We reizen door

Trip Start Sep 13, 2012
1
9
24
Trip End Nov 14, 2012


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Australia  , Northern Territory,
Sunday, October 7, 2012

Erldunda

Vrijdag 5 okt

We verlaten KingsCreek Resort. De eerste stop is Kings Creek Station. Op de heenweg waren we hier ook. We drinken koffie en kijken nog een beetje rond. Aan de muur hangt een poster die geschiedenis beschrijft van dit Station. De oprichter kocht 30 jaar geleden een stuk grond met daarop NIETS, behalve zand en begroeing. Het stuk land heeft een oppervlak van 1800 km2. In die 30 jaar is er een hele grote kamelenfarm en cattlestation opgebouwd, evenals een benzinestation, een motel, een camping, een bushresort, een souvenierwinkel en nog wat van die dingen. Oh ja, de provincie Utrecht is ongeveer 1450km2. Knap he die pioniersgeest van sommige mensen. We sturen op Uluru aan. Na uren rijden, met weer veel dode kangaroos langs de weg, zien we een berg. Ha daar is tie dan. Foto's maken enz. maar wat heeft die berg een vreemde vorm. Op de kaart kijken en in de LP lezen. Wat blijkt, we maken de standaard fout, het is Mnt Conner. Ook een mooie berg. We gaan verder en na een tijdje ja hoor daar is tie echt. Prachtig. We vinden een plekje in AyersRock Dessert Resort. Hier gebruiklen ze nog de oude naam. Vroeger noemde de OZenaren de berg Ayersrock, maar nu vind je die naam op geen enkel wegwijsbord meer. Het is Uluru.
We krijgen informatie waar een speciale plek is om de zonsondergang te gaan bekijken. We zorgen dat we er op tijd zijn. Er zijn heel veel mensen die dat ook doen. Stoelen worden neergezet, camera's op statief geplaats en een drankje ingeschonken. Langzaam, of eigenlijk snel, zakt de zon en veranderd de berg steeds van kleur. Geen 5 minuten ziet hij er het zelfde uit. We hebben al veel moois en bijzonders gezien, maar dit is het meest imposant.


Zaterdag 6 okt

De dag begint om 4.45. Om 5.15 worden we opgehaald om een kameeltocht te gaan maken. Het is de bedoeling dat we op de rug van een kameel de zonsopgang gaan zien. Op de kameelfarm krijgen we wat uitleg over gezadelde kamelen en hoe je op moet stappen en hoe je je vast moet houden als die beesten op gaan staan. De farm heeft 45 kamelen waarmee regelmatig tours worden gemaakt. Allemaal hebben ze hun eigen maatzadel en natuurlijk een eigen naam. Na de introductie gaat het beginnen. Volgens de juiste procedure opstappen, daarna gaat de kameel staan. Dat betekent, eerst gaat hij op zijn achterpoten staan, je wordt dan bijna naar voren gelanceerd, daarna gaat hij op zijn voorpoten staan en dan wordt de weer terug geslingerd. Niemand wordt eraf gegooid. Dan gaat het in kamelengang door het landschap. Onderweg vertelt de kamelencowboy het een en ander over de natuur en de beesten. Zo zijn er ongeveer 1 miljoen in het wild levende kamelen in AustraliŽ. Als je een kameel wilt hebben mag je de bushbush in gaan en er een vangen en dan is die van jou. Maar dat vangen gaat niet zo maar. Ze worden opgejaagd, of door 4WD auto's of helicopters. Een kameel op de vlucht kan 65 tot 70 km per uur lopen. Zie dat beest maar eens te pakken. Het levert vast veel stress op bij die beesten. Iets voor de Partij voor de Dieren. Zo jagen ze ook kuddes met runderen op. Ze nemen heel oude 4WD autos, voorzien die van massieve banden en stevige beugels en rossen dan het land in achter het vee aan. We leren dat er heel veel wilde honden, dingo's zijn. Je moet ze echt als een wild dier zien, er staan ook overal borden hoe te handelen als zo'n hond op je afkomt. Tijdens ons kameelritje zien we grote holen in het zand. Daar zijn dingo's bezig geweest om konijnen in hun hol achterna te graven en op te eten. Ik leer ook dat het bijna onmogelijk is vanaf de rug van een lopende kameel foto's te maken. Het is een mooie en leerzame tocht.
De rest van de ochtend bezoeken ze Uluru, Kata Tjuja national park. Eerst het cultureel centrum met uitleg over de gewoontes van de Aboriginals. Bijzonder is dat er over een aantal foto's, waar aboriginals op staan, een blad papier is geplakt. Hier staat op dat de aboriginal die op de foto staat is overleden. Bij hun cultuur hoort dat als iemand overleden is hij niet meer gezien mag worden. Dan Uluru (=meeting Place=ontmoetingsplek) rond rijden. Hij mag boven de 36 graden niet beklommen worden, zouden we toch niet gedaan hebben, uit respect voor de Aboriginals. Voor hun is Uluru een heilige plek. Gisteravond hebben we de rots al bij zonsondergang gezien, maar van een afstand. Nu dicht bij is het nog imposanter. Uluru heeft een vorm die enig in zijn soort is. Ook de steensoort is bijzonder. We bezoeken de verschillende interressante plekken van de berg en zijn zo een paar uur verder. Ongeveer 50 km verder ligt nog een berg, de Olga's (Kata Tjuja=Many Heads=Vele Hoofden). Al van ver zie je ze liggen. Ook hier heeft het licht weer een bijzondere werking.
Na weer verschillende plekken te heben bezocht blijft de Gorge nog over. Het is echter zo warm geworden, 39 gr, dat we het niet op kunnen brengen. Er is een plek, Valley of the Winds, die is vanwege de warmte afgesloten. De OZenaren zijn wel erg voor veiligheid.
We hebben te horen gekregen dat in een naburige Aboriginal communitie een festival is. Iedereen mag er naar toe. Normaal zijn de Aboriginal-communities niet toegangkelijk voor andere mensen. Hoe dat in elkaar zit moet ik nog eens uitzoeken. Deze avond wordt als bijzonder ervaren omdat het te maken heeft met een song die 35 jaar geleden geschreven is over Uluru, "Solid like a Rock" Na al die tijd is het gelukt om de uitvoerende artiesten weer bij elkaar te krijgen. Als eerste is er een groep aboriginalvrouwen die een traditionele dans uitvoeren en is er een toespraak van een, naar ik begreep, belangrije Aboriginal. Dan komt de band en speelt onder begeleiding van een digeridoo hun Solid like a Rock. Het publiek is razend enthousiast. Ondertussen vermaken de aboriginal-kinderen zich door van roodzand en water ballen te maken en elkaar daar mee te bekogelen. We zijn met een shuttlebus naar het festival gegaan. De bus gaat terug om 20.30 en 21.30. Om er zeker van te zijn dat we met de bus van 20.30 kunnen zorgen we dat we om 20.00 al aan de kant van de weg staan. Om daar te komen is al een hele kunst. Vanaf het festivalterrein lopen er een aantal paden naar de weg. Maaaaaaaar omdat het pik donker is en geen verlichting is het een hele toer om de weg te vinden. Gelukkig zijn er meer mensen aan de dwaal en met z'n allen komen we er wel.
De bus komt en het lukt ons niet om er in tekomen. Vol. Wachten op de laatste bus. We staan dus met een man of 60 langs een pikdonkere weg. Even later ziet een politiecontrolle dat en houd ons in de gaten. Een kwartier later staan er vijf wagens alles in de gaten te houden. We krijgen zelfs flesjes water aangeboden. Dan eindelijk na 2 uur wachten komt de laatste bus en kunnen we mee. Als we op de camping aankomen ligen we 5 minuten later in bed en vallen direct in slaap.


 
Zondag 7 okt

Na de vermoeidheid van gisteravond lukt het toch om vroeg op te staan.
We gaan nog een keer terug naar de Olga's om de Gorge in te wandelen.
Als we er naar toe rijden zien we dat Uluru en Kata Tjuja in het ochtendzonlicht er weer heel anders uitzien. Bij de Gorge merken we dat de temperatuur samen met een lekker windje prima is om een uurtje te wandelen en klauteren. Na een aanloopje staan we plotseling tussen twee heel hoge en steile muren van de kloof. De samenstelling van deze berg is heel anders dan van Uluru. El noemt het gekookte steen. Zo ziet het er ook uit. Grote kiezels die vast gekoekt zit een een gestolde brij. Mooi.
Weer zien we hoe zorgvuldig met de natuur en de sacred plaatsen wordt omgegaan. Netjes lijntjes gespannen bankjes geplaats en op de juiste plaatsen gevraagd of je respect wilt hebben voor de heilige plaatsen. Dan weer terug naar Yulara, want daar vandaan is de weg die weer naar de Stuart highway gaat. Maar vlakbij Uluru kunnen we de verleiding niet weerstaan om nog een rondje om die bijzondere berg te rijden. Kijken, foto's, nog eens kijken en dan is het genoeg. We rijden de Lasseter highway op met als bestemming Curtin Springs. We willen kijken of we daar een tour naar Mnt Conner en een catlefarm kunnen doen. Maar als we daar aankomen is het niet zeker of het kan en besluiten we maar door te rijden naar Erldunda. Onderweg komen we weer langs een stuk van de highway waar we echt kunnen genieten van het Red centre van AustraliŽ. Links en rechts van de weg een soort duinen met heel rood zand. Prachtig en bijzonder. Ook hier weer veel verbrande bomen, het zwart geeft een mooi contrast met dat rode zand. Al die verbrande begroeing komt omdat het bij de Aboriginalscultuur hoort om begroeiing eens per jaar in brand te steken. Een van de gedachten erachter is dat je oud op moeten offeren om nieuw een kans te geven. Ze doen dit al vele honderden zo niet duizenden jaren en zo te zien lijdt de natuur er niet onder. Het is wel een vreemd gezicht.
Even na vijven komen we aan op Erldunda Dessert Oak Resort. Ook weer zo'n plek ver afgelegen van van alles en nog wat. Het is een restaurant, Tankstation, emufarm, camping, takeaway enz. Ze voorzien zichzelf van elektriciteit en hebben daarvoor 24/7 drie diesels lopen. Het water halen ze uit drie bronnen. Een heeft water dat alleen geschikt is om de begroeiing te bespuiten, de andere twee zijn voor drinkwater.
Mooi werk en een staaltje van doorzettingsvermogen om zoiets uit het niets hier op te bouwen.
Joop.
Slideshow Report as Spam

Comments

Tru on

Weer een heel mooi verslag, keep us posted :))))

Jan en Dien on

Jullie beleven wel heel veel moois zeg. Wij weten wel zeker dat het ook met de mooie verhalen en de fotos, toch niet te beschrijven is. Wij kijken steeds weer naar een verslag uit, krijgen toch een idee. Tot dan

Wendy on

Die mandarijnenfoto is de beste!

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: