Mister he mistertransport transport ???!! ...
Trip Start
Jan 09, 2000
1
11
14
Trip End
Jun 05, 2000
Bali, Indonesia
Thursday, May 4, 2000
"Wanna buy ?"
"No, bye bye"
"Maybe tomorow ?"
"No never"
"In next life ?"
"......"
"See you in hell...."
Op Bali wordt je vanzelf gek gedreven door de verkopers, daar doe je niets aan. We voelen ons af en toe top onderhandelaars terwijl we bezig zijn, toch lachen zij altijd als laatste..unbeatable at their own game.
Bijvoorbeeld de keer dat wij een auto gehuurd hadden (strak onderhandeld naar 65 piek voor twee dagen, het bleek dan wel een andere auto te zijn toen die eenmaal bij het hotel stond, maar goed..). We reden naar de Batur tempel, tenminste daar kwamen we zomaar uit toen we volledig de weg kwijt waren...Daar waren zoveel mensen verzameld dat het toch verdacht veel leek op een zeer touristisch interessante ontmoeting. Wij dus stoppen.
Eenmaal uit de auto worden we overvallen door twee allerliefste dametjes die ons binnen tien seconden geheel in traditioneel Hindoe kleding hebben gestoken en daar alleen nog maar even 100.000 voor hoeven te hebben. Zonder deze kleding, verzekeren ze ons, komen wij de tempel niet binnen want er is een heilige dienst aan de gang. We kijken om ons heen en inderdaad iedereen loopt er een beetje vreemd, maar wel hetzelfde bij. Weer een strakke onderhandeling: 70.000 ropias !! (Blijkt later zo'n 4 keer de prijs).
De tempel zelf is een hele belevenis die we niet glad zullen vergeten. Wij zijn voor het komende half jaar zeker van een vruchtbare oogst en een gezonde familie ofzo. Met een gezicht vol met rijst en bloemen achter de oren, een slok wijwater (non purefied?) komen wij verbaast en geamuseerd naar buiten..een beetje vreemd maar wel lekker....
Met de auto maak je zowiezo wat avonturen mee...Gunung batur zouden wij wel even beklimmen, maar dat was bijna onmogelijk. Men zegt dat het een beschermd gebied is en je moet zwaar betalen voor een gids. Dan maar een rondje er omheen met de auto. Prachtig gezicht, die lavastromen van dichtbij. Er staan veel mensen het gesteente klein te hakken, what a job..
wanneer we bijna rond zijn waarschuwt een vrachtwagenchauffeur ons, dat we terug zouden moeten gaan, vanwege de onbegaanbaarheid van de weg verderop. Ach, die mooie stoere landrover die wij hebben kan dat wel aan, dachten we. Het eerste obstakel (weg, behoorlijk steil omhoog, met alleen maar losse keien) werd nog redelijk makkelijk genomen, met hulp van 10 keienhakkers in ruil voor wat wisselgeld. Maar verderop kwam het ergste nog. in de keiharde regen stonden we bijna bovenaan een flinke steile helling van modder en losse keien, terwijl de auto langzaam achteruit terug begon te schuiven.. aiaiai!
Boris gast en stuurt uit alle macht en houdt de auto op zijn plaats, terwijl ik zoveel mogelijk jongetjes/mannen ronsel om te helpen duwen. Als er 1 slimmerik bijkkomt zijn we de klos: hij wil flink betaald krijgen, en de anderen wachten af of het hem lukt. Ze worden ook behoorlijk boos dat we niet het vereiste bedrag willen ophoesten. Boris houdt zijn poot stijf en we komen er uiteindelijk vanaf met 50000 nog wat roepis (20 piek). En erg blij dat we heelhuids bovenaan de helling staan.
De laatste dagen in Lovina een beetje geluierd en naar de dolfijnen gekeken. Lekker huisje met zeer luxe zwembad erbij, goed toeven. met een cocktailtje de zon zien onder gaan en een beetje kletsen met andere mensen op reis. Dat was Bali, op naar Java!
