Toen waren er nog 21...

Trip Start Aug 25, 2010
1
9
31
Trip End Oct 11, 2010


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of United States  , South Dakota
Saturday, September 4, 2010

We rijden weer verder met de bus en bereiden ons voor op een wandeling door het Badlands National Park: de zon is ondertussen heet en de rotsen hier in het park kennen behalve wat dor geel gras bijna geen begroeiing. We gaan op weg voor een hike van een kilometer of 6. De meiden die de weg leiden, blijken echter de weg niet te kennen en na een kwartier houdt ons pad op. We besluiten terug te keren en de helft van de groep kiest voor het kortere alternatief en een rit met de bus. Samen met de rest volg ik ditmaal wel de paaltjes en lopen we in de brandende zon door de leegte. Zelfs de Bighorns die we tegenkomen zoeken de schaduw van de rotsen op.
De tocht duurt lang en een eind lijkt bijna niet te komen. Na meer dan 2 uur komen we bij een rotsformatie aan en houden de paaltjes op. Niks anders te doen dus dan te lopen richting de plek (nog o zo ver weg), waar we de schittering van auto's meenden te hebben gezien. Waar Abby en Emily Ruth ervoor kiezen om recht over te steken, kies ik eerst nog voor het pad er omheen, maar uiteindelijk zit er niks anders op dan te dalen en te klimmen. Mijn liter water is ondertussen op en met de ratelslangen die hier wonen in mijn achterhoofd, klim en daal ik. Ik kom Kelvin tegen, de 60 jarige man uit ons gezelschap. Ik zag hem de rots afglijden en vraag of alles goed gaat. Ja, alleen zijn enkel verzwikt. Kom, dan lopen we samen, zeg ik. Nee, dat wil hij niet, hij gaat het niet halen zegt hij, ik moet hulp halen. Ik dring aan, wijs op de bus die nu in de verte te zien is, maar hij ziet hem niet en blijft eigenwijs. Uiteindelijk loopt hij linksom rondom de rots en ik rechtsom. Aan de andere kant zie ik hem niet en versnel ik mijn pas, achterom kijkend. Ik bereik een trap en ren terug naar de bus. Terwijl ik aankom, zie ik ver achter me in de verte Kelvin ondersteund door een toerist aankomen. Ik roep naar de anderen, neem water mee! Na een half uur hebben we eindelijk een ranger gevonden: Kelvin is zwaar uitgedroogd, hallucineert en is dus werkelijk in levensgevaar. De twee zusters die we bij ons hebben doen wat ze kunnen en matrassen uit de bus, paraplu's tegen de zon en doeken om hem te koelen worden naar de rosten gebracht. Na anderhalf uur is er eindelijk een ambulance in het afgelegen park en wordt hij met loeiende sirenes naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gebracht - 60 mile verderop.
- Later horen we dat hij een week in het ziekenhuis heeft doorgebracht: hij heeft meerdere aanvallen gehad in de ambulance en ze konden niet herleiden waar het door kwam. Hij heeft enorm veel geluk gehad....

Onder de indruk van alles rijden we door het uitgestrekte landschap en in de verte gaat de zon langzaam onder. Het openlucht zwembad blijkt helaas gesloten, maar we vermaken ons prima met een bezoekje aan de Wall Drug, zoals het winkelcentrum van Wall heet. Opgezet en gerund door 1 familie en staande gehouden tijdens alle financieel moeilijke perioden die het gebied gekend heeft, is het een typisch stuk "Americana". Het is bijna niet te beschrijven: de ringen in de vorm van paardenkoppen langs de weg om je paard aan te kunnen parkeren, de houten lambrisering overal, de felgekleurde lichten, de jachttrofeeŽn aan de muren.... Amerikaanser dan dit wordt het niet. Ik probeer een cowboy hoed en bewonder de leren laarzen van over de 500 dollar. Met een milkshake met expressosmaak in de hand loop ik samen met Emily terug naar de bus en na een avondmaal van pasta-pesto gaan we weer op pad: tijd voor een volgende nachtrit.
Slideshow Report as Spam

Comments

haroldinho
haroldinho on

Met van die flappen! Hah! :-)

cb_goes_again
cb_goes_again on

En 3 paar sokken over elkaar en mijn broek erin... brrr..... koud!

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: