De laatste hoogtepunten van Bolivia
Trip Start
Dec 06, 2011
1
20
33
Trip End
Mar 02, 2012
Where I stayed
Hospedaje Las Pietritas
Villa Mar, Potosí, Bolivia
Wednesday, January 18, 2012
Uiteindelijk zijn wij aan het begin van de middag in Villa Mar en vinden wij een hotelletje. De "luxe" Hidalgo tour hut is volgeboekt en we worden doorgestuurd naar Hospedage Las Pietritas. Daar zou in ieder geval warm water zijn. Geen overbodige luxe op deze hoogte.
Na een plek gereserveerd te hebben rijden wij nog 2 km door om bij een imposante rotsformatie te chillen en een kopje thee te drinken. Verder was het geen ambitieuze dag. Opzet was 200 km af te leggen zodat wij een goede uitgangspositie hebben voor een aantal bezienswaardigheden morgen, alvorens Bolivia te verlaten.
We eten die avond quinoa (voedzame zaden die op de hoogvlakte worden verbouwd), vlees, groenten en aardappelen. Simpel maar prima. Alicia blijkt de quinoa lekker te vinden. Gelukkig maar want met name zij heeft de meeste moeite gehad met de Boliviaanse keuken en de eenvoudige ontbijten. De ruimte waar we eten wordt warm gehouden door een potkacheltje. We vragen ons af waar ze het hout hebben gesprokkeld want er groeit hier praktisch niets. Als het hout op is en het kouder wordt in de kamer gaan wij ook slapen.
De volgende ochtend gaan we na een elementair ontbijt op pad. Er is her en der wat buikpijn maar dit trekt zonder problemen weg. Heel waarschijnlijk gaan we Bolivia uit zonder darm/diarree klachten. Dat blijkt heel uitzonderlijk volgens de Footprint en alle reisverslagen. Wederom blijkt dat je je niet gek moet laten maken. Als je je beperkt tot lokaal en gekookt voedsel en zelf goed je handen blijft wassen kan het goed gaan.
De maken die dag de mooiste rit van ons leven. Het landschap is adembenemend. Bijna letterlijk als we op de hoogte meter zien dat we ons op een gegeven moment op 5000 meter bevinden. Pachamama, moeder aarde, dit is wel de ultieme plek waar je voelt dat je je op een planeet bevindt en hoe nietig en klein we zijn, overgeleverd aan de grillen van de natuur. Go with the flow leert men ons hier. Het heeft geen zin je tegen de natuur te verzetten. Je verliest altijd. Wat een lonkend perspectief voor Nederland waar we al eeuwen de natuur met dijken trachten buiten te houden. Wij komen er ook achter waarom kamer snel koud werd toen de potkachel uit ging. Op een plas in de weg blijkt 1 cm ijs te liggen. Aangezien dit overdag kapotgereden wordt, is die centimeter in 1 nacht aangegroeid.
De route die wij willen volgen is een standaard route die alle toeristen agency´s aanbieden, maar niet worden bewegwijzerd. Daarnaast is het nog steeds onduidelijk wat de weg is en wat zijsporen zijn. Als we op de route de eerste vol met toeristen gepakte Toyota Landcruiser tegenkomen, kijken we elkaar vol vertrouwen aan. We zijn op de goede route. We vinden een belangrijk way point. De ingang van het Reserva Eduardo Avaroa Park. Ook het volgende way point de Laguna Colorado vinden we. In dit prachtige meer zijn eindeloos veel flamingo’s en heeft het meer een prachtige roze rode kleur. Er zijn meer tour auto’s gestopt. Vol met vooral veel jonge Argentijnen, Brazilianen en een enkele Franse/Engelse toerist. Robi pakt zijn kodak momenten en wij ademen een ijle wat zwavel houdende lucht in.
We missen de geisers. Waarschijnlijk moesten we met een zijspoor op. Jammer maar helaas. Het landschap is op zich al een groot hoogtepunt. We spotten af en toe een groepje Vicuna’s (lijkt op een kruising tussen een lama en een kameel en gedraagt zich als een ree). Wij vragen ons af waar deze dieren hun voedsel en water vinden om te overleven op deze kale hoogvlakte.
De warmwater baden kunnen we niet missen. Dit blijkt de lunch plek voor alle tours. Er is een klein restaurantje waar de toeristen kunnen eten. Iedere tour operator zijn eigen tafel. Robi en de meisjes springen in het bad met water van ca. 37 celcius. Buiten is het 13 graden. Mélisande doet er dan ook niet aan mee en verzorgt het kodak moment. We maken broodjes (we hadden goed ingeslagen op de markt in Uyuni), halen nog wat extra chippies bij het restaurant en gaan richting het volgende hoogtepunt, Laguna Verde.
De Laguna Verde is gif groen, letterlijk want het zit vol arsenicum. Er leeft dan ook niets in dit meer. Heel bizar. En ontzettend bijzonder. De meisjes vinden het enorm interessant en stellen allerlei vragen. Hoe komt het gif daar, hoe kan je er iemand mee vermoorden etc. Helaas hebben we niet overal een bevredigend antwoord op. De vragen parkeren we voor een volgende locatie met wifi. Ook het laatste way point, de grens overgang, vinden we. Joepie het is gelukt!! We zijn veilig en heelhuids in Chili aangekomen, afgedaald naar 2500m en de auto doet het nog. Het verlaten van Bolivia gaat volgens een inmiddels bekend patroon. Als eerste krijg je te horen dat bepaalde stempels niet gezet kunnen worden, "dat moet u op een andere grensovergang doen 80 km verderop". Met Robi´s 15 woorden Spaans vraagt hij dan op welke manier het probleem opgelost kan worden. Na wat heen en weer gebaren, geeft de dienstdoende beambte aan dat hij de stempels morgen kan laten zetten als hij toch naar die andere grensovergang gaat. Vervolgens bied je maar aan om zijn lunch tijdens de reis te betalen en voor een paar lokale sjon is het geregeld.
Het verlaten van Bolivia maakt ons ook wat weemoedig. Het land heeft een enorme indruk op ons gemaakt. Het land is zo anders, zo met niets vergelijkbaar. De vele etnische groepen met hun eigen cultuur, de prachtige dikke zwarte haren, de te dottige baby'tjes, de kleurrijke kleding, de verschillende hoedjes. De prachtige weefsels (we hebben er een op de kop getikt in het textiel museum in Sucre), de pittige keuken (wat een verademing na Brazilië), de vriendelijke en hulpvaardige mensen. Het landschap van tropische regenwouden tot de indrukwekkende Altiplano, prachtige koloniale stadjes die teruggaan tot ca 1550, Bolivia heeft het allemaal. Je schijnt er zelf te kunnen skiën. Allemaal clichés, maar dat is dan maar zo.
Grote groepen mensen leven er op het platteland zoals ze 300 jaar geleden ook overleefden. Datzelfde geldt voor de mijnwerkers in Potosi . Geen lucht ventilatie, geen liften puur bikkelen. Mélisande baalt er van dat ze geen Spaans spreek en niet meer met Bolivianen heeft kunnen praten. We willen weten wat ze van Evo Morales de eerste president van de indeginous (inheemse afkomst) vinden, hoe ze de toekomst van hun land zien. Het beeld wat we krijgen is wisselend. De gids (ex mijnwerker) vindt dat Evo Morales niets voor de mijnwerkers doet. “Hij is een oud coca boer en begrijpt niets van de mijnen”. Onze gids Mauricio in Uyuni prijst zijn investeringen in wegen en onderwijs maar keurt zijn politiek met betrekking tot drugs af. Bolivia is na Columbia het belangrijkste drugs land van Zuid Amerika. Er komt steeds meer maffia uit Rusland, Columbia en Italië het land binnen. Griezelig want eenmaal binnen krijg en je krijgt dat tuig er niet meer uit. We hopen dat dit geen tweede Columbia of Mexico wordt. Andere insiders menen juist dat Evo Morales bewust niet voldoende in het onderwijs investeert. Leiders in dit land zouden niet gebaat zijn bij een goed opgeleide en mondige massa. De meeste mensen hebben slechts een paar jaar onderwijs gehad. Dat merken we vooral bij simpele berekeningen in winkels en bij benzine stations. Zelfs de simpele berekeningen gaan vaak fout. Pomp houders, hotel medewerkers hebben vaak zelfs geen idee hoe ze een reken machine moeten bedienen. Foutjes van de bank in je voor- of nadeel. Het is echt heel sneu. We rekenen alles zelf dan ook nog even voor en na om ongelukken te voorkomen.
Al met kijken wij terug op een geweldige periode in Bolivia, een indrukwekkend land!
