’s zijn over het algemeen veeel mooier en moderner dan de onze! Alleen tot Aert zijn schrik: een automaatje, al zal later blijken dat hij God op zijn blote knietjes (al mag dat niet in Thaise tempels) mag danken dat hij die automaat kreeg. Eduard eerst maar even de stad uit rijden en dan wisselen we later wel.

Op naar Ayuttaya! Heel mooi Khmer complex en tevens de eerste hoofdstad van Thailand, dus dat moesten we wel meenemen natuurlijk. Wel jammer dat er niet veel meer van over is en er ook niet veel gedaan wordt aan de verduidelijking van je beeldvorming. We hebben er overigens wel heerlijke curry en pad thai gegeten onder een gesprekje met de 2 enige andere toeristen in dat tentje: 2 hollanders! Hierna op richting Nakhon Ratchasima. Onderweg nog geprobeerd een waterval te bezoeken maar dat viel in het water. Dus door naar het hotel. Eenmaal in Nakhon aangekomen was het al 19:30 en dus donker: druk op de weg met enorme hoeveelheid lichtjes. En wij geen adres van het hotel. Gelukkig spreken de Thai goed Engels, dus wij bij een super grote winkelcentrum gestopt om daar te vragen waar dat hotel lag. Helaas konden we ineens niemand vinden die Engels sprak (ohja ze spreken toch niet zoveel Engels als gezegd). Na een half uurtje aanspreken liepen we op onze weg terug naar de auto langs een apotheek. De mensen daar moeten geleerd hebben zou je denken dus in de hoop dat daar wel iemand Engels sprak zijn we daar binnen gelopen. Nou EINDELIJK liepen we daar tegen 2 Thaise farmacie studenten aan die vloeiend Engels spraken. Gelukkig wilden ze voor ons vertalen en werden we meteen naar 2 andere mensen gebracht die vervolgens allerlei telefoontjes begonnen te plegen en rond te zoeken om later een stadkaart onder onze neus gedrukt te krijgen waar het hotel op stond: we waren in de buurt. De taxi die ondertussen ook al besteld was hebben ze weer afgezegd en we zijn meteen terug gegaan naar de auto na ze 10x bedankt te hebben. En van die studenten komt uit Khon Kaen (waar we over 3 dagen komen) dus we hebben nummers uitgewisseld om daar een contact te hebben.

Onderweg naar het hotel zijn we uiteraard nog een keer verkeerd gereden maar kregen we hulp van nog een super lieve Thai die ons met zijn brommertje wilde voorrijden. Na de beste man wat Baht gegeven te hebben  voor het brengen liepen we vermoeid het prachtige boutique hotel in. Alles was tot in details aangekleed. Gek dat ook hier weer NIEMAND ook maar een woord Engels spreekt, maargoed die handen en voeten komen zo toch nog van pas. We hebben de sleutel gekregen en gingen meteen naar boven om de kamer te bekijken, maar toen de deur van de kamer open ging viel onze bek open van verbazing: Er lag nog net geen madamme met haar flamoes op de tocht op bed. Het leek werkelijk waar net een hoerenkast met de muren geschilderd in goedkope ranzige kleuren paars, groen en rood, de kozijnen en houten muurdelen waren roze en het plafond was geheel oranje. Uiteraard ontbrak het rode doorschijnende gordijntje halverwege de kamer langs het bed niet. Toch maar even een telefoontje naar de travel agent. Helaas kon deze man zo laat op de avond niks meer doen dus we hebben afgesproken na onze reis nog even te babbelen. We zouden de kamer houden, aangeien we zo laat op de avond toch alleen nog slapen en meteen weer weg gaan. Echter, toen we een hapje gingen eten in het restaurant sloeg de kroon finaal door midden. Nou zelfs de straatkraampjes verkochten nog lekkerder eten dan hier: men had zelfs de kip doorgezaagd met bot en splinters en al. Alleen omdat onze Thaise hostesses geen Engels spraken hadden wij door frustratie al gegeten en gedronken en hebben we met die voetjes weer duidelijk gemaakt dat we helemaal niks anders wilden en meteen zijn gaan slapen. Boven op de kamer nog even een noodle soepje naar achteren gewerkt en naar bed.
Slideshow Report as Spam

Comments

fred on

Het kan niet altijd goedgaan en allers meezitten. Trouwens hoeveel/weinig is een Bath ook al weer. Voor ons is het al weer even geleden.
Maar ondanks wat jullie schrijven blijkt wel dat jullie niet op je mond bent/zijn gevallen.
Het zou wel leuk zijn als we elke dag iets horen. Dat zijn we eigenlijk wel gewennd? dan weten we dat alles goed gaat en de kosten voor het internet, lossen we wel op. Gr Pap Mam en de Aert zoekende kat( grapje)

Vince on

Ja Heren In nederland verwacgten wij ook altijd een belletje dus is geen excuus om dat in thailand niet te doen. Ik ben blij dat jullie het wel naar je zin hebben. Geniet ervan, wat zijn de plannen met kerst? Vince

edfvanschendel
edfvanschendel on

Helaas hebben we gewoon niet overal internet. Geskyped hebben we al met mam en pap en Carmen en Frank. Met fred en Ans moet Carmen maandag of dinsdag even helpen. Vince jij moet ook gewoon je skype eens aan doen dan kunnen wij ook skypen ;-)

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: