Rokende bergen, zwarte beren en lokaal bier

Trip Start Aug 25, 2010
1
17
31
Trip End Oct 11, 2010


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow
Where I stayed
Big Green Bus

Flag of United States  , Tennessee
Tuesday, September 21, 2010

Als we wakker worden, staan we op een kleine parkeerplaats in de Smokey Mountains. Wederom kleden we ons om op de wc's hier en maken ontbijt. De groep is iets kleiner dan hij de vorige trip was en er zijn meer stelletjes. Wat onwennig staat iedereen op de parkeerplaats en proberen ook de nieuwelingen te helpen met het voorbereiden van het ontbijt en de lunch. Lucas maakt weer overheerlijke pannekoeken en samen met een fruitsalade en yoghurt met honing en kaneel vormen ze een goede basis voor de kleine hike die we even later maken. Er vliegen grote vlinders rond, wel drie keer zo groot als in Nederland. We lopen de heuvels in en hiken een stuk van de Appalachian Trail, die van Maine hoog in Amerika langs de oostkust tot in Georgia loopt: de trail heeft een totale lengte van iets meer dan 3500 km. Kjer ziet op de trail een zwarte beer, waar we voor gewaarschuwd zijn. In tegenstelling tot 2 weken terug in Yellowstone, waar we vooral op onze buik moesten gaan liggen als we aangevallen werden door een beer (je rugzak beschermt dan je rug - verder mag je hopen op het beste), moet je je voor deze kleine Zwarte Beren vooral groot maken, gemeen grommen en schreeuwen en stenen gooien, alsof je een volwaardige tegenstander bent en klaar staat voor de strijd.

Daarna gaan we even langs de supermarkt en rijden door naar onze kampeerplek voor de nacht. Ook hier worden we gewaarschuwd om bear-aware te zijn: gister is op onze kampeerplek nog een beer gesignaleerd. Geen eten of dingen die eetbaar ruiken (beren schijnen shampoo en tandpasta ook lekker te vinden) in de tenten dus en al het eten en afval wordt na het eten opgeslagen in de bus. Na een tijdje bij het kampvuur te hebben gezeten, zoek ik mijn tentje op en val al snel in slaap. Heerlijk, geen kou meer! Midden in de nacht schrikken we wakker van een afschuwelijk gekrijs... Via mijn open flap zie ik dat iemand die op de matrassen in de open lucht sliep, op is gestaan en op zoek is naar waar het geluid vandaan kwam. Hij vindt niks en met het idee dat ik met die buitenslapers vast niet de eerste ben die opgegeten zal worden, val ik al snel weer in slaap.
We ontbijten op de kampeerplek en maken onze lunches, waarna we wederom een hike door de Smokey Mountains maken. De bergen doen hun naam eer aan - een grote, grijzige mist verhult de bossen om ons kamp. Met een vrije grote groep lopen we de 10 kilometer door de bossen, op onze hoede voor de beren, die we trouwens niet zien. Het wordt warm en benauwd in de bossen, gelukkig heeft iedereen genoeg te drinken bij zich.
Als iedereen terug is bij de bus, vertrekken we al snel: het is nog enkele uren rijden naar Pigeon Forge, waar we een stop maken bij het locale zwembad voor onze eerste douche deze trip.

Margaret uit Schotland en ik overwegen daarna even om naar Dollywood te gaan: het grote pretpark van Dolly Parton dat zich aan de strip (vol met attracties: go-carts, achtbanen, midgetgolf) van Pigeon Forge bevindt. De hoge toegangsprijs van 53 houdt ons echter tegen en we lopen maar gewoon even samen het dorpje in. Voordat we de winkels zien, zien we al de grote ketel op het dak van de locale brouwerij: daar moeten we zijn! We lopen het bijbehorende café in en nemen plaats aan de bar. Na onze id's te hebben laten zien proberen we, omringd door wel 20 tv's met evenveel sportkanalen, een klein glas alle locale biersoorten uit. Dat smaakt goed!
Na een biertje winkelen we wat: Maggs was haar wandelschoenen vergeten, had nieuwe gekocht in Washington en heeft die daar op het treinstation laten staan. Later in de trip blijkt dit typisch Maggs - altijd iets vergeten, laten liggen, zich verkijken op de getallen op de Amerikaanse biljetten als ze een fooi achterlaat.... gelukkig kan ze er zelf goed om lachen, en ik ook!
Op de terugweg halen we nog even wat flesjes locaal bier voor op de bus en keren terug naar de bus. We zijn te laat voor het avondeten, maar hebben bij de supermarkt (geholpen door mensen in de 70: waarom die nog een baan hebben moeten? Ik voel me haast schuldig als Ingrid me trillend mijn bakje over de toonbank aanreikt en Alfred mijn boodschappen in een plastic tas inpakt) allebei wat aardappelsalade meegenomen.
Na wederom een snelle omkleedtruuk op het toilet, rijden we weer verder: New Orleans, here we come!
Slideshow Report as Spam

Use this image in your site

Copy and paste this html: