Peking
Trip Start
May 01, 2007
1
5
53
Trip End
Feb 17, 2008
Beijing, China
Tuesday, May 22, 2007
Om vanaf Ulaan Baator in Beijing te komen moet je nog een aardige hobbel nemen. Niet alleen leidt de trein, het laatste stuk van de transmongolie express, je door de Gobi woestijn waar je honderden kilometers lang niet anders ziet dan zand, ook is de grensovergang hier van een bijzondere aard. De gebruikelijke strenge grenscontroles worden hier vergezeld door een noodzakelijke spoorwissel. Het Chinese spoor is namelijk 1534 mm breed en dat van Mongolie 1443 mm. Op basis van je boerenverstand zou je dan zeggen, spullen pakken op naar de klaarstaande andere trein en daar gaan we weer. Dat gaat hier iets anders. We rijden met locomotief en al een grote hal binnen. Daar worden alle wagons en de locomotief van elkaar losgekoppeld en gepositioneerd voor een aantal gigantische liften. Niet veel later bevinden we ons met bagage en al 2,5 meter boven grond. De treinstellen worden vervangen en vervolgens worden we opnieuw vastgelegood. Er wordt een Chinese restauratiewagen ingevoegd, want elk land wil wel de gelegenheid gebruiken om zijn cullinaire invloed te doen laten gelden bij de passagiers. Ondertussen volgens alle administratieve handelingen. Het lijkt wel of ze de Chinese beamtes op cursus hebben gestuurd bij de paspoortcontrole. Ze spreken redelijk Engels en we mogen zelfs een grap maken. 3,5 uur later leggen we aan voor Beijing. We hebben nog nooit zo lang over 90 miilimeter gedaan.
Een nadeel als je door de straten van Beijing loopt is dat je steeds dat zeikerige liedje van Katie Melua in je hoofd hebt (voor de gelukkigen die het niet kennen is het als MP3 bijgevoegd). De hartslag van de stad wordt voor een groot deel bepaald door de naderende Olympische Spelen. Over ruim 400 dagen is het zover. Op Wanfujing, een van de grote winkelstraten, liggen alle tegeltjes er nog niet goed bij. Een heel bataljon Chinezen werkt met drilboren aan het verwijderen van de huidige stenen. Dat doen ze in tweetallen en dan met wel veertig tegelijk. Het geeft een geweldig lawaai. Het winkelend publiek kijkt niet op of om. In Beijing gebruik je voor het openbaar vervoer de taxi, de bus of de metro. Allen kosten zeer weinig. Er liggen op dit moment 3 metrolijnen. Ik merk op dat er geen enkele in de buurt komt van het gebied waar de spelen zullen plaatsvinden. Voor de start van de Olympics, is het antwoord van een doorgewinterde local, komen er nog eens 7 bij. De vraag wanneer ze klaar zijn is een domme. Maar dat ze er komen is een feit. De bussen hebben vaak een vrouwenlijke bestuurder. Onverstoorbaar sturen ze de grote bussen door de straten. En dat gaat verbazingwekkend goed.
Het motto van de spelen gaat One world One dream worden. Het zijn wel de wereld en de droom van de Chinees met mogelijkheden. We logeren dezer dagen in een hostel in een hutong, een van de vele kleine buurtjes laagbouw die met name in het centrum van de stad, ver weg van het business district, te vinden zijn. Ergens lezen we dat de spelen worden beschouwd als de doodskus voor de hutong. Voor velen zal het evenement kansen opleveren en een gevoel van trots geven. Voor anderen zal het en strijd worden tegen de oprukkende metro en wolkenkrabbers. In de hutongs zelf hangt een zeer vredige sfeer voor wat ze op basis van de vervallen woningen in Nederland tegenwoordig aandachtswijken noemen. Mensen groeten vriendelijk, wijzen je de weg, lachen als je een foto wilt maken of een klein kind over zijn bolletje aait. Hier heb je geen tel het gevoel dat de armoede zich tegen je keert. Om de zoveel straatjes zie je, wat op het eerste gezicht nog het meest op speelplaatsjes voor kinderen lijken. Als je nog een keer goed kijkt zijn het geen wipkip en geen wipwap, maar heuze fitness toestellen. We passeren een oude vrouw die er intensief gebruik van maakt. Ze heeft geen tand meer in haar mond maar legt lachend en met gemak haar benen nog in een spagaat.
In Beijing kun je je tijd ook goed besteden aan de imposante keizerlijke bouwwerken die er te vinden zijn. Kort op elkaar kun je 3 verschillende UNESCO werelderfgoederen bezoeken. De meest bekende is de Verboden Stad. Het is een gigantisch complex. De totale oppervakte is 1 miljoen vierkante meter. Hier verbleven de keizers met hun hele hofhouding. Dat wil zeggen voor de dagelijkse dingen. Als er gebeden moest worden dan gingen ze naar de Temple of Heaven, wederom een gigantisch park met gebouwen. En als er even uitgerust moest worden door zijne keizerlijke grootheid dan kun je altijd nog naar het zomerpaleis. Ook de Verboden Stad gaat met haar tijd mee. Voor een kopje koffie kun je gewoon terecht bij de Starbucks. Ze hebben nog net geen Wifi. Een vierde trekpleister van naam in de nabije omgeving is natuurlijk de Chinese muur, of zoals ze in het Engels zeggen The Great Wall. We lopen er 10 kilometer over van de in totaal 6000 en dat kost ons ruim 3 uur zo stijl is het af en toe. Je kunt je moeilijk voorstellen dat zoiets met mensenhanden en -levens tot stand is gekomen. Het uitzicht is waanzinnig.
De Chinezen zijn over het algemeen vriendelijk en allerminst opdringerig. Soms zijn ze ook een beetje raar. Naar het zich voordoet wil de Chineze overheid graag dat de Chinees zich netjes gedraagd. Recent is er een marsorder uitgegaan dat er niet meer geroggeld en gespuugd mag worden op straat. Het helpt maar ten dele. Vaak genoeg kom je nog zo'n keelschraper tegen die zich van geen kwaad bewust lijkt te zijn als je hem een beetje verbolgen aankijkt. In de bus is het vaak wedstrijdje doen wie het hardst in zijn mobiele telefoon kan brullen. Een keer kregen we met een groepje Chineze meisjes ontzettend de slappe lach. De dader had ondanks dat we hem op 2 meter afstand stonden uit te lachen niets in de gaten. Een wondere wereld. Netjes wachten in de rij is er hier niet bij. Je moet behoorlijk alert zijn om te voorkomen dat er niet zo'n klein menneke tussendoor glipt, vaak met zijn centjes al in de hand, om iets te bestellen. In tegenstelling tot Zuid Amerikanen zijn ze hier vaak heel schuldbewust als je daar iets van zegt en sluiten ze weer netjes achter in de rij aan. Daphne heeft al een keer een puike elleboog uitgedeeld. Wie had dat gedacht? Voor stoplichten staan instructieborden voor de voetganger om toch vooral netjes te zijn en te wachten met oversteken tot het licht op groen staat. En in de China Daily, een dagblad voor Engelstaligen, staat in een artikel dat er op toeteren op straat een boete gaat gelden van 200 Yuan, zo'n 20 euro. Als je met je stopwatch in ons appartement in het centrum gaat timen hoe lang het maximaal stil is kom je bij hoge uitzondering uit op 5 seconden. Langer lukt echt niet.
Wanneer je vroeg in de ochtend of 's avonds als het donker wordt over straat loopt zie je enkele van de favoriete bezigheden van de Chinees: ochtendgymnastiek of volksdansen. Dit gebeurt in groepsverband. Op net iets te valse muziek uit net iets te krakerige boxen bewegen mensen uit alle leeftijdsklassen onder leiding van de plaatselijke Penny de Jager zich over de pleintjes en straten van de steden. Het is leuk om te aanschouwen en nog leuker om even mee te doen en de blikken van de verbaasde Chinezen te zien.
Shanghai is vooral erg modern en toeristisch. We brengen hier een weekje door met de ouders van Daphne. De stad kenmerkt zich met name door enorme wolkenkrabbers. Die kun je overigens ook thuis vanuit je luie stoel bekijken als je Spiderman 3 van het internet haalt (of hier op de zwarte markt koopt voor 50 eurocent). Van en naar het vliegveld ben je hier in een vloek en een zucht. De MagLev (Magnetic Levitation) trein bereikt in de 7 minuten die hij doet over het 30 kilometerlange traject een topsnelheid van 431 kilometer. Zo verandert het leven hier letterlijk in hoog tempo. En weer is er een droom werkelijkheid geworden.
