Sick in Siquijor

Trip Start Dec 03, 2009

Trip End Sep 20, 2010

Loading Map

Map your own trip!

Map Options

Show trip route

Hide lines

Where I stayed

Blue Wave

Flag of Philippines San Juan, Siquijor, Philippines
Wednesday, March 3, 2010

Na een nogal besluitloze ochtend, heb ik zojuist besloten om te vertrekken naar Siquijor, een klein eilandje voor de kust va Negros, waar het heerlijk uitrusten moet zijn. Als ik de ferry afkom, word ik door een leger aan tricycledrivers opgewacht. Ik ben opvallend moe, dus laat me door een mannetje meenemen naar het noorden van het eiland. Alles blijkt vol te zitten, en hoeverder we moeten rijden, deste hoger is de prijs die deze chauffeur opvoert. Ik kan geen kant op en ben eerlijk gezegd een beetje te moe om echt in verzet te gaan. Hij rijdt me naar het zuiden van het eiland, waar het helaas ook vol zit. Gefrustreerd en een veel te groot aantal pesos lichter sta ik uiteindelijk voor de Blue Wave, wat is uitgestorven - dat zal wel komen door de prijs - maar goed, ik heb een onderkomen. Verbeten bijt ik op mijn lip om de tranen va boosheid te bedwingen. Ik bestel een biertje en loop naar het strand om van het laatste restje zonsondergang te genieten. Een aantal filipijnse meisjes uit Cebu zitten er ook en evenlater zitten we gezellig met een sateetje en een rijstbal te kletsen. Misschien wordt het toch nog leuk. De volgende dag vlij ik me op het witte strandje met mijn boek, terwijl ik stiekem door wat werklui word begluurd. Niet op letten, ik lees lekker weg in de zon. Daar ben ik voor gekomen.
Later die dag laat ik me naar een bar aan het strand rijden; het is er gezellig en ik raak aan de praat met Cha, een zuidafrikaanse die hier haar ouders bezoekt. Ze vraagt of ik zin heb om morgen het eiland te verkennen in haar autootje. Met z`n tweeen is het more fun! Nou, dat wil ik natuurlijk wel. Zij is al lang vertrokken als ik aan de bar mijn eten bestel, terwijl ik wacht op een fenomenale zonsondergang die de australische eigenaar me heeft beloofd. Het eten is erg heet en smaakt me niet goed; ik voel mijn maag protesteren. Maar de zonsondergang kleurt de hemel zachtroze en oranje, dus ik bijf nog even zitten. We zitten op het strand bij een vuurtje van oude kokosnoten, en de amerikaanse Jeff blert in mijn oor dat het peace corps waar hij mee is gekomen hier een paradijs op aarde heeft gevonden. Die amerikanen praten altijd in superlatieven, alles is `awesome` en `fantastic`. Er wordt een gevaarlijke, filipijnse rum gedronken met cola, maar ik pas, want mijn maag begint serieuzer op te spelen.
Omdat er na zevenen geen tricycles meer rijden, heb ik via Dan, de australische eigenaar geregeld dat `iemand` me naar huis rijdt, voor een afgesproken prijs. Net als ik de rekening vraag en een seintje wil geven dat ik naar huis wil, komt de filipijnse eigenaresse heel onfilipijns vreselijk overstuur de bar ingerend. Thief, thief, they stole everything! De hele tent raakt in rep en roer, er worden wilde beschuldigingen geuit, een enkele filipijn zwaait met zijn manchete -waar heeft `ie die zo snel vandaan gehaald? - en ik duik van ellende de wc in. Het zal nog wel even duren voordat iemand mij thuis brengt. De opbrengst va 3 maanden werk is gestolen, en ook een aantal backpackers`s bagage is ontdaan van laptops en ipods. De eigenaar is druk in de weer, de politie wordt geroepen en enkele amerikaanse toeristen staan paraat om die basterd eigenhandig aan te pakken. Meerdere daders worden aangewezen en beschuldigd. Na een uur in en uit de wc te zijn gehopt, - ik voel me miserabel- vraag ik dan toch naar thuis te kunnen worden gebracht. Even later zit ik achterop een motor. De jongen - hij is een jaar of 21 - begint het gebruikelijke praatje: just you? Are you alone? You married? Why not! You like filipino`s? You like me? Oh, nee he, ik wil gewoon naar huis, naar mijn eigen bed en wc, en ik wil geen filipino van me af hoeven vechten. En hij is 21. Age doesn`t matter, verzekert hij me. Hij ziet die relatie met mij wel zitten. Ik denk dat hij eerder een sponsership voor ogen heeft: geld om precies te zijn, een ticket out of there. Na de gebruikelijke I`m not looking for a husband en nog zo wat van die zinnetjes, poeier ik hem af en zak mijn bed in, maar veel slaap krijg ik die nacht niet. Als Cha de volgende morgen voor mijn neus staat, ziet ze direct dat het mis is. `We`ll go to the doctor instead`
Na een uur bij de dokter te hebben gezeten sta ik weer buiten met een bulk aan medicijnen tegen de amoebe die in mijn buik huist. Ontzettend duur, die kuur, ik weet niet wat de inwoners hier doen als ze ziek worden... Het eiland staat bekend om haar hekserij, dus ze zullen wel een bezoekje brengen aan de lokale kruidenvrouw.
Cha verhuist me naar haar ouders huis, die ook een gastenverblijf verhuren. Gelukkig voel ik me daardoor al iets beter. Met een grote bak rooibosthee in mijn hand en een beetje rijst op mijn bord kijk ik toe hoe de ouders van Cha Marion en James, ietwat beneveld door de sundowners drink, met volle borst oude liedjes zingen ter ere van het bezooek van hun vriend die een radiodj is geweest en alle oude kaskrakers kent. Marion, die kijkt alsof zij constant grapjes bedenkt, maakt me vreselijk aan het lachen met haar ontdeugende ogen en de hoffelijke James die nooit een glas leeg wil zien - ook geen theeglas - schenkt me nog een kopje rooibos in. Als je dan toch ziek moet zijn, dan is dit wel de best mogelijke manier...

Slideshow