Weer in Las Vegas

Trip Start Apr 25, 2013
1
13
14
Trip End May 08, 2013


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of United States  , Nevada
Sunday, May 5, 2013

Daar zitten we dan. Weer in Las Vegas. Voor de derde keer in elf dagen. Vreemd idee, het lijkt alsof we een groot deel van onze vakantie in Las Vegas hebben doorgebracht, maar de foto's terugkijkend realiseer ik me dat we op de één of andere manier ongelooflijk veel gedaan en gezien hebben in die paar andere dagen van onze vakantie. Tobias werd vanochtend uitgerust wakker. Hij had goed geslapen, was vannacht nog wel lang wakker geweest en had nog wat gegeten. Niet gek als je bedenkt dat hij de hele pizza van gisteravond eruit gegooid had. En het was nog wel een dure pizza ook. 
Ik had vanmorgen aan de overkant van de straat al wat ontbijt gekocht (bolletjes en een flesje sinasappelsap). Dat hebben we eerst rustig soldaat gemaakt, we hadden immers meer dan voldoende tijd. Na het ontbijt pakten we onze spullen in en vertrokken. Eerst de 55 north, dan de 91 east en daarna de 15 north, richting Las Vegas. Makkelijk zoals ze de snelwegen hier aangeven. Het was koud en bewolkt en we zagen zelfs een spatje regen op de voorruit. Goed voor de grote branden ten noorden van Los Angeles, maar de regen maakt dat het warme asfalt nog meer gaat stinken. 
Ik laat Los Angeles wat pijn in mijn hart achter. Het voelde al snel weer vertrouwd. Verbazend om te merken hoe je geheugen bepaalde zaken compleet wist, of ergens diep wegstopt en andere herinneringen in een onbegrijpelijke volgorde aan elkaar plakt. Ik moet bijvoorbeeld mijn appartement toch honderden keren zijn binnengelopen maar nu wist ik toch niet meer of het het rechter of linker appartement was. Het grote winkelcentrum op Culver Drive was opeens vier blokken verwijderd van de snelweg in plaats van er vlak tegenaan. Ook opvallend: we reden langs Irvine University en opeens herinnerde ik me dat ik daar een cursus projectmanagement heb gedaan.Wat me ook steeds weer verbaasd: als we nu iets willen regelen, doen we dat vrijwel altijd via het internet. Als we iets willen weten: Google is your friend. Willen we iemand spreken: bel hem mobiel. Maar twintig jaar geleden? Hoe heb ik me ingeschreven voor die cursus? Ik moet gebeld hebben, misschien formulieren opgehaald en ingevuld. Ik weet het niet meer. Als we afspraken op het strand, hoe deden we dat dan? We moeten elkaar thuis gebeld hebben want mobiele telefoons waren er niet. Maar veel thuis waren we niet dus hoe spraken we dan af? En hoe vindt je elkaar op het strand? Ik kan me nog wel herinneren dat ik een keer mijn vrienden niet vond omdat we hadden afgesproken bij "E-street". Spreek uit: "I striet". Ik reed naar "I-street" (spreek uit: "Ai striet") en zocht me een ongeluk en ben toen maar huiswaarts gekeerd. We moeten wat afgebeld hebben via een draadje. Er schiet me trouwens opeens een herinnering te binnen: mijn gesprekken over de telefoon liepen vaak nogal stroef. Mijn engelse grammatica was prima, ik had alleen een zwaar nederlands accent. Het ging vaak al mis bij mijn naam, Chiel Broerse is vrijwel onmogelijk uit te spreken voor Amerikanen. Maar dan: ons adres. Wij woonden op Parkview lane. Voordat ik ze duidelijk had gemaakt dat het niet "Bark view lane" was, waren de irritaties aan beide kanten flink opgelopen.
Maar goed: het is klaar. Tobias vond LA ook heel leuk, voornamelijk vanwege de zee.  De weg naar Las Vegas was druk, niet alleen door feestgangers die terugkeerden uit Las Vegas maar tot mijn verbazing ook de andere kant op. Wat hadden al die mensen in Las Vegas te zoeken op een doordeweekse dag? Het is heel vreemd: een vierbaans snelweg, dwars door het grote niets en alle vier de banen druk bezet.
Tobias sliep onderweg nog wat, we stopten voor wat eten bij een tankstation en kwamen zonder iets te beleven om een uur of drie aan in Las Vegas. Onderweg vermaakte ik me prima: de Mustang is voorzien van een zeer uitgebreide boordcomputer en de afgelopen dagen heb ik daar wat mee gespeeld. Niet alleen kun je je brandstofverbruik op verschillende manieren zien (voor een data-freak als ik hemel op aarde. En gemiddeld haal ik toch een 1 op 12), ook kun je bijvoorbeeld zien hoe hard je de bocht bent doorgegaan, hoe hard je hebt opgetrokken en geremd. Ook leuk: je kunt de kleuren van de interieurverlichting aanpassen. Er zit werkelijk overal verlichting: in de dorpels, in de bekerhouders, bij je voeten, in het dashboard. Je kunt van die verlichting de intensiteit en de kleur instellen. Leuk om mee te spelen (onder het rijden, ahem..). De automaat is ook heerlijk, in combinatie met de dikke motor (350 pk...) en cruise-control is het rijden een genot. Wat me dan wel weer opvalt is dat ze hier en daar wat steekjes laten vallen: zo is er geen gekoelde bekerhouder, toch niet onbelangrijk in een warm klimaat. Ook moeten de stoelen naar voren als je bij de achterbank wil komen, maar bij het terugklappen komen ze niet vanzelf in de oorspronkelijke stand weer terug. Kleine dingen, maar toch.
Ik had vooruit gereserveerd bij hetzelfde Motel dat bij ons vorige bezoek zo goed beviel en ook nog eens het goedkoopst was. We konden onze kamer meteen betrekken. De routine zit er ondertussen al in: Tobias pakt de sleutel, doet de deur open en springt op het bed het verst van de airco. Dan zoekt hij de afstandsbediening en zet de tv aan. Ik zeul de kofferst en tassen naar binnen en binnen twee minuten staat de laptop mijn foto's uit de camera te trekken, liggen er overal kabeltjes en staat ons eten op de airco (potje jam, potje chocopasta, zakje brood en een fles water) om het koel te houden.
We zijn vanmiddag/vanavond nog even in Freemont street geweest. Dit is een fameus stukje Las Vegas, maar in feite niets meer dan een overdekte straat tussen een aantal grote casino's. Er gebeurt veel op die straat: er lopen allerlei figuren rond waarmee je op de foto kan, er wordt gedanst, gezongen en er lopen veel halfblote vrouwen rond met grote borsten en daar willen alle mannen mee op de foto (behalve...). 
Het was leuk, maar niet bijzonder. Het schijnt dat er 's avonds elk uur een grote lichtshow is, maar ik denk dat die vooral voor de wat oudere bezoekers leuk is, daar liepen er flink wat van rond. Wij waren na nog geen uur al weer uitgekeken en zijn teruggereden naar ons motel. Tobias bleef achter terwijl ik nog een rondje ging lopen over de "Strip". Het was het "golden hour", een fotografie-term die de tijd beschrijft waarin de kunstmatige verlichting in balans is met de blauwe (of oranje) avondlucht. Prachtig om dat mee te maken, de warme wind maakt het erg aangenaam om dan buiten te zijn. 
En nu gaan we slapen. We hebben morgen een erg relaxte dag, we hoeven niets. We willen het Luxor-hotel in, dat is de piramide met de sfinx er voor. Schijnt bijzonder te zijn. En dan hebben we nog 130 mijl in de tank om leeg te rijden, dus misschien nog wat toeren door de buitenwijken. En dan is het klaarmaken voor de vlucht terug. Er gaan overigens een paar dingen wel precies volgens de planning; morgen is de tandpasta en mijn potje jam op en heeft Tobias geen schone onderbroeken meer. En ik zal me morgen maar eens scheren, ik ergens in het begin van de vakantie mijn scheermes kwijtgeraakt en ik had me daarvoor al een paar dagen niet geschoren. Ik zat vanmiddag bij de Burgerking steeds mijn bovenlip af te vegen omdat ik wat zag bewegen, maar dat bleken mijn snorharen te zijn die nu al bijna voorbij mijn neus steken. Ik heb dus maar wat goedkope mesjes gekocht en zal morgen onder de douche mijn kin maar eens maaien. 
Slideshow Report as Spam

Use this image in your site

Copy and paste this html: