Namasté
Trip Start
Sep 10, 2010
1
11
22
Trip End
Apr 10, 2011
Where I stayed
Kleine hotelletjes
Kathmandu, Pokhara, Trisuli, Sauraha, Nepal
Tuesday, November 16, 2010
We hadden slechts tijd voor twee weken Nepal dus stippelden vanuit Kathmandu onze rondreis nauwgezet uit: een trektocht op het Annapurna circuit in het noorden, een vierdaagse kajak-clinic en vervolgens een junglesafari in het zuiden. Onze trektocht vertrok uit Pokhara, gelegen aan een meer tussen de bergen. Na daar een avondje uit te eten was het Charlotte's beurt om ziek te zijn. De vijf dagen durende trektocht, die wij wegens tijdsgebrek al in vier dagen zouden doen, moesten wij nu in drie dagen klaren. Met volle overgave begonnen we aan deze opdracht. De eerste dag slechts enkele uren gestegen want Charlotte stond nog wat wankel op haar benen. Dag twee hebben we gewandeld tot we er bij neervielen. We bereikten de top van de Poon Hill. Hill lijkt wel voor woosies maar deze was toch 3210 m hoog. Lijkt inderdaad als een heuvel te midden van de Himalaya. Vanaf daar zou je moeten een prachtig zicht hebben op het Annapurnagebergte maar door de mist kwam het Annapurnatopje (8091 m) er maar af en toe eens doorpiepen. Langs de weg ben je bijna constant alleen. Af en toe kom je een sherpa tegen die je vriendelijk namasté ("Ik buig voor je") toeroept. Dag drie: toch voor donker ons doel bereikt. In zo'n adembenemende omgeving is het afzien meer dan de moeite waard. We komen zeker terug om de twee tot drie weken durende tocht naar het Annapurna base camp te doen... Liefhebbers mogen zich altijd melden!
Nog maar half bekomen van het wandelen of we zaten al in een kajak, vergezeld van een 19 jarige
Amerikaanse en twee instructeurs. Dat was hier wel wat anders dan de Lesse afvaren. Zo'n kajak is echt niet stabiel en voor je het weet kapsijs je. De opdracht is dan om niet te panikeren... gemakkelijk gezegd als je daar ondersteboven in het koude water hangt. De bedoeling is dat je wacht tot iemand met zijn kajak bij je komt en je jezelf met een T-rescue weer boven water helpt of nog moeilijker dat je jezelf weer recht krijgt. Vraagt allemaal veel oefening en lef. Na de tweede dag heeft de Amerikaanse het wegens schrik opgegeven. De lessen waren zeer intensief maar 's avonds werden we op onze kampplaats op het zandstrandje aan de oever van de Trisulirivier telkens weer verwend met een uitgebreide maaltijd bij kampvuur. Vier dagen en enkele blauwe plekken later slaagden we erin een eskimorol te maken en de rivier deftig af te varen. Wordt zeker vervolgd!
Na een dagje rust aan de rand van het Chitwan natuurpark vertrokken we voor een safaritrektocht. We zagen herten, slangen, krokodillen, everzwijnen en op het eind van de dag zelfs een bruine beer. Onze rhino zoektocht was minder geslaagd. We zagen zijn verse voetsporen en uitwerpselen maar de neushoorn was ons steeds te snel af. Ons Nepal avontuur eindigde (DACHTEN WE) 's morgens met een rit op de rug van een olifant. Zo hoog heb je een ideaal zicht tussen de bomen. Net alsof je vanuit je zetel naar National Geograpic zit te kijken, alleen wat meer wiebelend.
De kajak organisatie had ons wijsgemaakt dat je aan de grens een visum voor India kon krijgen... NIET DUS! Wij hebben nog geen echte tegenslag gekend op onze reis. Het ging allemaal iets te vlotjes voor twee nonchalanteriken als ons. Na zeven uur op een bus mochten we terug naar Kathmandu om een visum aan te vragen. Op het dak van een jeep, in een lokale nachtbus met geschifte chauffeur even voor ons leven gevreesd maar om 06h30 stonden we voor de Indische ambassade in Kathmandu. Omdat ons Nepalees visum nu juist vervallen was en wij dus illegaal in het land waren wou die arrogante Indiër ons geen visum geven. Na veel over en weer geloop, taxi's, riksjaw's, jeeps, bussen en een pak frustraties wandelden we de volgende dag toch India binnen.
