Yihaaaaaaa!
Trip Start
Dec 03, 2009
1
45
46
Trip End
Sep 20, 2010
Door de wandelgangen van Litang, een klein dorpje op het Tibetaanse plateau in Sichuan gaat het gerucht dat op zo'n 5 uur rijden een illegaal paardenracefestival plaatsvindt in de middle of nowhere. De een zegt dat het festival wel bestaat en over een week begint, de ander zegt dat het gisteren begonnen is en drie dagen zal duren. Weer een volgende zegt dat je er niet kunt overnachten en je je eigen tent mee moet nemen of op een dag heen en weer moet. Na heel wat wikken en wegen besluiten Nathalie en ik het toch te wagen en de volgende dag zitten we in plaats van in de bus naar Kanding in een jeep naar het festival. Het regent pijpestelen en de onverharde weg is een grote modderpoel. Dat belooft wat! We kijken elkaar lachend aan - we hebben nog niet zoveel geluk sinds we samen reizen - maar we gaan ervoor. Hortend en stotend schiet de jeep door de modder. We komen geregeld vast te zitten, maar da's niet erg, zolang we er maar komen. Na 5 slopende uren komen we opeens op een vlakte waar allemaal witte tenten staan. Het lijkt wel Mongolie, met de graslandheuvels en de tenten die er staan. We zijn helemaal opgelaten en vergeten direct de tocht: het bestaat echt, en wij zijn er! Een menigte Tibetaanse mensen, in vol ornaat, staat uitgedost te juichen en de racende paarden aan te moedigen. Wat verlegen probeer ik contact te maken en te vragen of ik foto's mag nemen. Tot mijn grote vreugde willen ze maar wat graag op de foto. Ik knip tig foto's voor de neus weg, de een nog mooier dan de ander. Ik ben helemaal uitgelaten en gelukkig! Wat een mooie mensen, wat een mooie kleren, wat een open harten en vriendelijke gezichten! Ik laat de foto's na afloop aan hen zien, wat voor enige hilariteit maar vaak ook voor trotse glimlachen zorgt... Ondertussen maak ik ook het racen mee: de mannen jagen hun paarden op volle snelheid over de vlakte terwijl ze op gegeven moment naast hun paard hangen en de grond proberen te raken, of een witte sjaal, of geld dat is geprikt op een stok. De menigte joelt, en ze sporen hun paarden aan tot het randje te gaan. Later als ik even een ommetje maak, zie ik een paard dat zojuist overleden is van de inspanning of een attack. Over het algemeen genomen zijn de paarden in opperbeste staat; mooi gekamd en versierd en goed verzorgd. Ze zijn de trots van hun eigearen, die graag met hen op de foto willen. Ik word samen met Nathalie uitgenodigd een tent in te komen. We lopen voorbij een grote lap yakvlees, dat vastgebonden aan een paal bij de ingang van de tent prijkt. Direct krijgen we allerlei drankjes aangeboden, en wordt ons een zak gepekeld vlees aangeboden. Gelukkig kunnen we alle vieze drankjes en het vlees ontwijken (da's beter voor onze darmen) en eindigen we met ingepakte koekjes en een appel op de schoot naast twee nieuwsgierige cowboys die vreselijk vriendelijk zijn, geen woord engels spreken en vooral met ons op de foto willen. Na een tijdje vertrekken we weer en we worden uitgezwaaid door een stelletje monniken dat inmiddels de tent is ingekomen om te eten.Voordat het donker wordt, maken we ons op voor de terugweg. We hebben gezien dat het verderop erg geregend heeft, en verwachten dat de weg zonodig nog slechter is dan op de heenweg. De terugweg is inderdaad vol opstakels (lees: modderpoelen) en we komen geregeld vast te zitten. Met z'n allen duren we in de modder totdat de jeep weer losschiet en het duurt een eeuwigheid voordat we weer terug zijn in Litang. We zijn vreselijk moe, maar ook uitgelaten en gelukkig dat we het er toch op gewaagd hebben. Dit is al Tibet zeggen we tegen elkaar. En ik kan niet wachten om er meer van te zien. Hopelijk lukt het om naar Tibet te komen...
Comments
Wow! Wow! wow! Prachtige foto's ook... Weet je zeker dat je het goede beroep gekozen hebt? :-) Veel plezier in Tibet!
Hoi!
Ik hoop dat je me nog kent, ik was ook bij op de trip naar de paardenrace.
Ik wilde even zeggen dat ik je fotos erg mooi vind en heb er een paar gekopieerd naar mijn computer, want zelf heb ik niet veel portretfotos kunnen maken. Ik hoop dat je dat niet erg vindt?
...normaals erg mooie fotos, beleef het avontuur weer helemaal opnieuw;)
Groetjes Paulien