On Mekong time and good for you good for me

Trip Start Jan 16, 2012
1
9
61
Trip End Aug 16, 2012


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of Lao Peoples Dem Rep  ,
Sunday, January 29, 2012

Een waterbuffel staart ons glazig aan terwijl we langs glijden op de rivier in de slowboot die ons van Houayxai aan de grens met Thailand naar Luang Prabang in Laos vervoert. Een tocht die ons voert langs ongerepte oerbossen op berghellingen, kleinschalige akkerbouw op de drooggevallen oevers en Laoitianen die zich bezighouden met de bezigheden van de dag: de was, spelen, goud zoeken in de rivierbedding en natuurlijk vissen.
 
Kijkend naar de machtige Mekong rivier die kolkend zijn weg zoekt tussen de bergen lijkt de tijd stil te hebben gestaan in het rurale Laos. Het leven heeft hier in ieder geval zijn eigen ritme.
In tegenstelling tot het beeld dat Edward Gargan schetst in zijn "jaar op de Mekong" zijn er ook ontwikkelingen die razendsnel gaan. Wegen die onverhard zouden moeten zijn, blijken al geasfalteerd. Elektriciteit is niet de schaarse luxe die ik me van te voren voor ogen had en is 24 uur per dag beschikbaar. Ook de toeristen sector, kijkend naar de 100 andere toeristen op deze dagelijkse boot, is bezig met een snelle opmars.
 
In de dagelijkse omgang met de Laoitianen merk je wel het rustige tempo van de rivier in hun bloed zit. De mensen zijn erg relaxed en alles gebeurd "in Lao time". Omdat wij geen haast hebben maakt dit ook helemaal niet uit en wachten wij geduldig op onze diensten, maaltijden en vervoer.
 
In de overnachting in Pakbeng die onderdeel is van de tweedaagse tocht staren we op de veranda in de duisternis. Geen lichtje behalve een enkel kampvuur komt van de overkant van de Mekong terwijl we ons te buiten gaan een vlees salade met Buffalo (buffalo larp of laap) (voor 15.000 kippen) en natuurlijk het fameuze Beer Lao!
 
Een land zo lang ge´soleerd als Laos heeft een aantal gebruiken die het vermelden waard zijn. Vooral de sluitingstijden wet is als je uit Thailand komt even wennen. Volgens de wet moet iedereen om 00:00 thuis zijn. Alle bars sluiten dan ook zo rond 23:00-23:30 en dan wordt het goed donker, want de straatverlichting is meestal afkomstig van de winkeltjes langs de weg.
Ook eten is hier een gezamenlijke aangelegenheid. Je hoeft dus niet te verwachten dat gerechten tegelijk op tafel komen. Meestal komen ze een voor een zodat iedereen samen kan delen van elk bord.
 
In mijn volgende blog zal ik ingaan op onze avonturen als we aangekomen zijn in Luang Prabang. Vergeet niet: good for you, good for me!
Slideshow Report as Spam

Comments

Judith en Jakko on

Hi Joyce,
Gefeliciteerd met jouw verjaardag! Bijzonder plek om een feestje te vieren...
Liefs Jakko en Judith

oma,opa on

gefeliciteerd met je verjaardag geniet van alles kusjes van ons

Harm Veldhoen on

Hoi Edgar/Joyce,
Prachtige trip en mooie verhalen. Volg jullie ook via Google Earth, ziiten veel mooie foto's bij van waar jullie ongeveer zijn. Veel plezier.

Sarah on

Leuk, leuk, leuk om te lezen. Ik waan me weer helemaal op de boot.... :-)

Jan-Kees on

Pakbeng, ach dat brengt herinneringen terug. Ik weet nog toen ik daar was, dat moet 2008 of 2009 zijn geweest. Toen was er daar nog helegaar niks niet. Geen gele tofu, geen asfalt, niet eens cafes.... Nee, in mijn tijd was er geen sluitingstijdenwet nodig om mensen voor 19u binnen te laten zijn - dat deden de aan schuimende dengus lijdende losgeslagen honden wel.

Of was dat Bangpak?

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: