Te paard de rimboe in
Trip Start
Mar 22, 2010
1
10
19
Trip End
Apr 21, 2010
Dominical, Province of Puntarenas, Costa Rica
Wednesday, March 31, 2010
Vanmorgen lekker relaxed ontbeten in hotel Carara en rond half negen naar onze paardrijtocht gereden (nog wel met de auto).
Pap had een heerlijk ochtendje vrij en mama en ik zijn gaan paardrijden-hiken-zwemmen-lunch, een 4-in-1 arangement van onze gids van gisteren, Victor. Ja deze man heeft een neus voor zakendoen en wij hebben nu geloof ik al zijn arrangementen uitgeprobeerd :-)
Maar we zijn nu hier en komen er waarschijnlijk nooit meer dus waarom niet.
Na een stoffige tocht over gravelweg de bergen in, stonden de paardjes al op ons te wacten, samen met een groep Amerikaanse toeristen. Volgens mij is Costa Rica voor Amerikanen wat Turkije voor Nederland is, met deze paasweek kom je ze overal tegen.
Walter, onze gids te paard, vertelde dat het rijden heel simpel was; de paardjes hebben geen bit in, teugels houd je in 1 hand, naar links trekken is linksaf, naar rechts is rechtsaf en een lange trek aan de teugels is stoppen (´geen rukjes want een paard heeft geen ABS, ja die jongen zat vol grappen).
Nou, ik vond het prima zolang het mijn paardje voor de ochtend, Diamond, gewoon liep maar het werd toch wel heel hobbelig zodra ze ging rennen. Dan zit ik toch niet echt stabiel...
Gelukkig konden we het goed vinden en vond ze wandelen prima met de warmte.
Onze eerste stop was een wandeling naar de waterval. De heenweg was heel leuk, Walter vertelde onderweg van alles over bomen en dieren die we tegenkwamen en de weg ging lekker naar beneden.
De waterval was zeer mooi, een van de grootste van Costa Rica heb ik me laten vertellen (stond nu deze wel een beetje droog vanwege het droge seizoen maar nog zeer de moeite waard).
Na echt een pittige klim weer naar boven (de vochtige lucht is toch niet helemaal mijn ding merk ik zo ondertussen) mochten we onze paardjes weer bestijgen.
De tweede keer het paard beklimmen ging na de hike toch nog wat minder soepel dan de eerste keer (dat was trouwens ook geen toonbeeld van elegantie, hoop dat daar geen foto van bestaat...)
Op naar deel 3 van de tocht, het zwemmen.
In een mooie verbreding van de rivier met een diepe uitholling in de rotsen die weer uitkwam op een watervalletje. Een klein paradijsje verborgen in de Costaricaanse jungle. Heerlijk afgekoeld na een flinke sprong van een rots het water in en de stof van ons afgespoeld.
Achteraf was ik beter met hemd en al erin gesprongen want toen ik dit weer aantrok, bleek dit natter dan mijn badpak...
Weer fris en fruitig op ons paardje gesprongen, terug naar stal. walter had ons al gewaarschuwd, de paardjes maken maximaal 1 keer per dag zo een tocht en sommige roken hun stal en zouden er enthousiast vandoor gaan.
Mijn kanjer van een Diamond liep gelukkig lekker rustig terug en liet zich niet opjagen door het verleidelijke uitzicht om van mijn gewicht verlost te zijn :-)
Bij het startpunt stond Victor op ons te wachten, een leuke verrassing want gisteren had hij gezegd dat hij het hier waarschijnlijk te druk voor zou hebben. Voor de lunch nam hij ons mee naar zijn dorp waar zijn broer een restaurantje heeft. Hier heerlijk gegeten (een authentieke maaltijd uit Costa Rica; 3 keer per dag eten ze rijst met zwarte bonen, groente en rundvlees/vis/kipfilet/kipstoofpotje of ei) waarna we bij zijn moeder werden uitgenodigd voor een kopje koffie en een heerlijk broodje. Het smaakte een beetje naar Belgisch ´koekebrood´ (zo noem je dat zoete brood toch?)
Vanuit hier gingen we verder naar ons volgende bestemming, Hacienda Baru. Victor had ons een snellere weg door zijn dorp naar de hoofdweg gewezen, dan hoefden we niet helemaal terug. De GPS vond dezelfde route dus wij vol vertrouwen achter de GPS aan. Nou, volgens mij heeft de GPS ergens een afslag gemist want de weg die wij gereden hebben, dat kan nooit de weg zijn die Victor bedoelde. Het was maar goed dat we een 4x4 auto hadden...Ik heb nog nooit zo een smal, spannend kronkelweggetje gereden. Omdat we al een keer gekeerd gereden hadden en pap de route niet wilde vragen aan mensen langs de weg (mannen...), wilde hij niet nogmaals keren terwijl mam en ik dit toch liever wel hadden gedaan. En toen was het te laat... geen terugkeren meer mogelijk want daarvoor was de weg echt te smal. het waren de langste 5 km van mijn leven. Lopen zou sneller zijn gegaan.
Uiteindelijk toch in de stad Jaco aangekomen, een soort Zandvoort aan de Pacific. Hier moesten we op jacht naar een pinautomaat. De ING pas doet het niet overal en hier dus ook niet...Na 3 pinautomaten geprobeerd te hebben, uiteindelijk ipv dollars (die kunnen we ook in Panama gebruiken) toch maar weer Colonnes (vernoemd naar Columbus heb ik net geleerd) gepind voor de laatste paar dagen. Witte Donderdag en Goede Vrijdag zijn hier heeel heilige dagen waarin het lijden van Christus zeer serieus herdacht wordt. Alles is daarom gesloten. Zelfs sommige pinautomaten en de koelkasten van de hotels waar alcohol in staat...
Toen kon de reis naar Hacienda Baru beginnen, een oude boerderij die veranderd is in een tropisch bos met een hoop toeristische activiteiten zoals vogelexcursies, overnachten in de rimboe, ´toecan canopy toers´ en nog veel meer. Drie keer raden met welke toer wij hebben meegedaan...
Bij het hotel bleek dat we 2 cabinas hadden (het leek een beetje op een tropisch centerparks) met ieder 5 bedden, een zitkamertje, een keukentje en een badkanmer. Een beetje zondegeld...
Nog even een hapje gegeten in het restaurant waar opeens een heel koud nat ding op mijn been sprong, bleek het een kikkertje te zijn echt heel schaatig. Maar goed dat ik niet op mijn been geslagen had. Daarna lekker gaan slapen.
PS is heb na het paardrijden ontdekt dat ik bij mijn billen 2 botjes heb waarvan ik het bestaan niet wist, iedere keer wanneer ik ga zitten...
