Broodje-aap-verhalen

Trip Start Dec 03, 2009
1
17
46
Trip End Sep 20, 2010


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow
Where I stayed
at the dorm

Flag of Malaysia  , Sarawak,
Wednesday, January 20, 2010

De volgende morgen word ik veel te vroeg wakker om te vertrekken naar het busstation. Ik ren door de straten (nogal onaziatisch) van het ene station naar het andere met mijn rugzakje en camera en spring de juiste bus in, zodra ik die gevonden heb. Hehe, op weg. Daar ga ik. Ik ben de enige toerist in de bus. Iedereen gaapt me aan. Ik loop flink ver naar achter door, want voorin zit een man met durians (een stinkende, typisch aziatische vrucht en de nationale trots van Maleisie) die de hele bus doorwalmt. De ruiten klepperen de hele route; free aircon zegt de chauffeur met een glimlach. Na twee uur op een houten plakje met een kont van dezelfde makelaardij te hebben gezeten, word ik eruit gezet. Ik moet een stukje lopen naar het haventje waar ik een bootje moet zien te vinden - hopelijk kan ik er een delen met een ander want alleen is nogal prijzig. Na een uurtje wachten op laagwater spreek ik Kemley, de londense jamaicaan aan, die ook naar Bako wil. We stappen in de boot en daar gaan we. De tocht voert langs huizen aan de oever van de rivier, de mangroves liggen droog en het water is betrekkelijk rustig. Als we op open zee komen, stuiteren we over de golven naar het nationale park. Net als Kemley zal ik er twee dagen rondtrekken en overnachten. In het park zitten proboscis apen (neusapen), zilverbladapjes, er zijn verschillende soorten regenwoud en er lopen wild boar (soort varken met lange baard) rond. Ik kan het goed vinden met Kemley en we trekken samen door het park. Het is heet en vochtig in Bako, maar het regent gelukkig niet. We are very luckey; het heeft al twee dagen niet geregend. Na de eerste paar uur lopen door het regenwoud, modderpoelen ontwijkend en spinnenwebben scannend (Kemley is als de dood voor spinnen en laat mij galant voorop lopen) zien we de eerste apies zitten. Naughty monkeys wordt er gewaarschuwd. Als ze lucht krijgen van eten in je tas dan zit je zo verwikkeld in een ware survival of the fittest-strijd. Uitkijken dus! We komen ongeschonden langs de apenkolonie. 
Na anderhalve dag staan we dan oog in oog met de neusapen, waar Bako bekend om staat: wat een vreselijk lelijke beesten zijn dat!! Ik moet om ze lachen, en ook om de onhandige chinezen die ons vragen waar de apen zitten. Als ze hebben begrepen dat ik geen chinees spreek, proberen ze het nog eens, maar dan langzamer en harder op zijn chinees : ). We jagen de apen een tijdje op met onze camera's, waarna ze de berg op vluchten naar een beschutte plek. Het park is mooi, maar ik heb zin om orang utangs te zien en die zitten hier niet... En ik ben het lopen in die hitte zat.
Na een paar uur met boot en in de taxi sta ik weer in Kuching. Eindelijk een lekkere douche, schone kleren en lekker eten. 

De volgende morgen sta ik vroeg op om naar het Semengoh wilde life sanctuary te gaan. Datzelfde drafje door de straten. Dit maal moet ik bij een ander station staan. Hijgend en puffend stap ik de bus in. Als ik aan de rand van de weg word afgezet, loop ik een heel eind het bos in. De parkwachter heeft me geinstrueerd wat ik moet doen, mocht ik wat orangutangs tegen komen, dus met een lichte spanning speur ik de bomen af op zoek naar leven. Ik ben vroeg en lees bij het kleine centre de introducties op de apen. Delima komt het meest op bezoek en heeft al meerdere babies in dit park gekregen (op zichzelf opmerkelijk; het duurt 5-7 jaar voordat ze opnieuw zwanger worden en in semi captivity zijn er tot voor haar komst geen successen bekend wat betreft nieuwe aanwas), Selima speelt het liefst met Dana en Rocko is al seksueel actief. hij houdt ervan om met dode takken naar touristen te gooien, dus uitkijken! Naughty monkey. Ook zie ik een imponerend aantal foto's hangen met 'lovebites', dat wil zeggen van touristen die deze wilde beesten voor lieve knuffelapies hebben aangezien. Het is dus de bedoeling minstens 5 meter bij ze vandaan te blijven. Dan arriveert er helaas een grote groep duitsers. Het soort van in de 50, verveeld en hard pratend, allemaal in legergroene tropische kledij. ZSe lachen door de instructies van de bescheiden Maleisische gids heen en kijken onbenullig naar mij als hen vraag stil te zijn. Het lijkt alsof zij er meer van zijn verbaasd dat ik geen duits tegen hen spreek dan dat zij zich schamen voor hun onbetamelijke gedrag. Just my luck. Waar ze dit stelletje hebben opgetrommeld, is me een raadsel. Het lijkt wel een opengetrokken blik oostduitsers. Of zijn het zwitserduiters? Daar staan we met z'n allen bij het voedingsplateau. Omdat het fruitseizoen is, hebben de apen genoeg wild eten en is de kans klein dat zij naar het plateau zullen komen. De groep heeft het geduld van een bushok en al gauw beginnen de eerste verschijnselen van verveeldheid het over te nemen van het beetje respect voor de natuur en voor anderen, wat zij nog hadden. Als een groep brugklassers staan ze naar elkaar te geinen, gooien met dingen naar elkaar en schreeuwen elkaar allerlei onzin toe. Geen orang utangs; niemand geeft thuis. een beetje bedremmeld sta ik even later de bus op te wachten die me terug zal brengen naar Kuching, Gelukkig heeft de gruwelgroep eigen vervoer. Uitendelijk wint tevredenheid het van mijn teleurstelling: de apen hebben geen mensen nodig en kunnen zich zelf redden. Het programma werkt; ze zijn zelfredzaam en dat is mooi. Ik besluit de volgende dag terug te komen om het nogmaals te proberen. Maar dan zonder duitsers, als het even kan.
De volgende morgen loop ik weer langs dezelfde weg naar het sanctuary. Onder weg roepen twee mannen vanaf hun brommertje dat er een aap gespot is. Verrukt loop ik in de richting van de wijzende vingers. Even later hoor ik gekraak in de bomen, en weldra zwiept een rode bal door de bladeren mijn kant op. Ik kan mijn geluk niet op. Samen met twee andere toeristen staan we daar en wachten op Selima, die naar benenden komt om melk te krijgen en Rambutans, Ze doet er nogal lang over voordat ze de kust voldoende veilig acht om af te dalen, en volgens mijn geniet ze er ook stiekem van de enige te zijn. Ze hangt in het licht, poseert voor ons en kijkt me een aantal keren lang en doordringend aan. Wat een ontmoeting! Ik ben door het dolle heen; mijn camera maakt overuren en hoewel het moeilijk is om de goede belichting te krijgen, schiet ik in het wilde weg. Na een dik kwartier volgen er nog drie; een oudere moeder met haar baby en eentje van een jaar of 7, die achteraan blijft hangen. Zeker de laagste in de groep wat betreft rangorde om te eten. Selima heeft lange rode haren; ze is de prinses van het oerwoud en erg gewild onder de mannetjes. Je kunt aan haar oogopslag zien dat ze het weet. Ze is prachtig. Ik keer na een dik uur ontvangst ontzettend gelukkig en voldaan terug naar Kuching. Wat een geweldige dag! De volgende morgen pak ik mijn spullen in om met de boot de grootste rivier van Sarawak op te varen; Borneo's equivalent van de amazone. Op weg naar meer avontuur...
Slideshow Report as Spam

Comments

catherine en mila on

lieve Claar, wat klinkt het allemaal geweldig! prachtige foto's! we zijn echt aan het genieten als we je stukjes lezen...mila is vandaag een dagje thuis en zit naast me te snotteren in mijn oor, ze wil je ook even graag een paar dingen vertellen!

hoi claar ik ben een beetje ziek en ik heb koorts!
ik heb mijn a gehaald van zwemmen (echt een makkie!)
morgen is het juffendag !!! (dan vieren we hun verjaardag)
ik ga vrijdag t.m. zondag bij opa en als je treug bent laat ik het filmpje zien van zwemmen oke?
mama heeft het ge filmt
alles gaat hier goed en we missen je ik je snel zien op skype
xx enknuffels!!!!!! mila kaj en catherine

Kem on

Accidentally found this whilst Googling my own name :D The pictures came out great!

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: