Trip Start Jan 01, 2013
1
41
116
Trip End Aug 06, 2013


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Cameroon  ,
Wednesday, February 20, 2013

Kameroen

Tot nu toe het mooiste qua landschap. Avontuurlijke wegen, veel jungle. Vond het meteen geweldig. Schitterende bushcamps, heerlijk in de natuur, vriendelijke mensen, wat wil je nog meer. Limbe, een heel leuk stadje. Sian en ik hebben weer geupgrade naar een hotel, even comfortabel slapen voorst ik mount Cameroon ga beklimmen. Goed ontbijt even weer opladen na het bushcampen.



Mount Cameroon deden we maar met 9 personen. 5 personen zouden de 2-daagse trip doen, waaronder ik. Naar de top en weer dezelfde route terug. De anderen 3 dagen en dat is via de andere kant van de berg terug. Het begin was goed te doen, door het bos en gelijkmatig stijgen, maar al snel vond ik het al niet leuk meer.

Overigens, ik heb alles op sandalen gedaan, omdat ik weet dat ik met dichte schoenen niet lang kan lopen, in Nederland ook niet. Het laatste stukje van die dag heeft mijn porter (degene die je spullen draagt) Hans mij moeten helpen met mijn hand vasthouden. Mount Cameroon is zo ongelofelijk steil (volgens Kenzie zelfs erger dan Kilimanjaro, die hij vorig  jaar heeft gedaan) dat ik het al snel eng vond en mijn enkels het erg zwaar hadden.Heb zelfs al gehuild. De gids kwam bij mij zitten en zei dat ik te langzaam was voor de 2-daagse trip. Optie: volgende ochtend weer terug naar beneden zonder de top te bereiken, nou echt niet. Optie 2: naar de top en er 3 dagen over doen. Dat vond ik beter.

In hut 1 op 2800 meter hoogte met zijn allen geslapen. Lekker behaaglijk met mijn slaapzak en matje op stro. Goed geslapen. De volgende ochtend vol goede moed op naar de top. Het was nog donker, de 2-daagse groep was al om 4:00 vertrekken, wij vertrokken om 6:00. Mijn groepsgenoten waren al snel te snel voor mij en de gids was nog bij de hut, dus heb ik een groot gedeelte in het donker in mijn eentje geklommen. Heel spannend en eigenlijk als ik erop terug kijk erg stom, maar ik had een goede hoofdlamp.

De gids heeft de rest met mij gelopen, maar soms bleef hij achter en liep ik weer een half uur alleen, met soms in de verte de rest van de groep. Dag 2 heb ik heel wat gejankt.Het enige positieve vond ik de ingang van een grot. Nog eenmaal werd mij gevraagd of ik niet liever terug wilde. Zo dicht bij de top, dacht je dan werkelijk dat ik terug zou keren? Eindelijk bij hut 2, waar de rest al even was. Zij hadden het al ijskoud, voor Nederlandse begrippen vond ik het wel meevallen. Even bijgetankt en weer verder naar de top. Ik kreeg een voorsprong van 10 minuten, maar werd al snel door de rest ingehaald. Ik had het zo zwaar, maar uiteindelijk op vrijdag 22 februari 2013 rond 11:30 bereikte ik, DaniŽlle  GabriŽlleAngela Verroen, de top van Mount Cameroon.

Het leek wel een zuidwesterstorm op de top, maar ik vond het heerlijk. Ik heb het uitgeschreeuwd en ons Oasis-dansje op moves likeJagger gedanst. Zonder de hulp van Hans, de porter en Jason, de gids en het vogeltje dat steeds wat voor mij uitvloog en op mij wachtte, had ik nooit de top bereikt. Samen met de aussies: Tina, Archie, Louise en Simon de top bereikt.

Ik dacht dat ik het zwaarste achter de rug had, maar helaas. Het geval is dat ik klimmen niet zo erg vind, maar afdelen is voor mij een nachtmerking. Ik ben als de dood om uit te glijden en het is best een behoorlijke angst, soms zo erg dat ik geen stap meer durf te verzetten. Gelukkig hield Jason mijn hand vast bij de voor mij enge stukken en dan gaat het wel. Overigens liep ik nog steeds op mijn sandalen: 1. Omdat mijn voeten inmiddels zo waren opgezwollen dat ik denk ik geeneens in mijn boots was gekomen en 2. Profiel van mijn sandalen is gek genoeg beter dan van mijn wandellaarzen.

Al heel snel veranderden mijn groepsgenoten in een stip en heel snel waren ze uit mijn zicht verdwenen, erg demotiverend kan ik jullie wel vertellen. De afdaling was overigens schitterend. Eerst alleen steengruis waarin je tot je enkels in wegzakte, schitterende vergezichten, die soms ook erg demotiverend waren. Hoogtepunt de krater van de uitbarsting van 1999. Erg mooi, maar al die lavastenen erg pijnlijk zo op mijn sandalen. De hike werd meer en meer een martelgang.

Rond een uur of 2 had de gids het een beetje met mij gehad, had ik het gevoel, maar al snel stond daar porter Hans op ons te wachten. Grappige jonge gozer, die mij erg heeft gesteund. Met zij drieŽn gingen we verder. Op een gegeven moment kon ik alleen maar huilen en kwam ik nauwelijks vooruit. Jason heeft toen loopstokken voor me gemaakt en dat hielp wel even tot het moment dat tot mijn grote schrik het gedeelte van mijn knieŽn tot aan mijn tenen het begaf. Vanaf dat moment kon ik alleen vanuit de kracht van mijn armen en bovenbenen mijzelf voortbewegen. Mijn onderbenen kon ik alleen meeslepen, ze waren gevoelloos.

Duizenden keren die dag heb ik gehoord het is niet ver meer, daar achter die heuvel, maar achter iedere heuvel lag weer een andere heuvel en dan weer een krater en weer een andere heuvel. Ik heb me nog nooit zo hopeloos gevoeld. Op een gegeven moment kwam een andere  porter ons tegemoet lopen om te checken waar we bleven. Tot dan toe dachten ze steeds dat ik moe was, maar toen realiseerde ze zich dat mijn onderbenen echt gedeeltelijk verlamd waren. Gustav heeft mij toen op zijn rug genomen en rennend tot vlak bij het kamp gebracht. Het laatste stukje heb ik weer met mij stokken gedaan. Net na zessen kwam ik aan, dus 12 uur onderweg geweest. De anderen waren al twee uur eerder aangekomen. Jason heeft me gezegd dat ik de langzaamste toerist ooit was, maar een heleboel geven dan ook al voor de top op.

Ken je dat wanneer een verlamd persoon met zijn armen zijn benen moet optillen om ze op het voetenplankje van zijn rolstoel te krijgen. Ik weet nu hoe dat voelt. Ik was behoorlijk uitgedroogd. Heel de dag niet geplast, dus weer een heerlijk zakje door mijn water. Door groepsgenoten gedwongen om meer te eten. Met Louise in een tentje. Simon sliep buiten. Omdat ik eerst de 2-daagse zou doen, was er maar voor 4 personen plek in de tent. 's Nachts regen, dus Simon kroop lekker tussen ons in. Erg krap, maar toch geslapen.

Dag 3, 6:00 weer op pad. Mijn benen waren weer wat bijgekomen, maar gebruikte nog wel de stokken. Schitterende toch. We begonnen in de mist, kwamen bij de uitbarsting van het jaar 2000. Toen weer het bos in. Met mijn stokken ging het vrij goed. Liep 6 uur lang voorop. Heerlijk wanneer je al 2 dagen achter de feiten aanloopt. Er was namelijk nu een nog zwakkere schakel. Simon kon zijn schoenen niet meer aan en heeft het laatste gedeelte blootvoets gedaan; respect!!!! Maarja, ikwas zo gewend om de zwakste schakel te zijn, dus na 6 uur raakte ik weer gedeeltelijk verlamd. Gelukkig was het niet zo ver meer, dus weer op de rug van Gustav en uiteindelijk rond 14:00 het einde van de trip.

Ze moesten mijn benen in de auto vouwen. Bij het hotel heeft iemand mij weer helemaal naar de bovenste etage gedragen. Gelukkig zijn die Afrikanen sterk J en Tina en Archie hebben mijn spullen gebracht. Kon pas na vijven wat door de kamer waggelen. Uiteindelijk waren de sandalen natuurlijk een superslecht idee. Zonder steun voor mijn enkels. Ze waren zo gezwollen dat het mijn zenuwen totaal heeft afgekneld. Met dichte schoenen had ik het denk ik ook niet gered.

Uiteindelijk ben ik toch blij dat ik het gedaan heb, maar het was eens maar nooit meer. 4095 meter hoog, een hele prestatie. Dacht dat ik geen last had van hoogteziekte, maar mijn opgezwollen handen, waardoor ik geen vuist kon maken op dag 2 schijn t ook een effect van de hoogte te zijn. Het mooiste vond ik de kraters en het regenwoud, waar we trouwens ook in de regen hebben gelopen. Het was zwoegen maar zeer de moeite waard. Had het voor geen goud willen missen.
Slideshow Report as Spam

Use this image in your site

Copy and paste this html: