Goodbye, and back on track.

Trip Start Sep 13, 2012
1
20
24
Trip End Nov 14, 2012


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Australia  , Victoria,
Saturday, November 3, 2012

12 dagen geleden de laatste blog vanuit Appolo Bay.

Vanuit AppolloBay rijden we over de GOR naar Point Lonsdale. De GOR slingert  dicht langs de kust en biedt geweldige uitzichten over de oceaan. In Point Lonsdale is weer een van de vele vuurtorens te bekijken. Hij staat op een rotsige kust van weer fraai geŽrodeerde steen. We gaan naar een camping waar Rob & Marie jaren lang een plek hebben gehad.
De volgende dag rijden we naar Geelong. Vroeger het centrum van de wolindustrie. Er is het nationale wolmuseum gevestigd. Interessant om te zien hoe het proces van geschoren schaap naar allerlei lproducten gaat. Na een paar uur komen we met een hoop kennis meer naar buiten. Wat we onder andere, van een museum medewerkster, geleerd hebben is dat dames die lopen met een rollator hier trolly-dolly's worden genoemd. Veel aandacht wordt besteed aan de zogenaamde settlers. Deze mensen kwamen uit Europa, veelal uit Ierland en Schotland en vestigde zich in het "land dat van niemand is". Schapen worden geimporteerd en zo ontstaat o.a de wol industrie. Langs de waterkant van Geelong staan ook veel beelden. De houten beelden zijn gemaakt van de pijlers van een oude pier. Een kunstenaar heeft er allerlei menselijke figuren van gemaakt en ze mooi beschilderd. Er staan er meer dan honderd, een leuk gezicht. We camperen die nacht in Queenscliff, vlak bij de pont.
De volgende morgen is het zover. We nemen de pont van 11 uur naar Sorrento. Op de boot worden we door Rob opgebeld met de vraag of we al zeeziek zijn. Nee hoor. Na 40 minuten meert de pont af en kunnen we als eerste aan wal. Plekje gezocht en dan zien we Rob na zeven jaar en Marie na 12 jaar weer. Blije gezichten alom. We rijden naar Mt Eliza en dan stapt El na 51 jaar weer een huis van Rob en Marie binnen. Voor ons is er een kamer met eigen badkamer. We kijken het huis rond en zien vele dingen, hangen en staan die aan Nederland herinneren. Bij elk hoort een verhaal, en dat verhaal krijgen we ook te horen op de manier zoals Rob verhalen vertelt. Wonderlijk is dat er steeds meer, zeer preciese, herinneringen bij El naar boven komen van toen ze voor het eerst, 51 jaar geleden, met haar ouders in AustraliŽ was. Na een paar uur is duidelijk dat de wederzijdese twijfel hoe het zou gaan zo samen in een huis is verdwenen en voelt het of het altijd zo geweest is. Dat het niet altijd zo geweest is blijkt uit de vele verhalen over en weer die niet eerder aan elkaar waren verteld. Dat is niet zo verwonderlijk als je drie bent en je broer van bijna 20 gaat emigreren. De negen volgende dagen zijn leuk, gezellig, emotioneel en druk en gaan snel voorbij. Het zijn ook dagen waarin we ons enorm verwend voelen. We rijden in deze dagen langs verschillende huizen waar Rob en Marie gewoond hebben. Zo ook het huis waar El was toen ze 10 jaar was. De omgeving is onherkenbaar veranderd. We zien ook het huis waar Diane in 1997 logeerde. Zaterdag bezoeken we het kerkhof waar de as van Lisa en Steve ligt. Een bosje bloemen uit eigen tuin wordt daar neer gezet.
Zondag is familiedag. Een maal per maand komen de zussen en broer van Marie op bezoek. Het is mooi weer en vanaf 12 uur komt bijna iedereen. El kent bijna iedereen van toen ze 10 was en enkele omdat die weleens in Nederland zijn geweest. Kletsen, verhalen, eten, drinken en nog meer verhalen. De middag vliegt voorbij en eindigt met een groepsfoto. Als de familie weg is zijn er weer herinneringen bijgekomen die weer met elkaar besproken worden. Het houdt niet op. Voor maandag en dinsdag staat de City van Melbourne op het programma. Onderweg worden we getracteerd op uitzichten langs de baai. We logeren in het Crownhotel en hebben een kamer op de 23ste verdieping met uitzicht op de stad. De verwennerij gaat door. 's Middags wandelen in de stad en we stappen op een oude tram die een rondje van een uur rijdt om het centrum. El ziet regelmatig gebouwen die ze herkent van 51 jaar geleden, maar er is ook heel veel nieuwbouw. Het is een moderne stad. Dan is het tijd voor een drankje. Rob heeft daarvoor een speciale plek bedacht. We nemen een drankje bij CloŽ. Het is een oude pub die zijn naam te danken heeft aan een schilderij, dat daar hangt, waarop een naakte dame is afgebeeld. Ze is wereldberoemd en iedereen wil met haar op de foto. 's Avonds gaan we eten in een Italiaans restaurant aan de rand van het Crown complex. Onderweg daar naartoe komen we door een, ons geheel onbekend, fenomeen. Een casino. Het casino is heel groot, we zien er tientallen  roulettetafels, blackjacktafels en ander tafels met gokspellen die ons onbekend zijn. Maar er zijn ook duizenden Pokies. Pokies zijn kasten waar je geld instopt en je moet proberen vier of vijf figuren op een rij te krijgen. In Nederland heet zo'n ding een "eenarmige bandiet". Met verbazing kijken we rond hoe heel veel, meestal, vrouwen dit spel spelen. Uit een folder leer ik dat van al het ingelegde geld , volgens wettelijke eisen, 87% aan spelers wordt uitgekeerd. Maar als er wat gewonnen wordt dan kan de winst meteen weer worden gebruikt voor nieuwe spellen. Uit eindelijk wint de machine alles. Hoewel dit in die folder staat wordt er 24 uur per dag gespeeld. Ik begrijp het niet.
Tijdens het diner krijgen we het fenomeen 'the flames' te zien. Voor het Crowncomplex staan een aantal schoorstenen. Vanaf 8 uur, om het uur, spuwen die vuur. Vlammen, tussen de 1 en de 6 meter hoog schieten bulderd de lucht in. Spectaculair. Weer op de kamer een poosje voor het grote raam genieten van het uitzicht van Melbourne in het donker. Bijna jammer om naar bed te gaan. Maandag bezoeken we weer een ander deel van de "City". We staan voor het Tomasetti gebouw. Daar kwam Rob te werken toen hij op zijn 20ste in Australie kwam. Marie werkte daar toen al en zo is het gekomen. Een historische plek.
Dan krijgen we een tentoonstellingsgebouw te zien. Stijlvol gebouwd. Van de 10 zalen zijn er twee in gebruik. Wat een contrast. In de ene zaal wordt een Warfare gehouden. De deuren staan open en we kunnen zien dat daar veel wapens worden tentoongesteld. De toegangscontrolle wordt gedaan door de Militaire Politie met pistool in het holster. Een paar hallen verder is een medische tentoonstelling en congres. Op een bord lezen we dat er ruim 800 medisch specialisten bij elkaar zijn. Dus in hal ťťn leer je mensen te doden en in hal twee hoe je mensen een beter leven kunt geven, Brrrrrrrrrr.
Woensdag is een rustdag en dat hebben we wel nodig. Donderdag worden we verder verwend door ons over een ander deel van de Peninsula rond te rijden. Het weer is omgeslagen. Als we onderweg stoppen om op een uitzichtpunt over de baai te kijken staat er zo'n storm dat het bijna niet mogelijk is om foto's te maken. We worden bijna omgeblazen. De dag wordt afgesloten met een diner bij Kim en Lee, een goed chinees restaurant in Mt Eliza. Een paar dagen eerder aten wij in een Italiaans restaurant, Vinnies, en maken daar kennis met een typische Australische gewoonte. BYO, bring your own. Je mag in elk restaurant je eigen wijn mee brengen. Er zijn speciale koeltassen voor waar je thuis je flessen wijn in doet. Bij het restaurant vinden ze het heel gewoon en ontkurken de flessen en schenken in. Speciaal.
Vrijdag nemen we afscheid van het huis. We gaan met z'n vieren naar Philip Island. Daar woont een puinguinkolonie. Voor het bezoek aan de puinguins gaan we naar de Nobbies. Een fraai gevormde kust van het eiland. Er broeden heel veel vogels en in de verte liggen zeehonden op de rotsen. Het weer is erg goed, mooie zon en bijna geen wind. Veel foto's worden geschoten. Dan naar de puinguins. Er is een kolonie van ongeveer 32000 puinguins op het eiland. Ze zijn verdeeld over een aantal baaien en rotsen. Een baai is zo ingericht dat je de puinguins, bij het donker worden, uit de zee kan zien komen. In groepjes van 5 tot 15 lopen ze dan voorzichtig het strand op en dan op een drafje de rots op naar hun jongen. Die staan al van verre om hun moeder te roepen. Later horen we van een ranger dat de puinguins dagen lang, soms tot een aantal weken, op zee blijven om vis te vangen. Het wachten op de diertjes was een koude bedoening maar was het meer dan waard.
Dan is het zaterdag. We gaan met ons vieren op bezoek bij Judy, een zus van Marie. Koffie en een beetje kletsen. Dan komt het onvermijdelijke, we moeten afscheid nemen. We zegen gedag met knuffels en een traan en rijden weg.
Onderweg zijn we nog stiller dan normaal. We hebben zo onze gedachten. Het zijn onvergetelijke dagen.
Tegen vijfen komen we bij Tarra Valley aan. Het begin van een nationaal park met een regenwoud. We zijn aan het laatste deel van onze reis begonnen.
Thank you, Marie and Rob, we will never forget.


Yope


 



 
Slideshow Report as Spam

Comments

Wendy on

Oooooh wat een fijne tijd moet het geweest zijn! En dan afscheid,.. ja,... :-(

Maria on

Moet een geweldige tijd geweest zijn die jullie in Melbourne gehad hebben. Kan me voorstellen dat het afscheid dan erg moeilijk is. Wens jullie nog veel plezier met het laatste stukje van de reis.
Groetjes Maria

Tru on

Geweldige reis maken jullie, heel speciaal. Nog veel plezier de laatste dagen.

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: