Lange dagen in La Paz

Trip Start Jan 09, 2006
1
6
12
Trip End Mar 16, 2006


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Mexico  ,
Monday, February 13, 2006

Dinsdag 6 februari

Het zijn lange dagen in La Paz. Was er oorspronkelijk een stop van twee dagen gepland, het werden er zeven. Reden het grootzeil. We hadden al een scheurtje opgelopen ter hoogte van Magdalena Bay en er zaten nog wat gaatjes en zwakke plekken in. Danny, de mexicaanse zeilmaker gaf ons voorrang en bracht het zeil na twee dagen terug. Bij het hijsen van het zeil bleek er nog een scheur van twee decimeter in het voorlijk te zitten. Niemand weet hoe die daar in kwam. Dat voorlijk is nog ouder dan het grootzeil, een aparte strook van 50 centimeter blijkt totaal op te zijn, de barstjes springen er in als je er alleen maar naar kijkt. Kortom, Danny neemt het zeil weer mee terug en zal er een nieuw stuk overheen naaien, wachten en afwachten dus. Intussen kon Floyd een lekkende impellor, en een lekkende waterzak repareren.

Ik krijg een dip van dat wachten, en deze boot die zo slecht zeilt, goed moment om jezelf aan je haren omhoog te trekken, elke dag is er eentje wat? Panama zal ik niet meer kunnen halen en soms vraag ik me af of ik met deze boot Mexico nog wel uitkom, Costa Rica roept met die prachtige kust vol met uiteenlopende natuurreservaten.

Op 6 februari hijsen we het zeil, Danny heeft goed en goedkoop werk gedaan. Net voor de gebruikelijke tankstop zwemt een grote schaduw onder de boot door, opwinding in de haven. Een vijf meter lange haai zwemt onder de boot door, zou dat verklaren waarom hier niemand in de zee zwemt?
We zetten koers naar Mazatlan, maar moeten eerst de baai uit, wind pal op kop. De wind blaast voornamelijk van 10 tot 4 uur en ik stel voor om te motoren en zo de baai te ronden zodat we van de wind naar Mazatlan kunnen profiteren. De schipper wil echter op zeil, op de een of andere manier heeft de gedachte bij hem postgevat dat er met zijn boot scherp gezeild kan worden. We maken een streek van uur oost, we maken een streek van een uur west, en we zijn zegge en schrijven 1 mijl opgeschoten. We motoren dus verder de baai uit maar tegen de tijd dat we de gebruikelijke bakstagwind mee hebben is het vier uur en de motor blijft aan.
Met Emily erbij wordt het wachtlopen wat makkelijker 2 1/2 uur op, 5 uur af. Vanochtend om 8 uur begon mijn wacht, tot mijn geluk draait de windgenerator, teken om de zeilen de hijsen en kan de motor eindelijk uit, we zeilen weer.
Slideshow Report as Spam

Use this image in your site

Copy and paste this html: