De amazone is haar mooist in ruruenabaque ...

Trip Start Jan 09, 2000
1
3
14
Trip End Jun 05, 2000


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Bolivia  ,
Thursday, February 10, 2000

De Amazone is haar mooist in Ruruenabaque

Musquito terror in La Pampas

Vanaf La Paz is het een klein uur vliegen, met de bus kan het zo'n 40 uur duren, als je er al komt: Ruruenabaque geīsoleerd tussen jugle en prairie. Het leven in Ruruenabaque gaat rustig zijn gangtje wanneer het dagelijkse vliegtuig land op het veredelde stuk weiland. Je ziet aan de uitdrukking op de gezichten van de twintig touristen dat niet iedereen even zeker was van de afloop van deze vlucht in een militair toestel. Het zweet breekt ons pas echt uit als we uitstappen in onze La Paz winterkleren: 29 graden en erug vochtig.

Het is onmogelijk om de sfeer van Ruru, zoals het plaatsje liefkozend wordt genoemd, goed weer te geven. Een poging is misschien een zomeravond in een klein Frans stadje, gemengd met een vleugje zonsondergang op Jamaica en een toefje Zuid Afrikaans Port Snt John...in een woord geweldig. De mensen kijken nauwelijks op van hun (niet) bezigheid als een tourist voorbijkomt en je voelt je meer dan welkom. Ik kom tot de conclusie dat dit de eerste plaats is in Zuid Amerika zonder zwervers. Heaven dus.

Ruru ligt op het breekpunt van jungle (veel bomen) en Pampas (veel water en dieren). Na een avond in een van de plaatselijke salsa tenten besluit ik al snel dat ik ze allebei ga zien. Ik kan bijna niet wachten tot de volgende morgen: De AMAZONE, pritty cool dacht ik zo.

De jugle (plaatselijk aangeduid als La Selba) is alles wat je er van verwacht en meer. In de ochtend razen we de brede rivier op naar boven. Vier uur lang hebben we om al wisselend van plaats de groep te leren kennen (1 Hollander, 1 Australische, 1 Finse, 3 Amerikanen (in Jugle outfit met alle gadges) 1 Ier, een Engelsman en 2 Duisters). Het blijkt zowaar een topgroep te zijn, op de twee Duisters na dan.
Vier dagen junlge bestaat uit veel lopen - oa in de nacht - en uit ongelofelijke verhalen aanhoren over de geneeskrachtige werking van zowat elke plant waar je over struikelt. Ik gaf - al zeg ik het zelf briljante , enigszings aangepaste vertalingen aan mijn niet Spaans sprekende collega touristen. Zij denken nu echt dat de gids vertelde dat het bewuste stuk land vroeger werd gebruikt als begraafplaats en de geesten er rondspoken in de nacht. Het eerste kamp was redelijk beschaafd, het tweede kamp bestond uit een blauw stuk plastic met een aantal palen. De gids had me verzekerd dat ik me geen zorgen hoefde te maken zonder matras. En inderdaad er lagen palmbladen op de grond, niets om over te klagen dus. Naast al het lopen (oa drie uur in de stromende regen), is er het zwemmen (een idylische waterpool in het midden van de jungle) en het vissen. En natuurlijk het onwaarschijnlijk lekkere eten, hoe ze het voor mekaar krijgen geen idee. Op het eind zouden we met een vlot de river afraften. Het water was echter zo hoog dat we dat maar hebben geskipt.

De Pampa is iets totaal anders en schijnt in de wintermaanden (April-September) vrij te zijn van Musquitos. Als je ooit besluit te gaan: thats the time to go. Ik heb even vluvhtig geteld en ben gestopt bij mijn billen en vijfhonderd prikken. Ik weet niet waar ik moet krabben want alles jeukt, alles. Naar de WC gaan was lachen, een grote rook pot onder je billen en hopen dat ze dat niet leuk vinden....Nou ja de foto spreken voor zich. Tot mijn spijt moet ik bekennen dat we geen Anaconder hebben gevonden (3 uur gezocht) en dat de Roze Dolfijnen niet echt dichtbij kwamen tijdens het zwemmen. We hebben wel apen gevoerd met bananen en gewoon cruzen in de boot was ook heel ok (geen musquitos).

De groep bestond dit keer uit 2 Australiers, 1 Franse, 1 Israeli (wist je trouwens dat het lachen je hier vergaat van de hoeveelheid Israeli ?? Komen allemaal hiernaartoe na hun dienstplicht), 2 Chilinenen en wederom 1 Hollander. Ik ga je in een ander verhaal meer vertellen over de wereldreizigers en hun manier van leven, de verhalen die de ronte doen. Het is zo grappig, het is echt een life style. Ik bedoel maar: 4 dollar voor een kamer wordt hier beschouwt als veel te veel. Ook de verhalen die je onderweg hoort over andere locaties en over de dingen die mensen meemaken zijn geweldig. Vooral de anvonturen van oneindige busritten zijn kostelijk. Uitstappen in het midden van de nacht, door een rivier waden, de bus duwen, wachten op benzine, de weg kwijt, het gebeurt allemaal. Ik heb veel mazzel tot nu toe en ga zo nu en dan met het vliegtuig, La Paz - Ruru = $ 54, afwegend tegen 40 uur bus, gemaakt voor mini-mensjes.

Achteraf kan ik zeggen dat ik erg veel mazzel had dat mijn vliegtuig ook gewoon weer vertrok. Als het regent is de landingsbaan drassig en vertrekt hij niet. Sommige touristen zitten vast voor een week of meer.
Slideshow Report as Spam

Use this image in your site

Copy and paste this html: