Een laatste afscheid
Trip Start
Aug 25, 2010
1
27
31
Trip End
Oct 11, 2010
Where I stayed
Na de nachtrit worden we wakker op een grote parkeerplaats. Iedereen kleedt zich om op de toiletten van de diner waar we gestopt zijn en Maggs en ik vinden als laatsten een tafeltje. Lucas komt naar ons toe, dat we wel erg laat zijn... tja, we hebben net besteld?! Omdat we beiden eigenlijk geen honger hebben, laten we het inpakken en nemen we het mee de bus in.
Terwijl de bus rijdt, nemen we rustig onze tijd. We beginnen aan een lijst "No more...": niet meer omkleden op de toiletten van tankstations, niet meer midden in de nacht naar vreemde wc's zonder bh aan (terwijl alle truckchauffeurs je aankijken), geen spullen meer die midden in de nacht ineens vanaf de topbunks naar beneden komen vallen, geen "has everyone made lunch", " okay, this is the plan" of " buddy-check!" meer. Eindelijk weer baas over je eigen toilettijden, niet meer in hoeven te schatten of er genoeg rechte weg voor je ligt om je mascara op te doen / een zin te schrijven / een slok drinken te nemen, geen opfrisdoekjes-douches meer. Geen Grote Groene Bus meer: ons avontuur is nu echt ten einde.
Na een laatste bus-toss en een kort weerzien met Kelvin (die enkele weken eerder naar het ziekenhuis moest), rijden we stilzwijgend de straten van San Francisco door. We nemen afscheid van de chauffeurs Lucas en Manuel en lopen naar het hostel, bepakt en bezakt met zanderige spullen. Aldaar gaat iedereen zijn eigen weg: douchen en internet blijken eerste prioriteiten te zijn, maar Maggs blijkt wederom mijn maatje: koffie! Ik neem haar mee naar cafe Trieste ("en dat is de bekende boekshop en daar die rare muurtekening in het steegje en daar de 5 dollar Thai") en trakteer haar op een fatsoenlijke koffie, zoals we hem toch echt in geen weken hebben gehad. Eindelijk weer goed smakende, sterke, echte Italiaanse koffie na al die weken van Starbucks en Dunkin Donuts varianten.
's Avonds komen we elkaar weer tegen en we halen samen avondeten (Thai's, uiteraard) en een sixpackje Corona voor de avond. Tenslotte is Carley nog jarig en we hebben afgesproken om vanavond een klein feestje te vieren in de gezamenlijke ruimte. Carley komt niet opdagen (21 is hier de leeftijd waarop je legaal drinken mag, dus die is vrolijk stappen), maar desondanks is het erg gezellig en de tijd vliegt voorbij: kort voor enen lig ik in bed.
Als de wekker om half zes afgaat, voel ik me dan ook niet echt wakker, maar het moet. Een snelle douche, de laatste dingen in mijn rugzak en met de shuttle naar het vliegveld.
Ik ga naar Honolulu!
Terwijl de bus rijdt, nemen we rustig onze tijd. We beginnen aan een lijst "No more...": niet meer omkleden op de toiletten van tankstations, niet meer midden in de nacht naar vreemde wc's zonder bh aan (terwijl alle truckchauffeurs je aankijken), geen spullen meer die midden in de nacht ineens vanaf de topbunks naar beneden komen vallen, geen "has everyone made lunch", " okay, this is the plan" of " buddy-check!" meer. Eindelijk weer baas over je eigen toilettijden, niet meer in hoeven te schatten of er genoeg rechte weg voor je ligt om je mascara op te doen / een zin te schrijven / een slok drinken te nemen, geen opfrisdoekjes-douches meer. Geen Grote Groene Bus meer: ons avontuur is nu echt ten einde.
Na een laatste bus-toss en een kort weerzien met Kelvin (die enkele weken eerder naar het ziekenhuis moest), rijden we stilzwijgend de straten van San Francisco door. We nemen afscheid van de chauffeurs Lucas en Manuel en lopen naar het hostel, bepakt en bezakt met zanderige spullen. Aldaar gaat iedereen zijn eigen weg: douchen en internet blijken eerste prioriteiten te zijn, maar Maggs blijkt wederom mijn maatje: koffie! Ik neem haar mee naar cafe Trieste ("en dat is de bekende boekshop en daar die rare muurtekening in het steegje en daar de 5 dollar Thai") en trakteer haar op een fatsoenlijke koffie, zoals we hem toch echt in geen weken hebben gehad. Eindelijk weer goed smakende, sterke, echte Italiaanse koffie na al die weken van Starbucks en Dunkin Donuts varianten.
's Avonds komen we elkaar weer tegen en we halen samen avondeten (Thai's, uiteraard) en een sixpackje Corona voor de avond. Tenslotte is Carley nog jarig en we hebben afgesproken om vanavond een klein feestje te vieren in de gezamenlijke ruimte. Carley komt niet opdagen (21 is hier de leeftijd waarop je legaal drinken mag, dus die is vrolijk stappen), maar desondanks is het erg gezellig en de tijd vliegt voorbij: kort voor enen lig ik in bed.
Als de wekker om half zes afgaat, voel ik me dan ook niet echt wakker, maar het moet. Een snelle douche, de laatste dingen in mijn rugzak en met de shuttle naar het vliegveld.
Ik ga naar Honolulu!

