Sarria, Galicia, Spain
Tuesday, September 6, 2011
Na de nacht van gisteren was de afgelopen nacht een oase van rust. We lagen alleen op een kamer voor 6 personen. Er was geen geklets in de buurt en geen verkeer. We hebben geslapen. Dat kwam goed uit want de laatste pas voor Santiago lag voor de deur. We ontbijten een paar huizen verder in een pelgrimsbar. Nadat we, in het engels vroegen of we hier konden ontbijten, vroeg de man in accentloos hollands, met koffie of thee. Heeeee, wat is dat nu. Hij was ooit in Spanje geboren en had 41 jaar in Nederland gewoond. Weet je waar, in Rotterdam. Leuk. Het was een prima dag voor ons om die pas te nemen. Blauwe lucht, koel en geen wind. Dus klimmen, af en toe weer dalen ( dat is soms wel jammer want die daalmeters moet je later toch weer klimmen). De Cebreiro is een flinke klim hoor. Althans dat vind ik. Toen we op ongeveer driekwart waren en ik stond te wachten tot El boven kwam, zei ze tot mijn stomme verbazing, "het lijkt wel een zondagochtend ritje" Wie had dat zes weken geleden kunnen bedenken
. Maar ook vandaag zat het venijn alweer in de staart. Na de Cebreiro kwam nog Alto de Poio, 1335 meter, en die had nog een paar gemene dingetjes te bieden. Maar goed we kwamen erover en gingen met een noodgang naar beneden, jammer dat dat in verhouding tot de klimtijd maar zo kort duurt. Op de helling van de Cebreiro nog een leuke gebeurtenis. We werden voorbij gereden door een man en een vrouw die opmerkelijk makkelijk fietsten. Ja hoor een fiets met een dikke achternaaf een een blikken trommel achterop, een motorfiets. Kunst. Maar even later staat dat stel langs de kant van de weg een banaan te eten. Het zijn belgen en wat ze zeiden, "ja dat is zware kost he" Nou dat is het zeker op spierkracht. 's Middags komen we aan in
Sarria. De Albergue municipal is vol. We wijken uit naar prive Alberques, niet elke neemt fietsers aan, maar uiteindelijk toch een. In de loop van de avond stroomt het vol met fietsers. Op een echte mooie spaanse avond buiten op een terras een pelgrimsmenu gegeten. De wijn maken we maar niet op. Op weg terug komen we Herman weer eens tegen. Ik blijf met hem nog wat drinken op een terras en we kletsen wat. El gaat vast naar bed.
De nacht verloopt rustig op wat krakende bedden na.
Joop
