Een potje met vet

Trip Start May 01, 2007
1
8
53
Trip End Feb 17, 2008


Loading Map
Map your own trip!
Map Options
Show trip route
Hide lines
shadow

Flag of China  ,
Tuesday, June 19, 2007

We hebben een potje met vet

Tashi delli! Het klinkt bijna Italiaans. Wie kent er een mooie manier van elkaar goedendag wensen dan zoals de Tibetanen dat doen? We nemen in Lhasa nog wat tijd om aan de hoogte wennen, we zitten hier op ruim 3600 meter. Daphne tashi delliet wat af. Steevast kan ze rekenen op een vriendelijke glimlach als reactie. Het bezoek aan het Potala Palace, de eigenlijke woning van de Dalai Lama zou deze niet naar India zijn gevlucht, is een must. Het ligt schitterend op een heuvel boven de stad. Twee groepen van zo'n 30 jongeren stampen beurtelings onder luid gezang de vloer aan. Zo wordt de vloer stevig genoeg om de komende 500 jaar als ondergrond voor de binnenplaats te dienen en houden de jongeren plezier in hun werk. We krijgen een introductie in het Boedhisme door onze (verplichte) gids.

Vanaf het dak van het Mandala hotel kijk je uit over de Jokhang Temple, een belangrijke bedevaartsplaats. Het is een drukte van belang. De gelovigen werken ter plekke een heus fitnessprogramma af. Vele kniebuigingen voor en rondgangen om de tempel volgen. De bergen die de stad omringen zijn besneeuwd, maar van eeuwige sneeuw is geen sprake.

We gebruiken deze dagen ook om ons voor te bereiden op de trekking en dan met name op materieel vlak. Je koopt hier voor een appel en een ei spullen van de bekende wintersportmerken. Op basis van de prijs weet je dat ze niet de echte kunnen zijn. Op basis van wat je in je handen hebt zijn ze niet van echt te onderscheiden. We zijn blij met de keuze dat we niet alles uit Nederland hebben meegesleept. En we zijn nog blijer als later blijkt hoe hard we de gekochte gear nodig hebben. Van prikstok tot waterdichte (winter-)jas.

Als we, eenmaal klaar voor de start, met ons minibusje aankomen bij de Ganden Monastery, zijn we verheugd dat we beginnen, maar ook wel een beetje gespannen. Elk heuveltje, hoe klein ook, gaat gepaard met een flink ademtekort. Dat wordt later op de dag nog sterker als we de eerste 2 uur van de 5-daagse wandeltocht er op hebben zitten. We zijn al behoorlijk gesloopt. Gelukkig heeft de kok een prachtmaal gemaakt. We tellen 12 soorten groente. Voor ons ligt de Shug-La, de pas van 5250 meter hoogte die we de volgende dag moeten bedwingen. We vermaken ons nog wat met een spelletje assholen en gaan vroeg de net opgezette tent in.

Het lopen op grote hoogte gaat alles behalve vanzelf. Stapje voor stapje bedwingen we de in totaal twee passen van boven de 5000 meter. Met name omhoog wordt je gedwongen om om de paar stappen even bij te komen. Een fikse hoofdpijn is op de achtergrond altijd aanwezig. Een van de Zwitserse meisjes in onze groep moet op een dag zelfs bed houden, waardoor we vanaf de reeds beklommen pas terug naar af moeten, om de volgende dag de klim te herhalen. 'S nachts worden we getrakteerd op een verse lading sneeuw. Niet alleen krijgen we hierdoor een lekkende tent als gevolg van de zwaarte van de sneeuw, ook zorgt het voor een waanzinnige tocht. Halverwege de trekking is het meerendeel van de route gelukkig bergafwaards. Maar waar je ook loopt, met sneeuw, zon of regen, bergop of bergaf, overal kijken de indrukwekkende bergen op je neer. Het maakt nederig. Pas als we na 9 uur lopen aan het einde van de vierde dag dicht bij de finish zijn nemen de praatjes weer toe. Aan het kampvuurtje leren we onze groep een potje met vet. Met name het snel achter elkaar uitspreken van het potje-potje-potje-ve-het-het zorgt voor hilariteit.

Op dag 5 nemen we in de ochtend afscheid van de yakmannen en de yaks. Als wij praten over wat we die avond het liefst zouden eten, maken zij rechtsomkeerd. In twee dagen leggen zij hetzelfde parcours nog een keer af. De oudste yakman moet rond de 70 zijn. Daarna volgt een tocht per tractor door een, woorden schieten hier tekort, prachtige vallei. De aanhangwagens zijn al volgeladen met onze spullen en onszelf, maar dat neemt niet weg dat er nog genoeg Tibetanen mee kunnen liften. Na een tijdje passeren we een groep schoolgaande kinderen. Hup, wat indikken en een plaatsje zoeken. Het scheelt hen een voettocht van zeker 3 uur. En we hebben een potje-potje-potje-ve-het-het al op de tafel gezet. 

Later bezoeken we nog de de oudste monasterie van Tibet, Samye, om vervolgens weer richting Lhasa te gaan. Om daar te komen moeten we ook nog een ferryboot nemen. Het is een onverwacht hoogtepunt van de hele tocht. Het uitzicht, jongens, jongens...... Vlak daarvoor is Bernd voor de 4e keer oom geworden. Althans dat heeft hij dan net gehoord via een sms-je. In feite was het al een dag eerder zover. Maar toen zaten we nog op een andere planeet. 
Slideshow Report as Spam

Comments

nanaton
nanaton on

Renatinha-Brazil
Beautiful photos hein ...
That is adventure !!!!!!!!

hans venekamp on

heel graag wil ik weten waar die mooie waterkoker te koop is , kan hem hier nergens vinden.
ook graag hoe snel je een liter water aan de kook hebt.
mijn dank zal groot zijn.

Add Comment

Use this image in your site

Copy and paste this html: