A different world

Trip Start Jan 16, 2012
1
50
61
Trip End Aug 16, 2012


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Bolivia  ,
Thursday, June 7, 2012

misschien wel het belangrijkste gevoel dat mij bekroop toen we vanuit de leegte van de zoutvlaktes Uyuni binnenreden. Het gevoel 'we're no longer in kansas anymore'. Je ziet pas hoe westers Chili en ArgentiniŽ zijn als je Bolivia binnenkomt. De veranderingen waren al enigszinds begonnen in de Humuaca kloof en in de oase van San Pedro de Atacama, maar niks zo compleet als in Uyuni. 
Het merendeel van de mannen en vrouwen lopen nog in klederdracht. Vrouwen met meerdere wijde rokken, een bolhoedje op en hun lange haar in twee vlechten tot op hun middel. De mannen meestal in een wat meer westerse outfit, maar vaak wel met een hoedje en meestal met een mond vol cocabladeren. De mensen zijn veel donkerder dan in ArgentiniŽ en Chili en een stuk kleiner. 
Het kauwen van de cocabladeren is een cultureel verschijnsel dat je pas goed kan waarderen als iemand je het heeft uitgelegd en je zelf in Bolivia bent geweesd. De 'altiplano', of de hoogvlakte van Bolivia is een harde wereld. De aarde is weinig vruchtbaar, overdag is het heet en 's avonds vriezend koud. De cocabladeren helpen de mensen met de effecten van de hoogte. Het zorgt dat je bloed meer zuurstof kan opnemen en verligt de hoofdpijn. Daarnaast verminderd het de honger en vermoeidheid. Handig als je 24uur moet werken in de mijnen van Potosi.
Potosi is de eerste stad die we zagen in Bolivia. De stad is ouder dan Rotterdam en al 400 jaar een mijn. De Spanjaarden forceerden de lokale bevolking om er te werken en lange tijd, tot de zilver op was, was het de rijkste stad van Zuid-Amerika en rijker dan Parijs en Londen. Ook lang was het de hoogste stad van de wereld op 4000m hoogte. Wij zijn de mijnen niet ingeweesd met onze slechte longen, maar de experts zeggen dat er maar een klein risico is op permanente longproblemen na een bezoek van 2,5 uur aan de mijnen. Wel hebben we de film 'a devil's miner' gezien, over een jongetje dat werkt in de mijn, en die kan ik zeker aanraden als je ook geen behoefte hebt om de 'berg die mensen eet' te bezoeken.
Om in Potosi te komen, en door te reizen naar Sucre, moesten we natuurlijk met de bus. De bus, niet langer een soort cruiseschip met drankjes en versnaperingen die je uren lang zonder problemen vervoert over eindeloze asfaltwegen. Nee weer een Aziatisch type zonder beenruimte, met piepende vering en afgeragde stoelen. Alleen de karaoke ontbrak. Het was leuk om te merken hoe gelaten Joyce en ik dat over ons konden laten komen. De simpele acceptatie dat nu iets weer anders is dan op een andere plek, het niet veroordelen of er over klagen, maar accepteren dat het zo is en er mee omgaan. Dat is iets dat we zeker geleerd hebben op deze reis, beter dan onze reisgenoten in ieder geval die nog meer piepten dan de vering van de bus. Naast de bus is ook de weg weer Laoitaans. De route naar Sucre via Potosi is een belangrijke weg, daarom ligt er asfalt, meestal....Ja we zijn weer in een andere wereld.
Slideshow Report as Spam

Comments

sabine on

Hebben jullie ook al coca bladeren gekauwd? Ben altijd al zo benieuwd geweest hoe en of je daar nou high van wordt ;)

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: