St Elisabeth
Trip Start
Jan 09, 2006
1
9
12
Trip End
Mar 16, 2006
St Elisabeth, Mexico
Sunday, February 19, 2006
Zondag om 1 uur vertrek uit Mazatlan. Er is weinig wind, ik neem de wacht over van Floyd, kijk naar de windvaan en gooi alle zeilen los, motor uit die herrieschopper, vijf knopen, ok, we hebben geen haast. Het is 80 nm naar St Elisabeth en het is niet eenvoudig ankeren in het donker. We plannen om bij zonsopkomst een ankerstop te maken. Aan het eind van mijn wacht gaat de wind liggen, de zee wordt spiegelglad, de zon gaat onder dwars midscheeps, en de maan komt op, precies ertegenover, prachtig. Na het ankeren gaan Floyd en Emily onder zeil.
We liggen achter een prachtig, door zee en wind geboetseerde rots, als een kathedraal staat hij daar met zijn gotisch uitgesleten vormen.
Later op de dag gaan Floyd en ik per dinghy het eiland verkennen. Het is 2 mijl roeien naar het eiland om daar een geschikte landingsplek te vinden, overal zie je klippen en daar wil je niet zijn, er is een landingsplek bij een kleine vissersgemeenschap en na een uur hard werken trekken we het rubberen bootje op de kant.
St Elisabeth is een klein, ruig vulkanisch eiland. Door de mexicaanse overheid tot natuurmonument verklaard. Domicile voor duizenden fregatvogels (Fregatbirds) die hier nestelen, samen met de yellow footed boobies, de naam in het nederlands ken ik niet. De fregatvogels zijn zo tam dat je bijna in het nest kan kijken. Ze nestelen in laag struikgewas waar de wit donzige kuikens de wereld strak inkijken. Deze vogels hebben een eigenaardig taalje met hun snavels ontwikkeld, daar klepperen ze namelijk mee en er is een uitgebreide variatie geklepper te horen. De mannetjes doen hun best om met hun rood, tot ballonachtige proportie gezwollen nek, indruk op de vrouwtjes te maken. Op weg naar de top, die uiteraard beklommen moet worden, nestelen de yellow footed boobies slordig op de grond. Als je dichter dan een meter bij ze komt worden ze pikkerig, maar niet erg agressief. Het valt me op dat alle dieren hier veel tammer zijn dan bij ons, vogeltjes komen zomaar dicht bij je op de railing zitten, de fregat vogels kun je bijna aaien. Op de top schitterend uitzicht, in de verte walvisstaarten, duizenden vogels.
De terugtocht per dinghy was ook weer een zware klus, de wind trekt wat aan en we hebben wat moeite om de boot te bereiken. Goed idee om de marifoon mee te nemen, voor het geval dat...
We zijn gepaaid door een vissersboot en we hebben vier kreeften overgenomen. Het is mijn kookbeurt en we eten heerlijke kreeft met veel groente en rijst.
Soms zie ik vlakbij de boot gespetter in een cirkelvorm, grote visscholen. Pelikanen zweven erover en pikken zo hun visje op, een andere pelikaan bluft deze strategisch af en gaat er met de buit vandoor.
In de ochtend begint Dan´s weerpraatje. Dan is een amateur meteoroloog. Vanuit Californie bedient hij de hele westelijke kust tot aan Panama, te beluisteren via de satelliet en ook per marifoon. Schippers die een slechte ontvangst hebben vragen naburige boten om opheldering. Dan houdt een praatje van een half uur en schetst een nauwkeurig beeld waar de hoge en lage drukgebieden zich bevinden. In de zee van Cortez heerst nu de gevreesde ´´Pineapple Express´´, een soort fohnwind die onstaat bij een groot hoog boven Oregon, en dwars door de valleien van de Sierra blaast, deze windtunnel komt uit in de zee van Cortez en veroorzaakt stormen tot 11 Baeufort.Wij zitten 500 mijl zuidelijker en hebben goed geprofiteerd van de door deze storm veroorzaakte restwind, we kunnen de hele nacht door zeilen
Woensdag 15 februari
Gisteravond een ankerstop en met de dinghy naar de wal geroeid. Dat is een avontuur op zich. De wind in deze baai is onvoorspelbaar en soms moet je 30 graden bijsturen om de goede lijn te houden, we hebben een lijn van 40 meter met een klein stokankertje meegenomen, voor het geval de wind te hard gaat blazen.
We legden aan om een uur of 12 en het was werkelijk stikheet. Leuk vissersdorpje, en we hebben bij Filo´s, een amerikaan, heerlijk gedouched. Wel wat armoedig, stoffige straatjes en men houdt zich hier strikt aan de siesta. Tot mijn verbazing kan ik hier wel voor het eerst verse broodjes kopen inplaats van het kleffe fabrieksbrood dat 3 maanden goed blijft, dat brood kun je rechtstreeks in de pan leggen. Er zit zoveel varkensvet in dat je geen boter nodig hebt om een tosti te maken.
We slaan wat proviand in en na een heerlijke lunch in een lokaal vistrestaurantje roeien we weer terug naar de boot. Daar aangekomen ontdek ik dat ik mijn broodjes, met de pas ingeslagen tabak ergens heb laten liggen, voor de gelukkige vinder.
De baai is rustig en groot, omringd door hoge bergen, ook hier ligt weer een vlootje amerikanen geankerd. Kleine roggen zwemmen rond de boot, en af en toe duikt een yellow footed booby in het water op zoek naar prooi. s Avonds genieten van deze baai, de huisjes op het strand zijn vrolijk geschilderd, er omheen palmen en roodbloeiende struiken.
Comments
Tuning In
Almere 23 febr,
Beste Zeerob!
Héérlijk om weer je mooie proza te mogen lezen Dirk en ik merk daaardoor dat je weer innerlijke rust hebt gevonden! Ook je liefde voor de natuur, vogels, vissen is tussen de regels te voelen. Het lijkt me een bijzondere ervaring om zó dicht bij ze te kunnen komen, zonder angst maar nieuwsgierig! En met jouw eigen grote nieuwsgierigheid kun je je hart ophalen lijkt me, wát een indrukken allemaal. Zo'n wacht alleen al die je beschrijft, zon, zee en maan en een spiegelend water als een 'Mirror'voor de ziel.
Dit ruikt allemaal naar nog veel meer in de nabije toekomst en ik ben benieuwd waar je in de toekomst je 'Watervleugels' gaat uitslaan en op wat voor manier. Ongetwijfeld zal je 'Tuning In' je dingen op je pad brengen, zoals het dit ook heeft gedaan. Dromen is prachtig in het leven, maar het 'Doen' is uiteindelijk de sleutel naar vreugde en verlossing en kan je verder brengen in het leven vind je niet?
Maar nu eerst nog verder op déze ontdekkingsreis in vele opzichten!! Geniet Dirk en zuig het allemaal maar heerlijk op jongen!!
Hartelijke groet van ons beiden,
PIET